Ένα κάθε μήνα Σεπτεμβρίου

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

                                                                                           Σεπτέμβριος 2016

Ἕνα κάθε μήνα

Ὁ εὐλογημένος μήνας Αὔγουστος μέ τίς πολλές καί μεγάλες ἑορτές τῆς Πίστεώς μας ἔχει περάσει. Ἀπό τήν ἀρχή τοῦ μηνός ξεκίνησε ἡ εὐλογημένη νηστεία, ὡς προετοιμασία τῶν πιστῶν γιά τίς ἑορτές τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ καί τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Στήν ἐνορία μας πανηγυρίσαμε τήν ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, τήν ἑορτή τοῦ Ἁγίου Νικάνορος, τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καί τήν ἑορτή τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ. Στούς Ἱερούς Ναούς ψάλαμε τίς ὑπέροχες ἀκολουθίες. Σχεδόν ὅλοι οἱ πιστοί προσῆλθαν καί ἀσπάσθηκαν τίς ἅγιες εἰκόνες. Πάρα πολλοί κοινώνησαν τῶν ἀχράντων μυστηρίων. Ἀρκετοί προετοιμάσθηκαν μέ τό μυστήριο τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως. Πολλοί ἦταν κι’ ἐκεῖνοι πού νήστεψαν ὅσο μποροῦσαν.

Ὁλόκληρος ὁ Αὔγουστος μέ ὅλες αὐτές τίς ἐκκλησιαστικές συνάξεις, Ὄρθρους, Ἑσπερινούς, Παρακλήσεις, Θεῖες Λειτουργίες, Ἀρτοκλασίες, περιφορές εἰκόνων, πλημμύρισε τίς καρδιές τῶν πιστῶν μέ τή χάρη τῶν Ἁγίων καί τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἦταν πραγματικά μία ὑπέροχη πνευματική ἁγιαστική περίοδος, τήν ὁποία ὅσοι τήν ἐκμεταλλεύτηκαν, ἔλαβαν πολύ κέρδος πνευματικό, καί εἶμαι πολύ χαρούμενος.

Ὅμως, τή χαρά μου αὐτή, τήν ἐπισκιάζουν κάποια ἄλλα γεγονότα, κάποιες ἄλλες συμπεριφορές χριστιανῶν μας, οἱ ὁποῖοι, πιθανότατα, δέν ἀντιλήφθηκαν σχεδόν τίποτα ἀπό τήν ὅλη ἐκκλησιαστική πνευματική παρουσία στήν ἐνορία μας. Εἶναι ἄνθρωποι χριστιανοί, βαπτισμένοι στό ὄνομα τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἐνορίτες πού πρίν λίγο ἤ περισσότερο καιρό ἔζησαν κοντά στήν Ἐκκλησία. Ἐκκλησιάσθηκαν, κατηχήθηκαν, κοινώνησαν, ἁγιάσθηκαν μέ τόν ἁγιασμό καί τό Ἅγιο Εὐχέλαιο. Εἶναι ἄνθρωποι πού ζοῦν σ’ αὐτή τήν παραδοσιακή χριστιανική πόλη, μέ πολλούς παλαιούς ἱστορικούς Ναούς, μέ χριστιανική ὀρθόδοξη παράδοση, μέ ἤθη καί ἔθιμα καί τρόπο ζωῆς χριστιανικό. Εἶναι ἄνθρωποι πού ζοῦν ἀνάμεσα σέ ἀνθρώπους, πού προσπαθοῦν νά ζήσουν τή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι γνωστοί μας, παιδιά μας, ἐγγόνια μας, φίλοι μας, πρόσωπα ἀγαπητά.

Ὡς Ἱερέας καί πατέρας τῆς ἐνορίας τοῦ Ἁγίου Νικολάου, μέ πολλή ἀγάπη καί πολύ πόνο σημειώνω αὐτές τίς γραμμές. Ὄχι γιά νά ἐλέγξω οὔτε νά ἐπιτιμήσω οὔτε νά κατηγορήσω ἀλλά γιά νά ἐπισημάνω καί νά ὑποδείξω συμπεριφορές πού δέν ἁρμόζουν, ὄχι μόνο στήν ὀρθόδοξη πίστη μας, ἀλλά οὔτε στήν κοινωνική εὐπρέπεια, οὔτε ἀκόμη στήν ἀνθρώπινη προσωπικότητα.

Τό πρῶτο, πού θά ἤθελα νά ἐπισημάνω εἶναι ἡ ἀμέλεια καί ἡ ἀδιαφορία στή συμμετοχή στή θεία λατρεία καί στίς διάφορες ἀκολουθίες (Ὄρθρου, Ἑσπερινοῦ, Παρακλήσεων). Ἐλάχιστοι εἶναι αὐτοί πού παρακολουθοῦν μέ εὐλάβεια ὁλόκληρες τίς ἐκκλησιαστικές ἀκολουθίες. Ἡ πλειονότητα τῶν ἀνθώπων προσέρχεται μετά τό πέρας τῶν ἀκολουθιῶν, (ἑσπερινῶν) ἁπλῶς γιά νά προσκυνήσουν τήν εἰκόνα τοῦ ἑορτάζοντος ἁγίου. Δέν ἀκοῦν τίποτα, οὔτε ψαλμωδία οὔτε λόγο Θεοῦ. Δέν γνωρίζουν ὅσα ἀφοροῦν στό γεγονός τῆς ἑορτῆς ἤ στόν ἅγιο. Δέν ἐνδιαφέρονται γι’ αὐτά. Πῶς θά θαυμάσουν τό γεγονός ἤ τόν ἅγιο; Πῶς θά δοξολογήσουν τόν Θεό;

Μετά τήν προσκύνηση φεύγουν βιαστικά, γιά νά προλάβουν τό κοσμικό πανηγύρι. Ἐν μέσῳ περιόδου νηστείας νά φᾶνε τά ἀρτύσιμα, κρεατικά, γλυκά, νά πιοῦν οἰνοπνευματώδη ποτά, ν’ ἀκούσουν καί νά χορέψουν τραγούδια καί ρυθμούς, πού δέν ταιριάζουν μέ τό πνεῦμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιόδου, μέχρι ἀργά τίς πρωινές ὧρες. Ἀσφαλῶς, τό πρωί κανένας ἀπ’ ὅλους αὐτούς δέν εἶναι δυνατόν νά προσέλθει στήν πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

Τό δεύτερο, πού θά ἤθελα νά ἐπισημάνω, καί τό ὁποῖο παρουσιάζεται πιό ἔντονο τά τελευταῖα χρόνια, εἶναι ὁ ξεδιάντροπος τρόπος ντυσίματος, κυρίως πολλῶν γυναικών, ἀπό τοῦ πιό μικροῦ κοριτσιοῦ μέχρι καί μεγάλης ἡλικίας. Ἡ γύμνωση τοῦ περισσοτέρου μέρους τοῦ σώματός τους δείχνει κατ’ ἀρχάς τήν ἀπουσία ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικῆς πνευματικότητας. Δείχνει ἀκόμη ἀδυναμία ἀντιστάσεως στό κοσμικό πνεῦμα τῆς μόδας καί τῆς παρέας. Δείχνει τήν ἀποδοχή τῆς ὑποβαθμίσεως τῆς προσωπικότητας τῆς γυναίκας, ἀπό ὕψιστη προσωπικότητα ὡς μητέρας, γιαγιᾶς, συζύγου, ἀδελφῆς, σέ ἀντικείμενο χρήσεως γιά ὅραση καί ἁφή καί ἡδονή. Ταυτόχρονα, μέ αὐτό τό ἄσεμνο ντύσιμο, οἱ γυναῖκες γίνονται φορεῖς σκανδάλων καί προκλήσεων καί διαπράξεως ἁμαρτιῶν καί κοινωνικῶν διαταραχῶν.

Οἱ χριστιανές γυναῖκες καί τά κορίτσια ἔχουν σπουδαῖα καί ὑψηλά πρότυπα: Εἶναι ὅλες οἱ ἅγιες γυναῖκες τῆς Ἐκκλησίας μας μέ πρωτοπόρο τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο.

Τό νά ντύνεται μία γυναίκα ἄλλες φορές σεμνά καί ἄλλες ἄσεμνα, αὐτό δείχνει, ἀκόμη, διαταραγμένη προσωπικότητα. Τό πρωί στήν Ἐκκλησία δείχνουν τό σεμνό πρόσωπο, φεύγοντας ἀπό τήν Ἐκκλησία δείχνουν ἄσεμνο πρόσωπο. Ὁ Θεός βρίσκεται μόνο μέσα στήν Ἐκκλησία; Στούς ἄλλους χώρους ἀπουσιάζει;

Τό ἄσεμνο ντύσιμο συνοδευόμενο μέ μεθύσια καί ξέφρενους ρυθμούς τραγουδιῶν καί χορῶν ὁδηγεῖ στή διάπραξη καί ἄλλων ἀνήθικων πράξεων. Καί ὅλα αὐτά, ἀπό χριστιανούς ἄνδρες καί γυναῖκες, μέσα σέ μία περίοδο νηστείας καί προσευχῶν καί πνευματικῶν ἀσκήσεων. Καί μάλιστα, περίοδο ἀφιερωμένη στήν πιό ἁγνή καί σεμνή καί ἁγία γυναίκα στήν παγκόσμια ἱστορία, τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο Μαρία, τήν Παναγία.

Ἕνα τρίτο, πού θά ἤθελα νά ἐπισημάνω, εἶναι, δυστυχῶς, ὅτι ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί ἔχουμε χάσει τό μέτρο καί τή σειρά καί τόν σεβασμό τῶν προγόνων μας, τῶν ὁποίων, ὅπως ὑποστηρίζουν κάποιοι, εἴμαστε συνεχιστές καί τηρητές τῶν ἐθίμων. Ἄν ἔβγαιναν ὅλοι αὐτοί ἀπό τά μνήματα καί ἔβλεπαν τή σημερινή κατάσταση, θά ντρέπονταν γιά τό κατάντημά μας, θά ἀγανακτοῦσαν καί θά ἐξοργίζονταν ἀπό τήν συμπεριφορά μας. Καλό εἶναι νά κρατοῦμε τήν παράδοση καί νά τηροῦμε τά ἔθιμα. Εἶναι καθῆκον μας. Εἶναι οἱ ρίζες μας. Ὅμως ὅλες αὐτές τίς ἡμέρες, ὅλα ὅσα συνέβησαν, δέν εἶχαν καμία σχέση μέ τίς παλαιότερες ἐποχές. Οἱ ἑορτές εἶναι χριστιανικές καί ἀναφέρονται σέ ἅγια πρόσωπα, στόν Χριστό, στήν Παναγία καί σέ Ἁγίους ἀνθρώπους. Τά γλέντια, τά φαγητά, τά τραγούδια, οἱ χοροί, τό ντύσιμο, ἡ ὅλη συμπεριφορά, θά ἔπρεπε νά ἔχουν σχέση μέ αὐτά. Νά εἶναι μετρημένα καί συνετά, μέ σεβασμό καί κοσμιότητα. Δυστυχῶς, ὅμως, ἡ συμπεριφορά μας ἦταν κοσμική, χωρίς ἴχνος πνευματικότητας, χωρίς ντροπή, χωρίς σεβασμό στόν Θεό καί στούς ἀνθρώπους. Ἡ πόλη μας, ὅλες αὐτές τίς ἡμέρες, ἔδειχνε πρόσωπο παγανιστικό καί ὄχι ἐκκλησιαστικό.

Ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλοῦσε σέ νηστεία καί οἱ χριστιανοί δέν σταμάτησαν τά κρεατικά, τήν πολυφαγία καί τήν πολυποσία.

Μᾶς καλοῦσε σέ προσευχή καί τά κοσμικά γλέντια ξεκινοῦσαν ἀπό τίς παραμονές τῶν ἑορτῶν καί μάλιστα πλησίον τῶν Ἱερῶν Ναῶν.

Μᾶς καλοῦσε σέ σεμνότητα καί ἁγνή συμπεριφορά καί πάρα πολλοί καί πολλές δέν γνώριζαν κἄν τήν ἔννοια τῆς λέξεως σεμνότητα.

Μᾶς καλοῦσε σέ οἰκονομία καί φιλανθρωπία, καί οἱ πάντες, ἐκτός ἐξαιρέσεων, σπαταλοῦσαν καί προκλητικά δέν σκέπτονταν τόν πλησίον ἄν εἶχε νά καλύψει τίς ἀνάγκες του, ἄν ὑπέφερε, ἄν πενθοῦσε.

Πέρασαν τόσοι ἐπισκέπτες ἀπό τήν πόλη μας. Δέν γνωρίζω ἄν τούς ὁδηγήσαμε νά ἐπισκεφθοῦν τούς ἱστορικούς Ἱερούς Ναούς. Νά προσκυνήσουν τίς ἅγιες εἰκόνες, νά μυρίσουν θυμίαμα, νά γευθοῦν ὀρθοδοξία. Πέρασαν, ἔμειναν, ἔφαγαν, ἤπιαν, ὅμως στόν τόπο μας δέν μοσχομύρισαν ἄρωμα ὀρθοδοξίας, εὐωδία πίστεως, παρουσία ἁγίων, χάδι τῆς Παναγιᾶς, γεύση τοῦ Δεκαπενταυγούστου.

Τά λόγια μου αὐτά, ἀγαπητοί μου, δέν θά ἤθελα νά θεωρηθοῦν ἕνα δριμύ κατηγορῶ ἀλλά μία ἔκφραση λύπης καί πόνου, ἕνας στεναγμός μέ πολλή θλίψη. Ὅλα ὅσα ἀνέφερα θά μποροῦσα νά τά ὀνομάσω «πόρισμα ἰατροῦ μετά τήν ἐξέταση τῆς ἀκτινογραφίας». Ὡς ἱερέας καί πατέρας τῆς ἐνορίας, βλέποντας τήν «πνευματική ἀκτινογραφία» τῆς ἐνορίας αὐτῆς, διέκρινα αὐτούς τούς κακοήθεις ὄγκους, οἱ ὁποῖοι ἄν δέν ἀφαιρεθοῦν, ὅλο τό σῶμα (ἡ ἐνορία) θά ἀσθενήσει σοβαρά. Ὅσο καί νά θέλουμε νά κρύψουμε αὐτή τή νοσηρή πνευματική κατάσταση, τά προβλήματα τῆς πνευματικῆς ἀσθένειας θά γίνονται ὅλο καί πιό φανερά. Ἄν συνεχίσουμε νά ἐθελοτυφλοῦμε μπροστά σ’ αὐτή τήν ἀποστασία ἀπ’ τόν Θεό καί τά ἐπερχόμενα πνευματικά, κοινωνικά καί φυσικά ἐπακόλουθα, θά ἔλθει ἡ στιγμή πού θά πονέσουμε πάρα πολύ.

Ἡ μητέρα μας Ἐκκλησία γνωρίζει τό εὐόλισθο τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καί γι’ αὐτό προτάσσει τό μεγάλο μυστήριο τῆς μετανοίας, τῆς ἀλλαγῆς, τῆς διορθώσεως. Ἄς βοηθήσουμε ὁ ἕνας τόν ἄλλο, τόν διπλανό του, τόν φίλο του, ὥστε νά ἐπιστρέψουμε στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί στήν ὑπακοή καί στήν τήρηση τοῦ ἁγίου θελήματός Του, γιά νά ζήσουμε τό ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς μας πιό ἀνθρώπινα καί πιό κοινωνικά. Κυρίως, ὅμως, νά ἀξιωθοῦμε τῆς αἰώνιας μακαριότητας τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἄλλωστε, αὐτός εἶναι καί ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας!

Εὔχομαι, οἱ ἑορτές τῆς Ἐκκλησίας μας νά ἀποτελοῦν ἀφορμή γιά ἐπιπλέον ἁγιασμό μας.

Νά αὐξάνεται ἡ ἀγάπη μας γιά τόν Θεό καί τούς ἁγίους Του.

Νά ἀναδεικνύεται, νά ζωογονεῖται περισσότερο ἡ θεανθρώπινη κοινωνία μας.

Μέ πόνο πολύ γιά τήν παροῦσα κατάσταση

καί πολλή ἐλπίδα γιά τήν ἀνατροπή της

ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Βασιλείου

ΕΝΑ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ pdf

This entry was posted in Ένα Κάθε Μήνα and tagged . Bookmark the permalink.