Τα τμήματα Βυζαντινής μουσικής και η χορωδία Παραδοσιακής Μουσικής της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας έκοψαν τη βασιλόπιτά τους

Σε μια ξεχωριστή μουσική ατμόσφαιρα πραγματοποιήθηκε η κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας από τα τμήματα Βυζαντινής μουσικής και τη χορωδία Παραδοσιακής Μουσικής της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.

Η εκδήλωση, που πραγματοποιήθηκε στη αίθουσα του Ενοριακού κέντρου του Αγίου Νικολάου, το βράδυ της Τρίτης 31 Ιανουαρίου 2017, ξεκίνησε με ύμνους από τον βυζαντινό χορό.

Ο Ιερέας Βασίλειος Βασιλείου, υπεύθυνος των τμημάτων, με τον συνεφημέριό του π. Νέστορα Γκουρομίσιο ευλόγησαν και έκοψαν την παραδοσιακή βασιλόπιτα.

Στη συνέχεια, ο π. Βασίλειος ευχαρίστησε όλα τα μέλη που πλαισιώνουν τις δύο χορωδίες, της Βυζαντινής μουσικής και της Παραδοσιακής μουσικής, που όπως είπε, «Είναι αδέλφια, αυτές οι δύο μουσικές, διότι η Ελληνική Παραδοσιακή μουσική έχει τις βάσεις και τις ρίζες της στην Βυζαντινή μουσική, η οποία βυζαντινή μουσική έχει τις βάσεις της στην αρχαία Ελληνική μουσική. Άμα διαβάσουμε και δούμε πώς ξεκίνησε η Βυζαντινή μουσική και ποιοι την ομόρφυναν και προσπάθησαν να αποδώσουν όσο μπορούσαν καλύτερα τα διάφορα μέλη, τα διάφορα τροπάρια, τους διαφόρους ύμνους, είδαν ότι κανένα είδος μουσικής δεν ταίριαζε, δεν μπορούσε να εκφράσει τα τροπάρια – ποιήματα προς τον Άγιο Θεό.

Υπάρχουν πολλές μουσικές σ’ ολόκληρο τον κόσμο, και αυτό το οποίο έγινε κατά τη διάρκεια της βυζαντινής αυτοκρατορίας, επέλεξαν αυτοί, οι διάφοροι υμνογράφοι, όπως ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, επέλεξαν την Ελληνική μουσική, για να μπορέσουν να αποδώσουν όσο μπορούσαν καλύτερα αυτούς τους ύμνους προς το Θεό. Διότι ο Θεός είναι ένας, είναι ο αληθινός Θεός, και όλα Αυτός τα έχει κάνει. Και τη μουσική και τη μελωδία, Αυτός την έχει δώσει στους ανθρώπους. Και το καλύτερο από όλα τα όργανα, όσα υπάρχουν σ’ ολόκληρο τον κόσμο, πρέπει να ξέρετε, να το ξέρουμε όλοι, είναι το λαρύγγι του ανθρώπου. Καλά είναι και τα πουλιά, καλά είναι και τα διάφορα άλλα ζώα, που βγάζουνε μυκηθμούς, γρυλισμούς, βελάζουν, κοάζουν, βγάζουν διάφορες φωνές αλλά όμως μόνο ο άνθρωπος είναι εκείνος ο οποίος έχει αυτή την πολυποικιλότητα στην απόδοση της μουσικής και της μελωδίας. Δηλαδή να μπορεί να εκφράσει τη χαρά, να εκφράσει τη λύπη, να εκφράσει τη δοξολογία, να εκφράσει το παράπονο, να εκφράσει τον πόνο. Δηλαδή, όλα αυτά τα οποία έχουμε ως συναίσθημα μέσα μας, μπορούμε να τα εκφράσουμε δια της μουσικής, όπως μπορούμε να τα εκφράσουμε και με άλλες τέχνες όπως είναι η ζωγραφική, όπως είναι η γλυπτική, όπως είναι και άλλες διάφορες τέχνες, αλλά η καλύτερη είναι αυτή η οποία βγαίνει από το στόμα του ανθρώπου και γι’ αυτό βλέπουμε και στην Παλαιά Διαθήκη αλλά και στην Καινή Διαθήκη, που ψάλλει η Εκκλησία μας, που ψάλλουν οι Άγιοι άνθρωποί μας, αυτό το, «ψαλώ τω Θεώ μου έως υπάρχω» δηλ. να τον ψάλλω, να τον υμνώ μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής μου.

Οπότε χαίρομαι που πλαισιώνετε αυτές τις δύο χορωδίες, και την Παραδοσιακή μουσική και την Βυζαντινή μουσική.

Όταν ψάλλουμε ή όταν τραγουδούμε πρέπει να μελετούμε το κείμενο το οποίο έχουμε μπροστά μας. Το να ψάλλουμε ή να τραγουδήσουμε κάτι χωρίς να το καταλαβαίνουμε, χωρίς να εμβαθύνουμε σ’ αυτά τα οποία διαβάζουμε, σ’ αυτά που έχουμε μπροστά μας, είναι σαν να έχουμε βάλει ένα κασετόφωνο, ένα cd ή οτιδήποτε άλλο, ένα άψυχο πράγμα για να τραγουδήσει ή να ψάλλει.  Γι’ αυτό πολλές φορές, ενώ έχουμε καλούς ψάλτες και καλούς τραγουδιστές, (εννοώ καλή φωνή) δεν αποδίδουν όπως θα ‘πρεπε να αποδώσουν όλα αυτά τα οποία τραγουδάνε ή ψάλλουν. Και λένε, αυτός καλός ψάλτης είναι αλλά δεν αποδίδει αυτόν τον ύμνο εκκλησιαστικώς, σεμνοπρεπώς, θεοπρεπώς. Ή εκείνος που τραγουδάει ένα παραδοσιακό τραγούδι της πατρίδας μας, του τόπου μας, άμα δεν το νοιώθει, δεν το ζει μέσα του, δεν μπορεί να το εκφράσει. Οπότε, αυτό που θέλω να πω και ειδικά για τη Βυζαντινή μουσική, όταν μαθαίνουμε να ψάλλουμε, να μην μάθουμε μόνο το ΝΗ, ΠΑ, ΒΟΥ, ΓΑ, ΔΙ…. αλλά να μάθουμε και τις λέξεις και τις φράσεις και τους ύμνους και όλα αυτά τα οποία εκφράζονται μέσα στα τροπάρια, για να υμνούμε πρώτα το Θεό με το νου μας, με την καρδιά μας και μετά με το στόμα μας.

Θα μπορούσαμε να πούμε πάρα πολλά, να εξαντλήσουμε όχι χρόνο, χρόνους πολλούς, με το να λέμε τέτοια πράγματα. Καλά είναι ας πούμε λιγότερα και ας δουλέψουμε περισσότερο επάνω σ’ αυτούς τους ύμνους».

Στη συνέχεια η Βυζαντινή χορωδία, με αφορμή τη γιορτή της Υπαπαντής, έψαλλε τα μεγαλυνάρια της εορτής της Υπαπαντής και συνέχισε η παραδοσιακή χορωδία με τα τραγούδια της, δημιουργώντας μια ιδιαίτερα όμορφη ατμόσφαιρα.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την ανταλλαγή ευχών και το μοίρασμα των κομματιών της Βασιλόπιττας μεταξύ των παρευρισκόμενων, δίνοντας στους χορωδούς δύναμη να συνεχίσουν με περισσότερη χαρά και όρεξη τις πρόβες τους και τις διάφορες εκδηλώσεις.

This entry was posted in Επικαιρότητα. Bookmark the permalink.