Η πόλη της Σιάτιστας υποδέχτηκε την Αγία Εικόνα της Παναγίας Ελεούσας

Την 20 Μαρτίου 2016, Α΄ Κυριακή των Νηστειών – Κυριακή της Ορθοδοξίας, το απόγευμα, όπως συνηθίζεται εδώ και πολλά χρόνια, οι πιστοί της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, μετέφεραν την αγία εικόνα της Παναγίας Ελεούσας από την Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μικροκάστρου στον Ενοριακό Ναό του Αγίου Νικολάου.

Την Αγία Εικόνα της Παναγίας Ελεούσας, οι πιστοί την μετέφεραν στα χέρια πεζοί, μέχρι την είσοδο της πόλεως, διανύοντας περίπου 15 χιλιόμετρα από το Μοναστήρι. Εκεί τους περίμεναν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πτολεμαΐδος υπέρτιμος και έξαρχος της άνω Αιγύπτου κ. κ.  Εμμανουήλ, εκ του παλαιφάτου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, ο οικείος Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος με τους Ιερείς της Μητροπόλεως, ο Δήμαρχος Βοΐου κ. Δημήτριος Λαμπρόπουλος με Δημοτικούς Συμβούλους και πλήθος πιστών.

Οι Μητροπολίτες με τους Ιερείς, αφού ασπάσθηκαν την Εικόνα της Παναγίας, εν πομπή και με τη συνοδεία της Φιλαρμονικής του Δήμου, την μετέφεραν μέχρι τον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου.

Εκεί, αφού την τοποθέτησαν στο κέντρο του Ναού, ξεκίνησε ο Β΄ Κατανυκτικός Εσπερινός χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πτολεμαΐδος κ. κ.  Εμμανουήλ, συγχοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου και συμπροσευχομένων των Αρχιμανδριτών π. Εφραίμ, π. Στεφάνου και των Ιερέων π. Στεργίου, π. Βασιλείου, π. Νέστορος, π. Γρηγορίου, του διακόνου Προκοπίου και πολυπληθούς εκκλησιάσματος.

Τον θείο Λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιατίστης κ. κ. Παύλος ο οποίος αναφέρθηκε στο θέμα της προσευχής, η οποία εντείνεται αυτήν την περίοδο για να μας βοηθήσει σ’ αυτήν μας την πορεία και απάντησε στα ερωτήματα που έθεσε ο ίδιος.

«Τι είναι η προσευχή; Η προσευχή είναι ζωή και είναι και επιβεβαίωση της ζωής και συντήρηση της ζωής.

Γιατί προσευχόμεθα; Για να ζητήσουμε κάτι; Όχι. Ο Θεός ξέρει πολύ πιο καλά από εμάς τι πραγματικά έχουμε ανάγκη και ξέρει πάρα πολύ καλά τι στ’ αλήθεια έχουμε ανάγκη. Αλήθεια εμείς πόσο πραγματικά γνωρίζουμε τι μας συμφέρει; Το ξέρουμε; Όχι. Και πολλές φορές αυτά που ζητάμε απ΄ το Θεό είναι όχι για το καλό μας, αλλά για το κακό μας. Μα ακόμα και κάποια καλά που ζητάμε απ’ το Θεό δεν είναι σίγουρο ότι είναι πάντα καλά για τον καθένα μας…

Και τι πρέπει, λοιπό, να κάνουμε; Το ακούμε αλλά δεν το προσέχουμε: «Γνώρισόν μοι Κύριε οδόν εν η πορεύσομαι». Αυτή είναι η προσευχή μας. Όχι όλα τα υπόλοιπα. «Γνώρισέ μου Κύριε το δρόμο, που πρέπει να περπατήσω». Αυτό τι σημαίνει. Εμπιστευόμαστε τη ζωή μας στο Θεό και του ζητούμε, Εκείνος να παρέμβει μέσα στη ζωή μας.

Υπάρχει ο Θεός; Και εγώ θα σας πω όχι. Ο Θεός δεν υπάρχει. Ο Θεός είναι. Τι σημαίνει υπάρχω. Άρχω κάτω από κάποιον άλλον. Ο Θεός δεν υπάρχει, γιατί Αυτός είναι. Και επειδή είναι ο Θεός γι΄ αυτό μπορούμε και υπάρχουμε εμείς. Εμείς υπάρχουμε. Δεν είναι λεπτομέρεια, δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι η ουσία. Και θα ρωτήσει κάποιος γιατί δεν μπορώ εγώ να είμαι; Θα μπορούσες αν ήσουν πιο δυνατός απ΄ το θάνατο. Ο Θεός σ΄ έπλασε για να γίνεις πιο δυνατός και συ κι εγώ υποτάξαμε τη ζωή μας στο θάνατο, γιατί θέλαμε όχι να υπάρχουμε κάτω απ΄ την αγάπη του Θεού, αλλά να ήμαστε πάνω και χωρίς το Θεό. Αλλά δεν είχαμε τα προσόντα και βάλαμε στη ζωή μας τον πόνο, την αρρώστια και το θάνατο…

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος μας είπε, ότι είναι προτιμότερο να προσευχόμεθα παρά να αναπνέουμε. «Μνημονευτέον Θεού μάλλον ή αναπνευστέον». Είναι συμβολικός ο λόγος; Απόλυτα πραγματικός. Όλοι ξέρετε πόσο σημαντικό είναι η αναπνοή μας. Και ξέρουμε ότι χωρίς αναπνοή δε ζούμε. Κι αν δούμε κάποιον πεταμένο κάτω, τρέχουμε πρώτα απ’ όλα να δούμε αν αναπνέει, που σημαίνει αν ζει.

Όμως ποιος είναι ο άνθρωπος; Πόσο ξέρουμε τον άνθρωπο, πόσο έχουμε κατανοήσει τον εαυτό μας, πόσο έχουμε κατανοήσει τα παιδιά μας. Και το ερώτημα είναι απλό. Έχουμε και ψυχή; Όπως, λοιπόν, η αναπνοή είναι για το σώμα μας εκ των ων ουκ άνευ –  χωρίς αυτήν δεν ζούμε -, έτσι η προσευχή είναι η αναπνοή της ψυχής μας και χάριν  σ’ αυτήν την αναπνοή ο άνθρωπος ζει, γιατί αφήνουμε το Θεό να ενεργήσει μέσα μας, γιατί στεκόμαστε στον τόπο του Θεού και τον εμπιστευόμαστε.

Τι πρέπει να ζητάμε στην προσευχή μας; Θα το ακούσουμε την ερχόμενη Κυριακή απ’ τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά: «Κύριε όπως θέλεις κι όπως ξέρεις ελέησέ με».  Αυτό έλεγε ο Άγιος Γρηγόριος. Κι  αυτή η προσευχή όταν είναι ειλικρινής και βγαίνει απ’ την καρδιά μας φτάνει. Κύριε όπως θέλεις  κι όπως ξέρεις. Τι να σου πω εγώ. Εγώ θέλω πολλά. Είναι για μένα καλό όμως αυτό; Πώς το ξέρω. Κι αν εσύ μου δώσεις αυτό που θέλω και δεν είναι καλό; …Ακριβώς, λοιπόν, επειδή δεν ξέρουμε αυτός να είναι ό λόγος μας: «Όπως θέλεις κι όπως ξέρεις ελέησέ με». Κι ακόμα μια προσευχή πάρα πολύ βαθιά και αληθινή είναι: «Κύριε φώτισόν μου το σκότος». Ζούμε μέσα στο πνευματικό σκοτάδι γι΄ αυτό συγκρουόμεθα… Δεν έχουμε χαρά. Κι όμως ο καθένας πρέπει να είναι η χαρά του άλλου. Αλλά εμείς γινόμαστε η κόλαση του άλλου. Γιατί; Γιατί ακριβώς δεν μάθαμε να ζητάμε τα δικαιώματα του Θεού, αλλά τα δικά μας τα δικαιώματα…

Το δικαίωμα του Θεού είναι η αγάπη. Είναι η αλήθεια. Είναι η σωτηρία. Βέβαια ο Χριστός μας δίδαξε να προσευχόμαστε: «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς». Γνωστή προσευχή κι όμως δεν την ξέρουν τα παιδιά μας σήμερα, δεν τους την μάθαμε………

Η προσευχή και η νηστεία είναι όπλα κατά του διαβόλου και ακαταμάχητα όπλα και γι΄ αυτό το ξέρετε πολύ καλά όλοι σας το ξέρω κι εγώ, το ξέρει ο καθένας μας είναι δύσκολο να μαζέψεις το νου σου και να προσευχηθείς… Ακριβώς λοιπόν εμείς δεν καταλάβαμε ότι ουσιαστικά δεχόμαστε επιθέσεις για να μη προσευχηθούμε. Μα μου ’φυγε το μυαλό; Σταμάτα τα λόγια ξαναμάζεψε το μυαλό σου. Θα ταλαιπωρηθείς στην αρχή αλλά θα το επιτύχεις. Και τότε θα ευφραίνεσαι, όταν θα στέκεσαι στον τόπο του Θεού και χωρίς να λες ακόμα τίποτε.

Βέβαια είναι γνωστά τα αιτήματα του «Πάτερ ημών…». Αγιασθήτω το όνομά σου, ελθέτω η Βασιλεία Σου, γενηθήτω το θέλημά σου… Τι είναι αυτά; Είναι ο σωστός προσανατολισμός. Να μη χανόμαστε. Να μη κυνηγάμε λάθους δρόμους. Να μη βάζουμε λάθος στόχους. Άμα βάλεις λάθος στόχους αργά ή γρήγορα θα αποτύχεις, τελείωσε. Σήμερα θα πρέπει να είμαστε τυφλοί για να μη το βλέπουμε αυτό το πράγμα. Άρα λοιπόν πρέπει να προσανατολίσω τη ζωή μου σωστά. Από ποιον θα αγιάζεται το όνομα του Θεού; Από μένα. Που θα ’ρθει η Βασιλεία Του; Στην καρδιά μου. Ποιος θα κάνει το θέλημά του; Μα εγώ.

Και υπάρχει άλλη σύντομη προσευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Μικρή αλλά έχει τα πάντα μέσα. Και επειδή είναι μικρή βοηθάει στο να μαζέψω το νου μου. Μα και αυτή την τόσο μικρή αν επιχειρήσεις να την πεις θα δεις ότι πολλές φορές εκεί που λες αυτή την μικρή προσευχή το μυαλό σου ταξιδεύει αλλού.

Η ζωή της Εκκλησίας μας αγαπητοί αδελφοί, είναι μια διαρκής προσευχή και η προσευχή είναι μια διαρκής έξοδος απ’ την ανθρώπινη αυτάρκεια και τον εγωισμό μας. Σημειώστε το, επειδή έχουμε εγωισμό γι  αυτό δεν προσευχόμαστε. Ξέρετε πότε το καταλαβαίνουμε, όταν φτάσουμε σε αδιέξοδα. Τότε όχι μόνο στην Εκκλησία μας θα  ’ρθουμε, αν μας πουν στη άλλη άκρη του κόσμου υπάρχει μια εικόνα που κάνει θαύματα θα πάμε γιατί τότε καταλαβαίνουμε την ανεπάρκειά μας. Αλλά στην Ενορία μας δεν πηγαίνουμε. Στην Εκκλησία μας δεν πηγαίνουμε. Γιατί; Γιατί νομίζουμε πως τα βολεύουμε καλά μόνοι μας. Αυτός είναι ο λόγος ο πραγματικός. Και γι  αυτό υπάρχουν οι δοκιμασίες. Και πρέπει να ξέρετε ότι τις δοκιμασίες τις προκαλεί ο δικός μας ο εγωισμός, που έρχεται να χτυπήσει την πόρτα της αγάπης του Θεού. Είναι σαν να του λέμε: «Κύριε, χαμένος θα πάει αυτός ο άνθρωπος αν μείνει στο θέλημά του. Ταπείνωσέ τον». Και ο Θεός μας ταπεινώνει. Μέσα από μια αποτυχία. Μέσα από μια ασθένεια. Μέσα από έναν θάνατο. Γιατί; Για να καταλάβουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Και για να ξαναγίνουμε αυτοί που πρέπει να είμαστε.

Έχετε παρατηρήσει τώρα τελευταία πόσες συμφορές καινούργιες και πρωτόγνωρες υπάρχουν στον κόσμο; Σε όλα τα κράτη, και τα μεγάλα και τα μικρά. Πλημύρες, καταστροφές πρωτοφανείς λέει. Ναι είναι η ώρα της ταπείνωσης όλων μας. Γιατί υψώσαμε με αναίδεια τον εαυτό μας στηριγμένοι στη δύναμή μας και τώρα ο Θεός μας ταπεινώνει με όλα αυτά…

Η προσευχή τελικά είναι ένα θερμόμετρο. Τι θερμομετρεί; Το βαθμό της αγάπης μας στο Θεό. Όποιος αγαπάει το Θεό προσεύχεται, τελεία και παύλα. Όποιος δεν προσεύχεται, αγαπάει τον εαυτό του πιο πολύ απ’ το Θεό. Αυτή είναι η πραγματική αλήθεια… Όποιος δεν προσεύχεται απλά δεν υπάρχει. Προσπαθεί εγωιστικά να άρχει του εαυτού του, αλλά το τέλος του είναι ο θάνατος…

Ο Χριστός πολλές φορές τον λόγο του τον τελείωνε μ΄ αυτό που θέλω να τελειώσω και εγώ τώρα:  «ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω».

 

This entry was posted in Επικαιρότητα. Bookmark the permalink.