Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

«Τῇ ἁγίᾳ καί μεγάλῃ Δευτέρᾳ μνείαν ποιούμεθα τοῦ μακαρίου Ἰωσήφ τοῦ παγκάλου καί τῆς ὑπό τοῦ Κυρίου καταραθείσης καί ξηρανθείσης συκῆς».

Μέσα σε κλίμα πνευματικής κατάνυξης τελέστηκε το απόγευμα της Κυριακής των Βαΐων, 9 Απριλίου 2017, η πρώτη των Ιερών Ακολουθιών του Νυμφίου (Όρθρος της Μεγάλης Δευτέρας), στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.

Την ακολουθία τέλεσαν οι Ιερείς του Ναού π. Βασίλειος και π. Νέστορας. Πολλοί ήταν οι πιστοί που προσήλθαν για να παραστούν συμπροσευχόμενοι στην Ιερή αυτή Ακολουθία, η οποία και σηματοδοτεί την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος, καθώς και να προσκυνήσουν τον Νυμφίο της Εκκλησίας.

Στην ομιλία του ο π. Βασίλειος ανέλυσε, γιατί έχουμε μεταπτώσεις στην πνευματική ζωή.

Μεταξύ άλλων ανέφερε ότι «τη Μεγάλη Εβδομάδα, η Εκκλησία μας προβάλλει γεγονότα μεγάλα, συνταρακτικά, παγκόσμια, διϊστορικά, αιώνια. Έχουν σχέση με τον Άναρχο Άγιο Τριαδικό Θεό, με τον Μεσσία Ιησού Χριστό και με τον κάθε άνθρωπο. Τα γεγονότα αυτά αφορούν σε όλους μας.

Η Εκκλησία δεν φοβάται, δεν ντρέπεται να προβάλλει και τα λάθη, και τα πάθη, και τις αμαρτίες, και τις ολιγοπιστίες των μαθητών του Χριστού.

Προβάλλει, επίσης, και την πίστη, και τις αρετές, και τη σωτηρία, που προέρχεται απ’ τα πάθη του Χριστού.

Προβάλλει, ακόμη, και τα πάθη του Χριστού, και τα γιορτάζει, και καυχάται γι’ αυτά και μας προτρέπει σε μίμηση.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας θα δούμε ένα πλήθος από αντιθέσεις. Πτώσεις, εγέρσεις, ανθρώπων ή και λαών. Θα δούμε το άστατο και ευκολομετάβλητο της ανθρώπινης φύσεως, της ανθρώπινης ψυχής.

Κυριακή των Βαΐων σήμερα, και είδαμε τα πλήθη των Ιουδαίων να επευφημούν τον Ιησού Χριστό, εισερχόμενο στην Ιερουσαλήμ. «Ωσαννά τω Υιώ Δαυίδ, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο Βασιλεύς του Ισραήλ»

Σε λίγες ημέρες μπροστά στον Πιλάτο θα φωνάξουν:                                

Τη Μεγάλη Τρίτη η Εκκλησία μας θα μάς θυμίσει το γεγονός μ’ εκείνη τη πόρνη που μετάνιωσε και άλειψε τους πόδας του Ιησού.

Θα δούμε, ακόμη, τον μαθητή του Χριστού, τον Ιούδα, που θα προδίδει το διδάσκαλό του.

Θα δούμε στη συνέχεια τον Απόστολο Πέτρο να υπόσχεται, ότι ακόμα και σε θάνατο να φτάσει και δεν θα αρνηθεί τον Κύριο. Και, όμως, σε λίγες ώρες να τον αρνείται.

Θα δούμε, όμως, και τον ληστή επάνω στο Σταυρό, να μετανοεί και να ομολογεί ότι πιστεύει τον Ιησού, τον Κύριο, και να ζητά να τον θυμηθεί στη Βασιλεία Του.

Με λίγα λόγια βλέπουμε το ευκολομετάβλητο της ανθρώπινης φύσεως.

Γιατί άραγε δεν υπάρχει η σταθερότητα; Γιατί αυτές οι μεταπτώσεις; Από πού προέρχονται;  

Προέρχονται,

Από τη μη τέλεια γνώση του προσώπου του Ιησού Χριστού. Ο Ιησούς Χριστός είναι Θεός αληθινός. Είναι και άνθρωπος αληθινός, όπως έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο, «κατ’ εικόνα Θεού», και πορευόμενος ακριβώς στο «καθ’ ομοίωσιν Θεού».

Από το ότι δεν πήραμε σταθερή απόφαση να ακολουθήσουμε το Χριστό.

Από το ότι δεν έχουμε ως στόχο – σημείο αναφοράς τον Χριστό.

Από το ότι δεν εμποτίζει τη ζωή μας ο Χριστός. Δεν είναι το όλον της ζωής μας ο Χριστός, αλλά ένα μέρος της ζωής μας. Είμαστε ένα πάζλ, πολλά κομμάτια: οικογένεια, δουλειά, εκκλησία, ταβέρνα, ταξίδια, γλέντια, προσευχές, τηλεόραση, πνευματική ζωή κλπ. Όταν βάλουμε το Χριστό στη ζωή μας ολόκληρη, όταν όλα εμποτίζονται από τον Χριστό, τότε θα είμαστε σταθεροί στην πνευματική ζωή.

Μην ξεχνούμε, επίσης, ότι είμαστε πολύ αδύναμοι. Για να ζήσουμε την εν Θεώ πνευματική ζωή, και όλα τα προηγούμενα χρειάζονται αλλά κυρίως είναι αναγκαία η χάρη και η βοήθεια του Θεού. Χρειάζονται όλα τα προηγούμενα αλλά μαζί μ’ αυτά χρειάζεται και η ταπείνωση και η καθαρή ζωή. Και όταν ο Θεός ιδεί την προθυμία μας προσθέτει χάρη, εμείς μετά δείχνουμε προθυμία και πίστη και αρετές, και ξανά ο Θεός μάς προσθέτει χάρη, κι εμείς δείχνουμε προθυμία, και ούτω καθ’ εξής. Μ’ αυτόν τον τρόπο σταθεροποιούμαστε στην εν Χριστώ πνευματική ζωή.»

Την πανηγυρική ημέρα της Κυριακής των Βαΐων, οι κάτοικοι της Σιάτιστας την συνδέουν και με την επιστροφή της Αγίας Εικόνος της Παναγίας Ελεούσας στη Μονή Μικροκάστρου. Η Αγία Εικόνα παρέμεινε στην ενορία του Αγίου Νικολάου επί τριάντα πέντε ημέρες και την υποδέχθηκαν οι χριστιανοί στα σπίτια τους με ευλάβεια και χαρά για την ευλογία που φέρνει.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας της Κυριακής των Βαΐων, όλοι μαζί, με την Αγία εικόνα να προπορεύεται, με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλο, με τους Ιερείς, με την Δημοτική αρχή και όλο τον λαό να ακολουθεί, συνόδευσαν την Αγία Εικόνα της Παναγίας Ελεούσας μέχρι την έξοδο της πόλης. Σ’ όλη τη διαδρομή έψαλλαν τον Παρακλητικό κανόνα της Παναγίας. Στην έξοδο της πόλης εψάλη δέηση και στη συνέχεια αρκετοί πιστοί ανεχώρησαν πεζή με  την Εικόνα για το μοναστήρι.

Αρκετοί ήταν οι πιστοί, που με τον Ιερέα π. Νέστορα Γκουρομήσιο, περπατώντας, μετέφεραν την Εικόνα, κρατώντας την στα χέρια, μέχρι το Μοναστήρι του Μικροκάστρου, το οποίο απέχει 15 χιλιόμετρα από τη Σιάτιστα. Η αδελφότητα της Μονής υποδέχθηκε την Αγία Εικόνα στην είσοδο του Μοναστηριού, ψάλλοντας το απολυτίκιό της. Όταν μπήκαν στο Ναό έψαλλαν την παράκληση και επέστρεψαν στη Σιάτιστα.

Η θαυματουργός αυτή Εικόνα, η οποία έρχεται προς ευλογία και στήριξη όλων των πιστών της Ενορίας του Αγίου Νικολάου και όχι μόνο, εκτίθεται για προσκύνηση στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου όλες της Κυριακές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και κατά τις ημέρες όταν τελούνται Ιερές ακολουθίες.

Το πρωτότυπο της θαυματουργού εικόνας της Θεοτόκου, προστάτιδας της Ιεράς Μονής, που αγιογραφείται ως Βρεφοκρατούσα, χρονολογείται από το 1603 και βρίσκεται στο τέμπλο του Καθολικού.

Ο λαός της Σιάτιστας και όλης της περιοχής είναι πνευματικά δεμένος με το μοναστήρι και την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας.

Σύμφωνα με την παράδοση του τόπου, το σέμνωμα αυτό της Ιεράς Μονής, κάθε χρόνο την Κυριακή της Ορθοδοξίας, αφήνει το μόνιμο τόπο διαμονής του, μέχρι και την Κυριακή των Βαΐων, για να σκορπίσει την ευλογία του και στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.

Από την επομένη της υποδοχής, μετά την Κυριακή Της Ορθοδοξίας, οι Ιερείς της Ενορίας π. Βασίλειος και π. Νέστορας, εναλλάξ μετέφεραν την Ιερή εικόνα της Παναγίας Ελεούσας από σπίτι σε σπίτι καθημερινά, για να ευλογηθούν οι πιστοί. Μέχρι το Σάββατο του Λαζάρου ευλογήθηκαν όλα τα σπίτια των Ενοριτών.

Το θρησκευτικό αυτό έθιμο, της επισκέψεως της Αγίας Εικόνας στα σπίτια των πιστών, είναι παμπάλαιο και κανείς δεν θυμάται από πότε έχει ξεκινήσει. Οι χριστιανοί περιμένουν με αγωνία, πότε θα τους επισκεφθεί η Εικόνα, και την υποδέχονται με λαχτάρα και πόθο, για να τους αγιάσει, να ευλογηθεί το σπίτι τους, να την ευχαριστήσουν και να της εναποθέσουν τα προβλήματά τους.

Η μεγάλη ευλάβεια στην Αγία αυτή Εικόνα οφείλεται στην ανεξάντλητη χάρη που φανερά ή μυστικά, αποκομίζει ο πιστός λαός. Για το λόγο αυτό συνεχίζει να τηρεί τα ευλογημένα θρησκευτικά του έθιμα, με μεγάλη αφοσίωση και θρησκευτική ακρίβεια.

«Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου»

Λαμπρά και μεγαλόπρεπα και σύμφωνα με την εκκλησιαστική τάξη, εορτάσθηκε η Κυριακή των Βαΐων, 9 Απριλίου 2017, στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.

Την παραμονή των Βαΐων, Σάββατο του Λαζάρου, στο τέλος του πανηγυρικού εσπερινού οι Ιερείς π. Βασίλειος και π. Νέστορας διάβασαν την ευχή για τον αγιασμό των βαΐων και σκόρπισαν τα ευλογημένα βάϊα.

Το πρωί της εορτής της Βαϊοφόρου, πλήθος κόσμου κατέκλυσε τον λαμπροστόλιστο με «Βάϊα Φοινίκων» Ιερό Ναό, για να τιμήσει την ανάμνηση της θριαμβευτικής Εισόδου του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα και να συμμετάσχει στην Θεία Λειτουργία, που τέλεσαν οι Ιερείς π. Βασίλειος και π. Νέστορας.

Στην ομιλία του ο π. Βασίλειος αναφέρθηκε στην ανάσταση του Λαζάρου και τη δική μας.

Μεταξύ άλλων ανέφερε και τα εξής: «Κρατώντας βάγια στα χέρια μας θέλουμε να εικονίσουμε όλους εκείνους που υποδέχθηκαν τον Χριστό, όταν εισερχόταν στην πόλη Ιερουσαλήμ. Ο Χριστός είχε αναστήσει το Λάζαρο και το πλήθος των Ιουδαίων τον υποδέχονταν ως νικητή του θανάτου. Τα βάγια τα οποία κρατούσαν γι’  αυτό το λόγο, ήταν σύμβολα νίκης.

Κι εμείς κρατώντας τα βάγια στα χέρια μας, ομολογούμε ότι πιστεύουμε το γεγονός της αναστάσεως του Λαζάρου από το Χριστό και ακόμα πιστεύουμε  ότι όπως ο Χριστός ανέστησε το Λάζαρο, θα αναστήσει κι εμάς και θα μας καταστήσει άφθαρτους και αθάνατους.

Τοποθετούμε επίσης και στα μνήματα των νεκρών μας βάγια. Μ’ αυτό δείχνουμε την αγάπη μας στους κεκοιμημένους ότι, τους νοιώθουμε κοντά μας ότι, πιστεύουμε ότι ζουν ότι, δεν χάθηκαν και θέλουμε να γιορτάσουν κι αυτοί με εμάς.

Κυρίως, όμως, θέλουμε να κάνουμε ζωντανή μια πολύ όμορφη πανηγυρική εικόνα του βιβλίου της Αποκαλύψεως, όπου ο Ιωάννης είδε λαό πολύ, τον οποίο δεν μπορούσε κανείς να τον μετρήσει, να στέκονται όλοι όρθιοι και να τιμούν και να λατρεύουν και να δοξολογούν και να ευγνωμονούν τον Άγιο Τριαδικό Θεό και τον Μεσσία, τον Ιησού Χριστό. Ήταν όλοι ντυμένοι με άσπρα ρούχα – σύμβολο της καθαρής ζωής, της ανακαινισμένης ζωής. Όλοι τους είχαν αγωνισθεί κατά της αμαρτίας και εξήλθαν νικητές. Και κρατούσαν όλοι στα χέρια τους κλαδιά από φοίνικες. Τα κρατούσαν και τα κινούσαν θριαμβευτικά για το Χριστό, τον νικητή του θανάτου αλλά και της αμαρτίας και της φθοράς. Και φώναζαν με ισχυρή φωνή, και έκραζαν και έλεγαν ότι η σωτηρία τους οφείλεται στον άγιο Τριαδικό Θεό και στον Ιησού Χριστό, τον Μεσσία, τον ενανθρωπήσαντα Θεό Λόγο, που έγινε άνθρωπος, και σταυρώθηκε και αναστήθηκε και νίκησε τον θάνατο και έδωσε τη ζωή σε όλους τους ανθρώπους. Τους ανέστησε. Αυτό είναι η σωτηρία!…

Όπως βλέπουμε, σ’ αυτή την εικόνα της Αποκαλύψεως, φαίνεται ότι η κοινή Ανάσταση έγινε πραγματικότητα.

Η ανάσταση πάντων των ανθρώπων, που ξεκίνησε σαν ένα μοναδικό γεγονός με την ανάσταση του Λαζάρου.

Αυτό το οποίο γιόρταζε, πανηγύριζε, ο λαός στα Ιεροσόλυμα, την ανάσταση δηλαδή ενός μόνον ανθρώπου, του Λαζάρου, στην Αποκάλυψη φαίνεται ολόκληρη η Εκκλησία να πανηγυρίζει την ανάσταση όλων των ανθρώπων.

Στην πρώτη περίπτωση ο Χριστός έδειξε τι μπορούσε να κάνει.

Στην δεύτερη, φαίνεται τι ο Χριστός πραγματοποίησε.

Εμείς σήμερα βρισκόμαστε ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο γεγονότα, και κρατάμε τα βάγια, και τα τοποθετούμε στα μνήματα.

Εμείς συνδέουμε αυτά τα δύο γεγονότα. Πιστεύουμε στην ανάσταση του Λαζάρου και διακηρύττουμε και τη δική μας ανάσταση.

Είθε, κατά την ένδοξη ημέρα της δευτέρας παρουσίας του Χριστού να βρισκόμαστε κι εμείς ανάμεσα σε κείνο το ευλογημένο πλήθος».

Mε μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε και φέτος η Μεγάλη Εκκλησιαστική Εκδήλωση για τη Μεγάλη Εβδομάδα, το Σάββατο του Λαζάρου 9 Απριλίου 2017, εντός του Ιερού Ναού του Αγίου Νικολάου. Την εκδήλωση αυτή διοργανώνει για 11^η συνεχή χρονιά, η Ιερά Μητρόπολις Σισανίου και Σιατίστης, προετοιμάζοντας και με αυτό τον τρόπο τούς πιστούς, για τα μεγάλα γεγονότα των Παθών και της Αναστάσεως του Χριστού.

Η Βυζαντινή χορωδία της Ιεράς Μητροπόλεως, υπό την διεύθυνση του Πρωτοψάλτου του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Δημητρίου κ. Θωμά Θεοδωρόπουλου, παρουσίασε ένα πολύ όμορφο πρόγραμμα από ύμνους της μεγάλης εβδομάδος και του Πάσχα, τους οποίους απέδωσε με θαυμάσιο τρόπο.

Ο διάκονος Προκόπιος της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης, ανέλυσε εννοιολογικά τους ύμνους προσδίδοντας στην εκδήλωση αρτιότητα λόγου και ήχου.

Κύριος ομιλητής της Εκδηλώσεως ήταν ο π. Γεώργιος Αναγνωστόπουλος εφημέριος του Ιερού Ναού Τιμίου Προδρόμου της Ιεράς Μητροπόλεως Ξάνθης και καθηγητής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών. Ο π. Γεώργιος πραγματεύθηκε ομιλία με θέμα: «Το θεϊκό μυστήριο ελευθερίας».

Τον επίλογο της επιτυχημένης αυτής εκδήλωσης έκανε ο ΣεβασμιώτατοςΜητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος. Αρχικά ευχαρίστησε τον π. Γεώργιο ο οποίος όπως είπε δεν είναι μόνο καθηγητής του πανεπιστημίου αλλά είναι καθηγητής της διαστημικής και έχει και ο ίδιος συμμετάσχει και το Πανεπιστήμιό του σε πολλά πειράματα που γίνονται για το διάστημα στην Αμερική και σε άλλα μέρη του κόσμου. Θα τολμούσα να πω, χαμογελώντας βέβαια, ότι ο π. Γεώργιος είναι μια απλή απάντηση  σε όσους μιλάνε για αν ένας επιστήμονας μπορεί να πιστεύει ή δύναται να πιστεύει. Είναι γελοίο και σαν επιχείρημα, γιατί δείχνει μπέρδεμα και θόλωμα στο μυαλό των ανθρώπων και αποδεικνύει πόσο αστείοι είναι όσοι χρησιμοποιούν τέτοια λογής επιχειρήματα, γιατί για κείνον κάτι πολύ πιο σημαντικό από την έρευνα του διαστήματος είναι η έρευνα του μυστηρίου της Θείας ελευθερίας, που προσπάθησε να μας το παρουσιάσει απόψε για να μπορέσουμε και εμείς λίγο να μυηθούμε και να το καταλάβουμε.

Ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε και τη χορωδία, τον Διευθυντή τον κ. Θωμά και όλους τους υπόλοιπους, οι οποίοι ετοιμάστηκαν για να μας παρουσιάσουν τα τροπάρια αυτά που θα ακούσουμε σε λίγες μέρες και να μας βοηθήσουν λίγο να μυηθούμε και να κατανοήσουμε.

Συνεχίζοντας ανέφερε, ότι τη Μεγάλη Εβδομάδα τα γεγονότα που εορτάζουμε είναι μεγάλα και είναι αλήθεια ότι δυσκολευόμαστε να τα κατανοήσουμε, γιατί ακριβώς δεν έχουμε ούτε την αγάπη, ούτε την ελευθερία, αλλά εκείνοι που τα έζησαν, οι αγιασμένοι άνθρωποι, απλά τα μάτια τους έτρεχαν διαρκώς δάκρυα χωρίς καμία έξαρση συναισθηματική,  γιατί ζούσαν εσωτερικά τα πράγματα.

Εμείς καμιά φορά μπορεί να πιανόμαστε απ’ τις λέξεις, απ’ τις φράσεις και να συγκινούμεθα. Ψεύτικη αυτή η συγκίνηση, η οποία δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να μας παρομοιάζει μ’ αυτό το λαό που αύριο θα τον ακούσουμε να λέει «Ωσσανά» και την Μεγάλη Πέμπτη να λέει «άρον άρον σταύρωσον αυτόν».

Αυτό συμβαίνει και με μας. Μπορεί σήμερα να λέμε «ωσσανά» και αύριο να λέμε άρον «άρον σταύρωσον αυτόν».

Το βλέπω και τη ζω τη δυσκολία μας να υπερβούμε, να κατανοήσουμε, να αγαπήσουμε, να συγχωρήσουμε, να είμαστε πραγματικά ελεύθεροι… Τι σημαίνει ότι είμαστε χριστιανοί; Δεν είναι ιδεολογία η πίστη μας. Είναι ζωή, φανέρωση ζωής, αποκάλυψη ζωής, δρόμος για την ελευθερία των τέκνων της Βασιλείας του Θεού. Γι αυτό είμαστε χριστιανοί, για τίποτα άλλο. Κι αν είμαστε γι’ αυτό, όλη μας η ζωή είναι διαφορετική, όλη μας η καθημερινότητα. Γιατί, αυτή είναι η μεγάλη μας αμαρτία, για την οποία μας παραπονέθηκε ο ίδιος ο Χριστός. «Ο λαός ούτος τοις χείλεσι με τιμά, η δε καρδία αυτού πόρρω απέχει απ΄ εμού».

Τέλος ευχήθηκε να προσπαθήσουμε να μην περνάνε οι μέρες αυτές πάνω από μας και έξω από μας, αλλά να μας αγγίξουνε, να περάσουν μέσα μας και να μας αλλοιώσουν με την καλή αλλοίωση. Όποιος καταλαβαίνει έστω και λίγο τη μεγάλη Εβδομάδα, αλλοιώνεται και γίνεται καλύτερος. Όποιος παραμένει ο ίδιος, ακόμα κι αν έρχεται στην Εκκλησία, αλλά δεν γίνεται καλύτερος, αν απαιτεί μόνον από τους άλλους να γίνονται καλύτεροι, νομίζοντας ότι αυτός είναι ο καλός, αυτό σημαίνει ότι τίποτα από όλα αυτά δεν καταλάβαμε και δεν καταλαβαίνουμε.

Ας προσπαθήσουμε να πλησιάσουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα όσο μπορούμε καλύτερα, με την βοήθεια και όσων μας είπε ο π. Γεώργιος, για να μπορέσουμε να γιορτάσουμε αληθινά Ανάσταση μέσα μας, νοιώθοντας ότι κάτι πεθαμένο αναστήθηκε. Καλή Ανάσταση.

Tην Κυριακή Ε΄ Νηστειών, 2 Απριλίου 2017, στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, το απόγευμα, τελέστηκε ο Ε΄ Κατανυκτικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου.

Ομιλητής του Ε΄ Κατανυκτικού Εσπερινού ήταν ο ίδιος ο Σεβασμιώτατος κ. κ. Παύλος.

Στο πρώτο μέρος της ομιλίας του αναφέρθηκε στο βίο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας και στη μεγάλη αρετή της μετάνοιας. Όπως είπε «η Εκκλησία μας την προβάλλει αυτή την ημέρα, Κυριακή Ε’ Νηστειών, σαν επισφράγισμα του όλου Τριωδίου, γιατί το Τριώδιο είναι περίοδος μετανοίας.»

Στη συνέχεια, παίρνοντας αφορμή από το Ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας, είπε: «Και εμείς πολλές φορές ζητάμε πολλά απ’ το Θεό. Και καμιά φορά παραπονιόμαστε κιόλας, γιατί ο Θεός δεν μας ακούει. Στα περισσότερα απ’ αυτά που ζητάμε, η απάντηση του Χριστού θα πρέπει να είναι ίδια μ’ αυτή των μαθητών. «Δεν ξέρετε τι ζητάτε». Ακόμα κι όταν αυτό που ζητάμε μας φαίνεται καλό. Φαίνεται καλό. Είναι καλό;  Λέω ένα παράδειγμα που σας αφορά. Τα παιδιά σας ετοιμάζονται να δώσουν εξετάσεις. Κάνετε προσευχές και παρακλήσεις για να περάσουν στο Πανεπιστήμιο. Είστε σίγουροι ότι αυτό είναι καλό γι’ αυτά; Πόσα παιδιά που πέτυχαν χάθηκαν; Πόσα παιδιά που πέτυχαν δεν τελείωσαν; Πόσα παιδιά που πέτυχαν έμπλεξαν; Και πόσα παιδιά που έφυγαν για να σπουδάσουν τους τα έφεραν τέσσερεις πίσω στο σπίτι τους. Άρα, πόσο ξέρετε τι ζητάτε; Και θα μου πείτε, και τι να ζητάμε; Να ζητάμε αυτό που ζητούσε ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: «Κύριε όπως θέλεις και όπως ξέρεις, ελέησέ με». Γιατί εγώ δεν ξέρω τι πραγματικά με συμφέρει. Δεν ξέρω τι είναι καλό για το παιδί μου. Δεν ξέρω αν αυτός ο δρόμος που πάω να περπατήσω είναι καλός για μένα.

Ακόμα να προσεύχομαι και να λέω «γνώρισόν μοι Κύριε οδόν εν η πορεύσομαι». Γνώρισέ μου Κύριε το δρόμο που πρέπει να περπατήσω. Γνώρισε, Κύριε, στο παιδί μου το δρόμο που πρέπει να περπατήσει. Αν Κύριε ο δρόμος που πάω να ξεκινήσω, που πάει να ξεκινήσει το παιδί μου δεν είναι για ευλογία, κλείσ’ τον τον δρόμο. Αλλά εμείς είμαστε πάντα σίγουροι ότι ξέρουμε, και γι’ αυτό πολλές φορές αποτυχαίνουμε. Έτσι λέει ο Κύριος στους δύο μαθητές του: «Αν θέλετε να σας κάνω την επιθυμία, ετοιμαστείτε για να σταυρωθείτε». Και εμείς πολλές φορές σταυρωνόμαστε απ’ τις δικές μας επιθυμίες.

Κάποτε οι επιθυμίες φαίνονται καλές αλλά ο τρόπος μας δεν είναι καλός. Και πιο πολύ επιχειρούμε να τις επιτύχουμε με τα δικά μας μέσα και όχι με τη χάρη του Θεού. Είμαστε πάντα έτοιμοι να δώσουμε συμβουλές πολλές, αλλά όχι τόσο πολύ έτοιμοι να πιάσουν κάλους τα γόνατά μας, προσευχόμενοι για τα παιδιά μας, για το σπίτι μας, για τα προβλήματά μας…

Ο Άγιος Μάξιμος ο ομολογητής λέει κάπου: «Κάθε φορά που μπαίνουμε στο Ναό θα πρέπει να ανεβαίνουμε ένα σκαλοπάτι πιο πάνω στην αρετή, εάν καταλαβαίνουμε γιατί πάμε». Και εγώ παραφράζοντας λίγο το λόγο του θα σας πω, κάθε Σαρακοστή που περνάει πρέπει να είμαστε αρκετά καλύτεροι να μη φτάσουμε ποτέ να πούμε, «Πάτερ μια απ’ τα ίδια», γιατί αυτό σημαίνει ότι δεν καταλάβαμε τίποτα, ούτε απ’ το Σταυρό του Χριστού, ούτε από τα πάθη του, ούτε από τίποτα, και υπηρετούμε μόνο το τομαράκι μας. Γι’ αυτό, λοιπόν, να προσευχηθούμε, και να παρακαλέσουμε, και να αγωνιζόμαστε, και κάθε Σαρακοστή να ανεβαίνουμε ένα σκαλοπάτι παραπάνω.

Με τρομάζουν μερικές φορές τα γηρατειά, που είναι άτιμα και όχι αγιασμένα. Βλέπω ανθρώπους με άσπρα μαλλιά να αισχρολογούν, και πραγματικά καταθλίβομαι. Ο άνθρωπος αυτός, πότε θα ξυπνήσει; Πότε θα καταλάβει; Βλέπω ανθρώπους που περνάνε τα χρόνια τους αλλά δεν έχουν αγάπη και συγχώρεση στην καρδιά τους. Πότε θα τ’ αποκτήσουν; Το τέλος εγγίζει και τότε θα ξαφνιαστούμε.

Γι’ αυτό, λοιπόν, καθώς κάθε μεγάλη Σαρακοστή η Εκκλησία μας με τα κατανυκτικά της τροπάρια, με τους ψαλμούς της, με τα προκείμενα τα μεγάλα που ακούμε να ψάλλονται,  προσπαθεί να μας φέρει κατάνυξη στην ψυχή μας και νήψη, δηλαδή εγρήγορση πραγματική, ώστε όσο ο Θεός μας επιτρέπει να ζούμε, να ελέγχουμε τη ζωή μας, να βλέπουμε τις εμπάθειές μας, να βλέπουμε τους εγωισμούς μας, να βλέπουμε κάποια στερεότυπα που αφήσαμε και παγιώθηκαν στη ζωή μας, και να καταλάβουμε ότι πρέπει να τα αλλάξουμε. Πρέπει να αποκτήσουμε «νουν Χριστού». Πρέπει να νοιώσουμε ως παιδιά του Θεού, ως αδέλφια μεταξύ μας, ως μέλη της Εκκλησίας του Χριστού. Και έτσι να αγαπηθούμε, γιατί χωρίς αυτή την προϋπόθεση, ο Χριστός δεν θα είναι εν μέσω ημών.

Να καταλάβουμε, λοιπόν, και να ξυπνήσουμε, και να ετοιμαστούμε αυτή τη βδομάδα που τη λέμε και βουβή, γιατί δεν έχει Χαιρετισμούς, αλλά μας εισάγει στη Μεγάλη Βδομάδα, να την περάσουμε με λίγη σκέψη. Να σταματήσουμε λίγο απ’ τις δουλειές τις καθημερινές, απ’ όλα αυτά που τα θεωρούμε απαραίτητα, και να σκεφθούμε λίγο, όλοι μας, για πού πηγαίνουμε; τι ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε; Τι θα καταλάβουμε από το Πάσχα; Όσοι το κάνουνε, να διερωτηθούνε, θα φύγω κι αυτή τη χρονιά απ’ την Ανάσταση; Δεν θα μείνω να λειτουργηθώ; Ποια Ανάσταση γιορτάζω τότε; και να πάρουμε απόφαση αληθινής μετάνοιας».

Με κατάνυξη τελέσθηκε την Παρασκευή 31 Μαρτίου 2017 η Ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, έμπροσθεν της Ιεράς θαυματουργού Εικόνος της Παναγίας Ελεούσας, της Ιεράς Μονής Μικροκάστρου, από τους Ιερείς της Ενορίας π. Βασίλειο και π. Νέστορα.

Πολλοί ήταν οι πιστοί που παρακολούθησαν την κατανυκτική ακολουθία, προσευχόμενοι στην Υπεραγία Θεοτόκο και ψάλλοντες το »Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια».

Προ του τέλους της Ακολουθίας του Ακαθίστου, ο π. Βασίλειος κήρυξε τον θείο λόγο, αναφερόμενος στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου.

«Η Θεοτόκος», είπε, «για τον υμνογράφο, είναι τα πάντα και προσφέρει τα πάντα. Και για την εποχή μας, τη βουτηγμένη μέσα στον πόνο και τη θλίψη, μέσα στη κατήφεια και την στενοχώρια, το άγχος και την αγωνία, η Θεοτόκος είναι αυτή που προσφέρει τη χαρά. Αυτό που λείπει από τον κόσμο. Ο μέγας Αρχάγγελος Γαβριήλ αναφωνούσε πανηγυρικά: «Να χαίρεσαι συ Θεοτόκε που δέχθηκες μέσα σου τη χαρά όλου του κόσμου, τον Ιησού Χριστό, και είσαι δοχείο της χαράς. Μέσω αυτής της χαράς θα καταργηθεί η κατάρα που πήρε η πρόγονός μας Εύα για την παρακοή της».

Ο χριστιανισμός είναι η αποκάλυψη της χαράς. Πριν ακόμη ο Αρχάγγελος Γαβριήλ πει το Ευαγγέλιο στη Θεοτόκο, της λέγει να χαίρεται. «Χαίρε Κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά Σού».

Ο κόσμος, ο προ Χριστού και ο έξω από το Χριστό, δεν έχει χαρά. Γι’ αυτό, το πρώτο που λέγει ο Αρχάγγελος είναι το «Χαίρε», δηλαδή να έχεις χαρά.

Και το μήνυμα ποιο είναι; Ο Θεός θα γίνει άνθρωπος, να σώσει τον άνθρωπο. Να τον λυτρώσει από τα δεσμά της αμαρτίας και του θανάτου. Είναι το ευ – άγγελμα, το ευαγγέλιο, ο ευαγγελισμός.

Και γεννιέται, συλλαμβάνεται στη μήτρα, ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος είναι η χαρά του κόσμου, και δίνει τη χαρά στον κόσμο. Δίνει, όμως, τη δική του χαρά. Κατά τη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου λέει στους μαθητές του: «Ταύτα λελάληκα υμίν, ίνα η χαρά η εμή εν υμίν μείνη και η χαρά υμών πληρωθή», «και την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ’ υμών»

Ο άνθρωπος είναι πλασμένος για τη χαρά, γι’ αυτό και την αναζητά. Και μπορεί να την βρει. Τις πιο πολλές φορές, όμως, την αναζητά σε λανθασμένα μονοπάτια. Την αναζητά στη γνώση, στις ηδονές, στις απολαύσεις, στη διαστροφή, στον πλούτο, στη δόξα, στη φήμη, στην εξουσία. Στο καινούργιο ρούχο, αυτοκίνητο, σπίτι, στην επιτυχία. Και αντί της χαράς βρίσκει πολλές φορές τη θλίψη, τη στενοχώρια, την απογοήτευση. Βρίσκει τον Άδη, την κόλαση.

Ενώ αντιθέτως, ο άνθρωπος μπορεί να βρει τη χαρά ακόμη και μέσα στη θλίψη και στον πόνο, στην αρρώστια ή στη φτώχεια, στα προβλήματα, στον διωγμό, στη φυλακή, στα βασανιστήρια. Το βλέπουμε αυτό, διαβάζοντας τους βίους των αγίων μαρτύρων. Ο Απόστολος Παύλος μέσα από τη φυλακή της Ρώμης, ενώ είναι μελλοθάνατος, φωνάζει στους Φιλιππησίους: «Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε. Πάλιν ερώ, χαίρετε».

Ο άνθρωπος δεν βρίσκει τη χαρά μέσα στον κόσμο ούτε στη ζωή του, επειδή η χαρά δεν είναι κοσμικό πράγμα. Η χαρά είναι δώρο, είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος.

Δεν υπάρχει μέσα μας, ούτε ο κόσμος μπορεί να μας τη δώσει. Είναι άκτιστη ενέργεια του Θεού και αναπαύεται στους καθαρούς και ταπεινούς, όπως ήταν η Θεοτόκος, η οποία και έγινε «χαράς δοχείον» και προσφέρει και σ’ εμάς χαρά απ’ τη χαρά της.

Η χαρά δεν είναι ένα απλό συναίσθημα. Είναι ο Χριστός! Είναι πρόσωπο. Όπως και η αγάπη δεν είναι συναίσθημα αλλά πρόσωπο, ο Χριστός! Αυτός λείπει απ’ την ανθρωπότητα. Ο Χριστός λείπει, και γι’ αυτό δυστυχεί και καταντά κόλαση. Όταν ο Χριστός είναι παρών, το πρόσωπο της γης αλλάζει, οι κοινωνίες ευημερούν, τα πρόσωπα των ανθρώπων χαίρονται. Γίνονται τα πάντα Βασιλεία Θεού.

Η Θεοτόκος έλαβε τη χαρά, κατέχει τη χαρά και προσφέρει τη χαρά. Δεν είναι μακρυά μας. Μπορούμε να τη ζητήσουμε. Θα μας τη δώσει. Η χαρά είναι ο Χριστός!»

Με κατάνυξη και με την παρουσία πλήθους πιστών τελέσθηκε το απόγευμα της Κυριακής 26 Μαρτίου 2017, Δ΄ Νηστειών, ο Δ΄ Κατανυκτικός Εσπερινός της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Δημητρίου Σιάτιστας χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου.

Πριν την έναρξη της Ακολουθίας, στην είσοδο του Ιερού Ναού, έγινε η υποδοχή της Τιμίας Κάρας του Οσίου Παύλου του Θηβαίου, από την Ιερά Μονή Παναγίας Μικροκάστρου της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης.

Την Τιμία Κάρα μετέφερε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης ο Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος.

Ομιλητής ήταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. κ. Παύλος. Στην αρχή της ομιλίας του, ανέφερε ότι, «αποτελεί ιδιαίτερη ευλογία που έχουμε ανάμεσά μας την κάρα του Οσίου και Θεοφόρου πατρός ημών Παύλου του Θηβαίου. Η Αγία κάρα ευωδιάζει με μια απλή, απέριττη, άρρητη, υπέροχη ευωδία, σημείο της χάριτος του Θεού, που έχει θησαυριστεί σ’ αυτά τα γυμνά οστά.»

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στον θαυμαστό βίο του Οσίου και ενημέρωσε τους πιστούς ότι, «από σήμερα και για κάθε χρόνο πλέον την ίδια μέρα θα καθιερωθεί η έλευση της τιμίας κάρας του Αγίου και κάθε χρόνο στις 15 Ιανουαρίου θα γιορτάζεται μαζί με τον Άγιο Ιωάννη τον Καλυβίτη με Ιερή Αγρυπνία.»

Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος μίλησε για την προσευχή.

Απάντησε στα ερωτήματα τι είναι η προσευχή, γιατί προσευχόμεθα και αναφέρθηκε στις προσευχές που έχει η Εκκλησία μας.

Απάντησε στο ερώτημα, γιατί προσεύχεται ο Χριστός, λέγοντας ότι «η προσευχή είναι κοινωνία ζωής και γι’ αυτό προσεύχεται ο Χριστός, για να φανερώσει την ενότητά του, παρ’ όλο που είναι άνθρωπος, με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα.»

Σε άλλο σημείο ο Μητροπολίτης ανέφερε ότι, «η ζωή της Εκκλησίας μας είναι ολόκληρη μία διαρκής προσευχή. Και η προσευχή είναι μία διαρκής έξοδος δική μας από την ανθρώπινη αυτάρκεια και τον εγωισμό μας. Είναι μια προσπάθεια κοινωνίας με τον όντως Όντα, δηλαδή με τον αληθινό Θεό. Είναι μία διαρκής παραμονή στο Θεό, ό, τι είναι η αναπνοή για το σώμα είναι η προσευχή για την ψυχή. Όταν ένας άνθρωπος δεν αναπνέει είναι νεκρός και ένας άνθρωπος που δεν προσεύχεται είναι νεκρός.  Και είναι νεκρά τα έργα του και βρωμάει η ζωή του, όπως βρωμάει το ψόφιο κουφάρι.»

Ο άνθρωπος που δεν προσεύχεται έχει εγωισμό. Θεωρεί ότι αυτός είναι το κέντρο του κόσμου και δεν έχει ανάγκη κανέναν γι’ αυτό δεν προσεύχεται. Ένας άνθρωπος όμως που προσεύχεται έχει μία αναφορά έξω από αυτόν. Είναι μία έξοδος από τον εγωισμό του κι αυτό είναι μια ελπίδα.

Η αυτάρκεια και ο εγωισμός μας δεν μάς αφήνουν να προσευχόμαστε. Το θεωρούμε περιττό…

Γιατί δεν πηγαίνω στην Εκκλησία; Γιατί πιστεύω ότι δεν έχω ανάγκη το Θεό. Μπορώ να περάσω την Κυριακή μου χωρίς το Θεό. Να, η αυτάρκεια και ο εγωισμός, και δεύτερον γιατί δεν έχω αγάπη, δεν θέλω να βρεθώ με τους άλλους αδελφούς.

Η πρώτη πράξη λατρείας μας όταν ερχόμαστε στην Εκκλησία δεν είναι ότι θα προσευχηθούμε, είναι ότι ανταποκρινόμαστε στην πρόσκληση του Πατέρα, για να είμαστε όλοι μαζί, γιατί είμαστε οικογένεια του Πατέρα. Μας καλεί και μαζευόμαστε όλα τα παιδιά, και μαζευόμαστε, γιατί αγαπιόμαστε μεταξύ μας, γιατί αγαπάμε τον Πατέρα μας. Όταν λέω δεν πάω, σημαίνει δεν έχω ανάγκη τον Θεό, δεν έχω ανάγκη τους αδελφούς μου.

Επειδή, όμως, ο Θεός είναι αγάπη, γι’ αυτό ταπεινώνει την αλαζονεία μας, όταν μάς επιτρέπει την ασθένεια, την αποτυχία, να φάμε τα μούτρα μας, για να βάλουμε μυαλό.

Η προσευχή είναι το θερμόμετρο, που θερμομετρεί το βαθμό της αγάπης μας. Όποιος αγαπά, γίνεται όλος προσευχή.

Η προσευχή δεν είναι μία επιπλέον πράξη. Δεν είναι ένα καρύκευμα που το βάζουμε στο φαγητό της ζωής μας, αλλά είναι η ουσία της ζωής μας και της πνευματικής μας ζωής. Όποιος δεν προσεύχεται, δεν υπάρχει. Προσπαθεί να είναι αλλά τον περιμένει ο θάνατος στη γωνία και τον σαρκάζει.»

Ο Σεβασμιώτατος τελείωσε προτρέποντας τους μεγάλους να μάθουν στα παιδιά να προσεύχονται. «Μην εγκαταλείπετε τα παιδιά. Βέβαια πρέπει να βλέπουν πρώτα εσάς να προσεύχεστε. Και να προσεύχεστε με σοβαρότητα, και μετά διδάξτε τους την προσευχή από την βρεφική ηλικία. Διδάξτε τους να κάνουν το σταυρό τους. Δεν μπορείτε να φανταστείτε, πόσο θα τα ωφελήσει και πόσο θα τα σώσετε σε κρίσιμες ώρες.

Και οι νεότεροι άνθρωποι, που μέσα στον εγωισμό της νεότητας, όλα εμείς τα καταφέρνουμε, μάθετε να ταπεινώνεστε και να προσεύχεστε για να έχετε αληθινή δύναμη, να ’χετε αληθινή φώτιση, να ξεφεύγετε απ’ τις τόσες παγίδες που υπάρχουν γύρω σας. Πολλές απ’ αυτές σφράγισαν τη ζωή χιλιάδων παιδιών…

Εάν ο άνθρωπος προσπαθεί να βρίσκεται ενώπιον του Θεού αληθινά με την προσευχή του, θα έχει πάντοτε φωτισμένο το νου του, θα διαπιστώνει τις παγίδες, θα στηρίζεται και θα προχωράει.

Να μάθουμε, λοιπόν, να παριστάμεθα ενώπιον του Θεού και να μη φοβόμαστε στη ζωή μας τίποτα, όπως δεν φοβήθηκαν οι πατέρες μας, που θυσιάστηκαν για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι.»