Ένα κάθε μήνα

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

Μάρτιος 2016

Ἕνα κάθε μήνα

Ἀγαπητοί μου Ἐνορίτες,

Ὁ Κύριός μας ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἀναφερόμενος στήν τελευταία ἡμέρα τῆς παγκόσμιας ἱστορίας εἶπε χαρακτηριστικά: «Δεῦτε, οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τήν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπό καταβολῆς κόσμου•… πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τό πῦρ τό αἰώνιον τό ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλω καί τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ•…». (Ματθ. ΚΕ΄ 31-46) Εἶναι ἡ ἀπόφαση τοῦ τελευταίου μεγίστου καί ἀδεκάστου παγκοσμίου Δικαστηρίου. Εἶναι ἡ τελεσίδικη ἀπόφαση τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Εἶπε χαρακτηριστικά: «Ἐάν πράξατε κάτι καλό στόν πλησίον σας, σέ μένα τό κάνατε. Ἐάν ἀδιαφορήσατε γιά τόν πλησίον σας, γιά ἐμένα ἀδιαφορήσατε. Ἐάν ἀπό ἀγάπη πράξατε κάτι στόν πλησίον σας, αὐτή ἡ συμπεριφορά σας ἀπευθύνεται πρός ἐμένα, τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ἐάν μή ἔχοντας ἀγάπη δέν πράξατε κάτι στόν πλησίον σας, σέ ἐμένα δέν τό κάνατε».
Ἀσφαλῶς δέν εἶναι καθόλου τυχαῖο, πού ὡς κριτήριο πάντων τῶν πράξεων τῶν ἀνθρώπων ἔθεσε τήν ἀγάπη πρός τόν συνάνθρωπο, τόν ὁποῖο τιμητικότατα ταύτισε μέ τόν ἑαυτό του.
Ἀπευθυνόμενος ὁ Κύριος πρός τούς ἀνθρώπους ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἰδιαιτέρως τῶν ἐσχάτων καιρῶν λέγει τά ἑξῆς ἀποκαρδιοτικά: «Διά τό πληθυνθῆναι τήν ἀνομίαν ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν». (Ματθ. ΚΔ΄ 12) Τί ἄραγε ἤθελε νά μᾶς πεῖ μ’ αὐτόν τόν λόγο;
Βαδίζοντας ὁ κόσμος πρός τό τέλος τῆς ἱστορίας του, οἱ ἄνθρωποι θά θέλουν νά ζοῦν ἄνομα, χωρίς τό νόμο τοῦ Θεοῦ. Ὡς συνέπεια, ὅμως, αὐτοῦ τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς, θά ἐπέλθη ψυχρότητα στήν μεταξύ τους ἀγάπη. Θά γίνουν ἀτομιστές, θά ἐνδιαφέρονται μόνο γιά τόν ἑαυτό τους καί καθόλου γιά τούς ἄλλους. Αὐτές οἱ παγωμένες σχέσεις τῶν ἀνθρώπων, κατ’ ἀρχήν θά ἐπιφέρουν μία ἀδιαφορία γιά τά προβλήματα καί τόν πόνο τῶν ἄλλων. Ἔπειτα θά ἀκολουθήσει ἡ σκληρότητα, ἡ ἀγανάκτηση, ἡ ἐπιθετικότητα, ἡ πάλη, τό μίσος, ὁ πόλεμος, ἡ καταστροφή!
Ἤδη στήν ἐποχή μας ζοῦμε τέτοιες καταστάσεις. Ζοῦμε τίς προκλήσεις τῶν ἐχόντων καί τήν ἀγανάκτηση τῶν ἀπόρων. Τήν ὑπεροψία τῶν κρατούντων καί τό μίσος τῶν ἀρχομένων. Τήν σκληρότητα καί ἀφιλανθρωπία τῶν πλουσίων καί τήν πύρωση καί ἐκδικητικότητα τῶν πτωχῶν.
Οἱ ἄνθρωποι δέν ζοῦν πλέον ὡς κοινωνία ἀλλά ὡς ἀντίπαλες κοματιασμένες ὁμάδες, ἕτοιμες νά συγκρουσθοῦν ἀνελέητα. Καί αὐτό γιατί; Ἐπειδή ἀνάμεσά τους δέν ὑπάρχει ἡ ἀγάπη.
Καί προσπαθοῦν φιλότιμα, ἄς ποῦμε, οἱ διάφοροι κοινωνιολόγοι καί φιλόσοφοι καί τεχνοκράτες καί οἱ ποικίλοι ἐνδιαφερόμενοι, νά βροῦν τά αἴτια καί τίς ἀφορμές καί τούς λόγους, γι’ αὐτήν τήν ἀκοινώνητη καί ἐχθρική κοινωνία, καί δέν μποροῦν νά καταλήξουν κάπου, μέ σκοπό νά διορθωθεῖ ἡ κατάσταση. Καί οὔτε θά τό βροῦν.
Ἡ πραγματική αἰτία, ἀγαπητοί μου, βρίσκεται κρυμμένη μέσα στούς λόγους τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού λέει ὅτι, ἡ ἀπουσία τῆς ἀγάπης ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους, ἡ ὁποία τούς θερμαίνει, εἶναι ἐπακόλουθο τῆς ἀνομίας. Εἶναι ἐπακόλουθο τῆς ἀπουσίας τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ, τῆς διαγραφῆς του ἀπό τούς ἀνθρώπους. Καί τοῦ νόμου καί τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ. Δέν ἔχουν κατανοήσει οἱ ἄνθρωποι οὔτε θέλουν νά κατανοήσουν ὅτι, ἡ ἔλλειψη τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ ἀποφέρει τήν ἀποδιοργάνωση καί ζουγκλοποίηση τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας. Καί επιμένουν σ’ αὐτήν τήν ἀποστασία.
Ὁ αὐτονομημένος ἀπό τό Θεό ἄνθρωπος νομίζει ὅτι, ἐρήμην τοῦ Θεοῦ καί τοῦ θελήματός του, δηλ. τοῦ νόμου του, θά μπορέσει νά δημιουργήσει μία πραγματικά ἀνθρώπινη κοινωνία. Θά θέσει νόμους δικούς του, θά εἶναι αὐστηρός πρός τούς παραβάτες, θά προστατέψει τούς ἀδύναμους, τούς μικρούς, τούς εὐπαθεῖς. Θά ἀναδείξει μία κοινωνία «ἀπό τούς ἀνθρώπους γιά τούς ἀνθρώπους», χωρίς τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ!!! Θά κάνει τή γῆ παράδεισο! Αὐτός εἶναι ὁ ὑπερήφανος ἄθεος δυτικός πολιτισμός. Τίς πάμπολλες προσπάθειές του τίς γνωρίζουμε.
Βιώνουμε, ὅμως ταυτόχρονα, καί τίς οἰκτρές ἀποτυχίες του. Ζοῦμε τήν ἀπανθρωπιά, τή βία, τήν ἀναλγησία, τήν κακία καί τήν ἐχθρότητα. Περιμένουμε μέ ἀγωνία καί τόν ἐρχομό τοῦ ἀπόλυτου «ἀνόμου», τοῦ ἀντιχρίστου. Ἐκεῖ θά παρατηρήσουμε καί τήν ἀπόλυτη ἀπουσία τῆς ἀγάπης ἀπό τίς κοινωνίες. Καί ἀλλοίμονο στούς ἀνθρώπους, πού θά τόν ἐμπιστευτοῦν ὡς Μεσσία, ὡς σωτήρα τους!!!
Ἄν θά θέλαμε νά ἰδοῦμε γιά λίγο τά πράγματα μέ σχήματα, μέ εἰκόνες, θά σᾶς ἔλεγα νά φαντασθοῦμε ἕναν τεράστιο τροχό μέ ἕνα πλῆθος ἀπό ἀκτίνες, ὅπως τοῦ ποδηλάτου. Στό κέντρο εἶναι ὁ Θεός καί στήν κάθε ἀκτίνα τοῦ τροχοῦ κινεῖται ἕνας ἄνθρωπος. Ὅσο περισσότερο ὁ ἄνθρωπος τηρεῖ τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, τόσο πλησιάζει πρός τό κέντρο, πρός τόν Θεό. Ὅσο δέν τηρεῖ τόν νόμο τοῦ Θεοῦ ἤ τόν ἀπορρίπτει ἐντελῶς, τόσο ἀπομακρύνεται ἀπό τόν Θεό. Ἀλλά, ὅσο οἱ ἄνθρωποι πλησιάζουν πρός τόν Θεό, πρός τό κέντρο τοῦ τροχοῦ, τόσο πλησιάζουν καί μεταξύ τους. Ὅσο ἀπομακρύνονται ἀπό τό κέντρο, ἀπ’ τόν Θεό, τόσο ἀπομακρύνονται καί μεταξύ τους.
Ἡ ἀπομάκρυνση αὐτή ἀπό τόν Θεό ὀνομάζεται ἀποστασία – ἀνομία καί ἡ ἀπομάκρυνση αὐτή ἀπό τούς ἀνθρώπους μεταξύ τους ὀνομάζεται ψυχρότητα ἀγάπης, μέ ὅλα τά ἐπακόλουθά της, πού εἶναι ἡ αἴσθηση τῆς μοναξιᾶς, ἡ φοβία, ἡ κατάθλιψη, ἡ ἀνία, ἡ ἀνασφάλεια, ἡ εὐκολοπιστία στόν τυχόντα «Μεσσία», ἡ ἀπελπισία, ἡ φυγή ἀπ’ τήν πραγματικότητα, τό μίσος, ἡ αὐτοκτονία. Δυστυχῶς εἶναι ἀλήθειες καί γεγονότα, πού τά ζοῦν ὅλες οἱ ἀποστατημένες κοινωνίες ἀπό τόν Θεό καί τόν νόμο του.
Ἡ λύση, ἀγαπητοί μου, εἶναι μία. Εἶναι νά πλησιάσουμε «λόγῳ καί ἔργῳ» πρός τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό, τόν Δημιουργό μας. Νά τηρήσουμε τό λόγο Του, τίς ἐντολές Του. Νά σταματήσουμε τίς ἄνομες πράξεις. Νά πλησιάσουμε τόν ἐνανθρωπήσαντα Θεό Λόγο, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος μέ ἀπεριόριστη ἀγάπη εἶπε αὐτόν τόν παρηγορητικότατο λόγο: «Δεῦτε πρός με, πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς». (Ματθ. ΙΑ΄ 28) Ἐλᾶτε κοντά μου ὅλοι ἐσεῖς οἱ κουρασμένοι καί οἱ φορτωμένοι ἀπό τά ποικίλα προβλήματα τῆς ζωῆς καί Ἐγώ θά σᾶς ἀναπαύσω!
Ἡ ζωή μας κοντά στό Χριστό εἶναι πραγματική ἀνάπαυση καί παρηγοριά καί εἰρήνη καί μακαριότητα!
Μία κοινωνία πού προσπαθεῖ νά τηρεῖ τό νόμο τοῦ Θεοῦ εἶναι κοινωνία ἀγάπης!!!

Τό εὔχομαι μέ ὅλη μου τήν ψυχή νά γίνουμε κοινωνία ἀγάπης.

ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

This entry was posted in Ένα Κάθε Μήνα and tagged . Bookmark the permalink.