Οι Χαιρετισμοί του Τιμίου Σταυρού από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλο

ΥΨΩΣΙΣ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΤο απόγευμα της Τετάρτης 14 Σεπτεμβρίου 2016, εορτή της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος με τον προϊστάμενο του Ναού, πρωτοπρεσβύτερο π. Βασίλειο, έψαλαν τους Χαιρετισμούς του Τιμίου Σταυρού. Ο Σεβασμιώτατος στο τέλος της ακολουθίας, στο κήρυγμά του, αναφέρθηκε πρώτα στο ιστορικό του γεγονότος της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο νόημα της εορτής παίρνοντας αφορμή από το τροπάριο: «Σταυρός ανυψούμενος, του εν αυτώ υψωθέντος, το πάθος το άχραντον, ανυμνείν προτρέπεται κτίσιν άπασαν·…» δηλ. Καθώς υψώνεται ο Σταυρός, προτρέπει όλη την κτίση να υμνήσει τα άχραντα πάθη Αυτού που υψώθηκε πάνω του.

Ένα ξύλο, είπε, στάθηκε η αφορμή του θανάτου μας, «το ξύλο της γνώσεως του καλού και του κακού». Τώρα ένα άλλο ξύλο, το ξύλο του Σταυρού, γίνεται η αφορμή της σωτηρίας μας. Ο Θεός μάς θεραπεύει με τα όμοια πράγματα.

Αλλά εκείνο το πρώτο ξύλο ήταν λέει ωραίο στην όραση και γλυκό στη γεύση, όμως θανατηφόρο στα αποτελέσματα. Ο καρπός αυτού του δέντρου, του ξύλου του Σταυρού, δηλαδή, ο Χριστός, «δεν είχε ούτε είδος ούτε κάλλος, αλλά το είδος αυτού άτιμον και εκλείπον παρά πάντας τους υιος των ανθρώπων»·  Όμως ο καρπός αυτός είναι ζωηφόρος στα αποτελέσματα, για όποιον τον δεχθεί και τον κοινωνήσει…

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι ο Σταυρός πλέον έγινε το σημείο της ευλογίας, το σημείο της νίκης, έγινε το σημείο του στηριγμού μας. Είναι αυτός απ’ τον οποίο κρατιόμαστε. Έγινε το όπλο κατά του διαβόλου. «Τον Σταυρόν Σου ημίν δέδωκας», γιατί ο διάβολος λέει «φρίττει και τρέμει μη φέρων καθοράν αυτού την δύναμιν».

Ο Χριστός χρησιμοποίησε το Σταυρό σαν στρατήγημα για να εξαπατήσει το διάβολο. Ο Χριστός δέχθηκε να σταυρωθεί και ο διάβολος πίστεψε ότι τελείωσε με το Χριστό, αλλά ο Χριστός αναστήθηκε και έτσι παραπλανήθηκε ο διάβολος. Το ακούμε και το Μεγάλο Σαββάτο, ο Άδης να θρηνεί και να στενάζει και να λέγει, με συνέφερε να μη δεχθώ στα σπλάχνα μου το γιο της Μαρίας, γιατί άδειασε τους τάφους ο καρφωμένος πάνω στο Σταυρό. Αυτό ήταν το στρατήγημα του Χριστού. Δια του Σταυρού και του θανάτου του κατέβηκε στον Άδη, όχι όμως για να φυλακιστεί, όπως φυλάκιζε ο διάβολος τους ανθρώπους μέχρι τότε, αλλά για να καταργήσει τον Άδη και τον θάνατο και να ελευθερώσει όλους τους απ΄ αιώνος δεσμίους.

Όλα αυτά τα πράγματα έγιναν για εμάς, αγαπητοί αδελφοί. Και είναι πάρα πολύ σημαντικό, να μην το ξεχνάμε ότι, όλα αυτά τα γεγονότα της ζωής του Χριστού, είναι γεγονότα ης δικής μας ζωής και ιστορίας. Μας αφορούν άμεσα. Αφορούν στο αιώνιο πραγματικά μέλλον μας, γιατί χάρη στο Χριστό ο άνθρωπος δεν πεθαίνει, αλλά μεταβαίνει από το θάνατο στη ζωή.

Η Εκκλησία από την πρώτη στιγμή που μας κάνει μέλη της και μας μπολιάζει στο σώμα της, την ημέρα της βαπτίσεώς μας, μας δίνει τον Σταυρό του Χριστού. Να τον φοράμε όχι για κόσμημα, αλλά για στήριγμα, για ευλογία, για βοήθεια. Και οι πιστοί άνθρωποι φορούν το Σταυρό τους. Εκείνος που τον βγάζει, αφαιρεί την ευλογία από πάνω του. Ο Σταυρός γι’ αυτό μας δίνεται, για να τον φέρουμε.

Επίσης, να προσέχετε να είναι ο Σταυρός, ο Σταυρός. Γιατί πολλές φορές στις βαπτίσεις εξ αιτίας της ανοησίας, της άγνοιας, της απιστίας και της επιπολαιότητας πολλών γονιών και αναδόχων μας φέρνετε σταυρούς που είναι δαιμονικοί σταυροί. Υπάρχει δαιμονικός σταυρός; Ναι. Ο κανονικός σταυρός ποιος είναι; Αυτόν που τον ξέρουμε και αυτόν που τον βλέπουμε. Τα δύο κάθετα αυτά ξύλα που σχηματίζουν το Σταυρό. Αυτός ο Σταυρός προτυπώθηκε στην Παλαιά Διαθήκη…

Όμως δεν είναι σταυρός εκείνος που από πάνω, στην πάνω κεραία του σταυρού έχει ένα οβάλ σχήμα, κάτι σαν καρδούλα. Αυτό δεν έχει καμία σχέση. Ο Χριστός δεν σταυρώθηκε σε τέτοιο Σταυρό, κι εμείς εμπαίζουμε το Χριστό όταν τέτοια χρησιμοποιούμε, σαν μαρτυρικά, σαν σταυρούς. Σταυρό στο παιδί μας και μαρτυρικά στους ανθρώπους. Αυτά να τα προσέχετε, γιατί δείχνουν επιπολαιότητα και δείχνουν ξιπασμένους ανθρώπους, που θέλουν τάχα να πρωτοτυπήσουν, να κάνουν κάτι καινούργιο. Το μυαλό τους και μια λίρα. Δεν καταλαβαίνουν ότι αδικούν τα παιδιά τους τα ίδια…

Υπάρχουν μικροί και μεγάλοι Σταυροί; Αυτά είναι υποκρισίες. Ο Σταυρός δεν είναι ούτε μικρός ούτε μεγάλος, είναι ένας και σημειώνεται στο σώμα μας σωστά.

Τι σημαίνει μικρός; Το να μετατρέψεις το Σταυρό, σαν να ράβεις το κουμπί που σου ξηλώθηκε. Αυτό όμως είναι βλασφημία αφ’ ενός και αφ’ εταίρου ο διάβολος χασκογελάει με εμάς, γιατί ξέρει ότι από κάτι τέτοια δεν κινδυνεύει. Και ξέρει ότι από κάτι τέτοια κανείς δεν προστατεύει τους ανθρώπους αυτούς που το κάνουνε.

Κάνουμε το Σταυρό μας όταν ξεκινάει η μέρα μας και ξυπνάμε πριν καλά – καλά σηκωθούμε από το κρεβάτι. Μετά θα κάνουμε και την προσευχή μας. Θα κάνουμε το Σταυρό μας όταν θα πάμε να κοιμηθούμε. Κάνουμε το Σταυρό μας όταν καθόμαστε να φάμε. Κάνουμε το Σταυρό μας όταν τελειώνει το φαγητό μας. Οι πιο παλιοί δεν έκοβαν ψωμί πριν το σταυρώσουν. Κάνουμε το Σταυρό μας όταν στην Εκκλησία ακούμε να δοξάζεται ο Τριαδικός Θεός, ζητώντας την προστασία της Αγίας Τριάδος. Κάνουμε το Σταυρό μας όταν ακούμε το όνομα ενός Αγίου, για να επικαλεστούμε τη χάρη και τη βοήθειά Του σε μας.  Τίποτα μέσα στην Εκκλησία δεν λειτουργεί μαγικά. Μπορείτε να είστε συνεχώς στην Εκκλησία και την ίδια στιγμή να είστε διαπαντός εκτός της Εκκλησίας, εάν πραγματικά δεν συμμετέχετε στα τελούμενα. Γι’ αυτό, λοιπόν, ξαφνιαζόμαστε μερικές φορές νομίζουμε μάλιστα, ότι ο Θεός μας έχει εγκαταλείψει, όμως εμείς τον έχουμε εγκαταλείψει και εμείς δεν ζητάμε τη βοήθειά του, αλλά γίναμε εγωιστές και ανόητοι άνθρωποι. Γι’ αυτό, λοιπόν, να μάθουμε να τελούμε το σημείο του Σταυρού. Και ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός μάς λέει ότι το σημείο του Σταυρού από μόνο του είναι μία μικρή ομολογία πίστεως. Και γι’ αυτό έτσι γνωριζόντουσαν οι Χριστιανοί, είτε κάνοντας το σημείο του Σταυρού είτε χαράσσοντας το Σταυρό…

Ο Σταυρός μας και μόνον είναι μία ομολογία πίστεως, είναι μία δυνατή προσευχή, είναι η χάρις του Θεού που μας επισκέπτεται.

Να τιμάμε, λοιπόν, τον Σταυρό του Χριστού μας.

Γι’ αυτό, αγαπητοί αδελφοί, όσα τα ’χουμε ξεχάσει, να τα ξαναθυμηθούμε. Και να ξαναγυρίσουμε στον τρόπο της Εκκλησίας μας, τον αυθεντικό και όχι αυτά που επιλέγουμε εμείς. Γιατί μέσα στην Εκκλησία ζούμε με ταπείνωση, άρα με υπακοή. Δεν κάνουμε επιλογές απ’ την Εκκλησία. Ή τη δεχόμαστε όλη ή δεν δεχόμαστε τίποτα. Και λέμε «λάλει Κύριε και ο δούλος σου ακούει», και ο Θεός μας ευλογεί.

Εύχομαι η χάρις του Τιμίου Σταυρού να είναι μετά πάντων υμών. Αμήν.»

 

 

This entry was posted in Επικαιρότητα. Bookmark the permalink.