Μέ τήν συμπλήρωση πέντε ἐτῶν ἀπό τήν ἐκδημία τοῦ μακαριστοῦ πατρός μας Βασιλείου Λ. Βασιλείου, ἐφημερίου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας, τό Σάββατο 17 Ἰανουαρίου 2026, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου καί Σιατίστης κ.κ. Ἀθανάσιος τέλεσε Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία καί Ἱερό Μνημόσυνο, πλαισιούμενος ἀπό τούς ἱερεῖς τῆς ἐνορίας μας, καθώς καί ἀπό πλῆθος πιστῶν καί πνευματικῶν τέκνων τοῦ π. Βασιλείου, οἱ ὁποῖοι προσῆλθαν καί ἀπό τήν εὐρύτερη περιοχή γιά νά τιμήσουν τή μνήμη του.

Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας, προσφέρθηκε σέ ὅλο τό ἐκκλησίασμα κέρασμα, καθώς καί ὁ Ε΄ τόμος τῆς σειρᾶς ἀπομαγνητοφωνημένων ὁμιλιῶν τοῦ π. Βασιλείου πάνω στήν Πρός Θεσσαλονικεῖς Α΄ ἐπιστολή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Ὁ τόμος αὐτός ἀποτελεῖ τόν πέμπτο κατά σειρά πού ἐκδίδεται κάθε χρόνο καί διανέμεται ὡς εὐλογία.

Ὁ Σεβασμιώτατος, στόν λόγο του, ἀναφέρθηκε τόσο στόν Μητροπολίτη μας κυρό Ἀντώνιο, ἐπ᾿ εὐκαιρία τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, ὅσο καί στόν μακαριστό πατέρα μας Βασίλειο. Μεταξύ ἄλλων εἶπε:

«Οἱ αὐτοί πατέρες μας ἀγωνίστηκαν ἀφενός μέν νά σώσουν τήν ψυχή τους καί νά ἀνέβουν στόν οὐρανό, ἀφετέρου δέ νά διδάξουν τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ στούς γύρω τους –ὁ καθένας ὅπου μποροῦσε καί ὅσο ἔφτανε ἡ δύναμή του. Καί τά δύο αὐτά, τή σωτηρία τῆς ψυχῆς τους καί τή διδασκαλία τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τά ἔκαναν γιά ἕναν καί μόνο λόγο: ἐπειδή ἀγαποῦσαν τόν Θεό, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί.

Ἀγαποῦσαν τόν Θεό πιό πολύ ἀπό τήν τσέπη τους, πιό πολύ ἀπό τήν τράπεζά τους καί τό βιβλιάριο καταθέσεών τους, πιό πολύ ἀπό τή δική τους τή ζωή, πιό πολύ ἀπό τήν καλοπέρασή τους, ἀπό τά δικαιώματά τους, ἀπό ὅσα ὅριζε ὁ νόμος ἀλλά καί ἡ ἀνθρώπινη λογική. Τόν ἀγαποῦσαν πολλές φορές καί περισσότερο ἀπό τούς ἀνθρώπους πού εἶχαν γύρω τους. Ὅμως ὅποιος ἀγαπᾶ πολύ τόν Θεό, ἀγαπᾶ πάρα πολύ καί τούς ἀνθρώπους πού βρίσκονται κοντά του.

Καί ποῦ βρίσκονται τώρα; Βρίσκονται στόν οὐρανό καί ἀπολαμβάνουν τά βραβεῖα πού τούς ἔδωσε ὁ Θεός γιά τόν κόπο τους, γιά τήν ἀγωνία τους, γιά τά ξενύχτια τους, γιά τήν προσευχή τους, κυρίως γιά τήν ταπείνωσή τους, γιά τή συγχωρητικότητά τους, γιά τά ἐλέη καί τούς οἰκτιρμούς τους. Διότι λέει ὁ Χριστός στό Εὐαγγέλιο: «Νά γίνεστε οἰκτίρμονες, ὅπως καί ὁ Πατήρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί”, συγχωρώντας τά παραπτώματα τῶν ἀδελφῶν σας». Αὐτό ἔκαναν, ἀγαπητοί μου, καί οἱ δύο ἄνθρωποι πού σήμερα ἑορτάζουν στόν οὐρανό.

Καί ἐμεῖς λέμε: «Τί νά κάνω γιά νά γίνω καλύτερος; Δέν ξέρω πῶς νά γίνω καλύτερος». Ὅμως ἔχουμε ζωντανά παραδείγματα μπροστά μας. Τούς φιλήσαμε τό χέρι, φάγαμε μαζί τους, ἤπιαμε μαζί τους, κοινωνήσαμε ἀπό τά χέρια τους. Μᾶς βάπτισαν, μᾶς πάντρεψαν, μᾶς κήδεψαν ἀγαπημένα μας πρόσωπα. Μιλήσαμε μαζί τους, ἐξομολογηθήκαμε πολλοί στόν πατέρα Βασίλειο καί στόν πατέρα Ἀντώνιο, ζήσαμε κοντά τους! Ἀκόμη καί τούς κατηγορήσαμε καί τούς πικράναμε κάποιες φορές!

Εἴχαμε στενότατη ἐπαφή. Δέν μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι δέν γνωρίζουμε τή ζωή τους, τή διδασκαλία τους, τό παράδειγμά τους. Γι’ αὐτό καί δέν μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι δέν ξέρουμε τί πρέπει νά κάνουμε γιά νά κερδίσουμε τόν οὐρανό».

Κλείνοντας, ὁ Σεβασμιώτατος εὐχήθηκε: «Εὔχομαι, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, νά προσπαθοῦμε καθημερινά νά ἀκολουθοῦμε τό παράδειγμα τῶν πατέρων μας, τῶν ἁγίων μας, τῶν πνευματικῶν πού μᾶς ὁδήγησαν νά σταθοῦμε ὄρθιοι καί νά παραμείνουμε ὄρθιοι, ὥστε μέ τίς εὐχές καί τίς προσευχές τους νά εἴμαστε καί ἐδῶ στή γῆ εὐτυχισμένοι, γεμᾶτοι ἀπό τή χάρη τοῦ Θεοῦ, καί στήν ἄλλη ζωή νά βρεθοῦμε εὔκολα στόν παράδεισο, χωρίς πόνο, χωρίς λύπη, χωρίς στεναγμό, ἀλλά ἀγκαλιά μαζί τους, ἀγκαλιά μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, μέσα στό φῶς, στήν ἀλήθεια καί στή ζωή. Ἀμήν!»

Αἰωνία ἡ μνήμη τους· εἴθε νά πρεσβεύουν γιά ὅλους μας!