Ένα κάθε μήνα

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

Ἰούλιος 2015

Ἕνα κάθε μήνα

Ἀγαπητοί μου Ἐνορίτες,
Οἱ παραβάσεις συντελέσθηκαν. Οἱ παραβάτες συνελήφθηκαν. Στήθηκε κριτήριο. Ὁ κριτής εἶναι παρών. Ἡ κρίση ἔγινε. Καί ἐνῶ ὅλα αὐτά ἔγιναν, ἐμεῖς δέν τά ἀντιληφθήκαμε.
Ὅταν περνούσαμε καλά, ὅταν ἀδικούσαμε, ὅταν κλέβαμε, ὅταν σκοτώναμε, ὅταν ξεγυμνωνόμασταν μέ ἀναίδεια, ὅταν πορνεύαμε, ὅταν κάναμε πράξεις διαστροφικές, ὅταν γλεντοκοπούσαμε, ὅταν σπαταλούσαμε, ὅταν ἀσωτεύαμε, ὅταν προκαλούσαμε ποικιλοτρόπως, ὅταν λέγαμε: «δέν ὑπάρχει Θεός», ὁ Θεός ἦταν παρών, ἦταν μπροστά μας καί τά ἔβλεπε, καί ὅ,τι παράνομο κάναμε ἦταν ἔγκλημα αὐτόφωρο. Ὁ πανταχοῦ παρών Θεός, ὁ ὁποῖος τά βλέπει ὅλα, τήν στιγμή πού γίνονται, δέν χρειάζεται μάρτυρες κατηγορίας. Ἄρα, ὅλες οἱ πράξεις μας, γιά τόν Θεό εἶναι αὐτόφωρες.
Ὅταν, ἐμεῖς, ὡς λαός, ζούσαμε ἀποστατημένα ἀπό τόν ἀληθινό Θεό, τότε εἴχαμε κρίση. Σήμερα ἔχουμε τά ἀπότοκα τῆς κρίσεως, τά ὁποία εἶναι ἡ οἰκονομική δυσπραγία, οἱ μειώσεις μισθῶν, ἡμερομισθίων καί συντάξεων, ἡ ἀνεργία, ἡ ἔλλειψη τροφῶν, ἰατρικῆς καί φαρμακευτικῆς περιθάλψεως, ὁ πόνος, ἡ ἀγωνία, ἡ ἀπόγνωση, οἱ αὐτοκτονίες, τά ποικίλα προβλήματα, ἀκόμη καί οἱ διάφορες φυσικές καταστροφές καί κοινωνικές ἀναταραχές.
Τότε ζούσαμε μία μέθη, μία φιλαυτία καί ἕνα ναρκισσισμό. Δέν μπορούσαμε νά ἀντιληφθοῦμε ὅτι κρινόμασταν. Παλαιότερα, ὅταν συνέβαινε κάτι τό ἀπρόσμενο κακό, ἔλεγαν οἱ ἄνθρωποι: «Θεία δίκη»! Ἀπό καιρό, ὅμως, ἀντικαταστάθηκε ἡ λέξη «δίκη» μέ τήν ταυτόσιμη λέξη «κρίση», ἀλλά ἔτσι χάθηκε ἡ κατανόηση τῆς σχέσεως τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς μας ἀπέναντι στόν Θεό καί τῆς ζωῆς μας μέσα στίς ποικίλες συμφορές. Οἱ ἄνθρωποι, δυστυχῶς, δέν μποροῦν νά συνδέσουν τήν ἁμαρτία μέ τό φυσικό κακό. Τά θεωροῦν ἀνεξάρτητα. Κι ὅμως, τό φυσικό κακό καί τό κοινωνικό κακό εἶναι ἀποτελέσματα τῆς ἀποστασίας μας ἀπό τόν ἀληθινό Θεό. Ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν, Παῦλος, τό λέει χαρακτηριστικά: «Τά ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος» (Ρωμ. Στ΄ 23) Ἡ πληρωμή πού κάνει ἡ ἁμαρτία εἶναι ὁ θάνατος.
Ἀσφαλῶς, δέν εἶναι ὁ Θεός πού ἐπιφέρει τέτοιες ταλαιπωρίες. Δέν τό κάνει γιά νά «τιμωρήσει» οὔτε πολύ περισσότερο νά «συντρίψει» τό δημιούργημά του. Ὁ Θεός ἐπιτρέπει ὅλα αὐτά τά «κακά», γιά νά ξυπνήσει τούς ἀνθρώπους, νά τούς κάνει εὐσυνείδητους, πνευματικούς, πραγματικούς ἀνθρώπους. Κυρίως νά τούς ὑπενθυμίσει τόν ἀληθινό σκοπό τῆς ζωῆς τους καί νά τούς βοηθήσει νά ἐπιστρέψουν πρός Ἐκεῖνον, τόν ὕψιστο Θεό!
Ὅταν ὁ Χριστός κάποιο Πάσχα πῆγε στά Ἱεροσόλυμα καί εἰσῆλθε στό Ναό τοῦ Σολομῶντος, εἶδε τήν ἀναίδεια τῶν ἀνθρώπων καί τό θράσος ἀπέναντι στόν Θεό καί τήν ἀκαταστασία πού ἐπικρατοῦσε ἐκεῖ. Τότε πῆρε σχοινιά καί ἔκανε ἕνα μαστίγιο. Μέ θάρρος ἔβγαλε ἔξω ἀπό τόν Ναό ὅλους αὐτούς πού πωλοῦσαν πρόβατα καί βόδια καί περιστέρια, καί ἀναποδογύρισε τά τραπέζια τῶν ἀργυραμοιβῶν, διασκορπίζοντας τά κέρματα, καί ἔλεγε σέ ὅλους: «Σηκῶστε τα ὅλα αὐτά ἀπό ἐδῶ καί μήν κάνετε τόν οἶκο τοῦ Πατρός μου οἶκον ἐμπορίου»!
Ὁ Χριστός «εἶναι παρών στή γῆ μέχρι τῆς συντελείας» καί κρίνει διαρκῶς τούς ἀνθρώπους καί τούς λαούς. Εἶναι αὐτό πού λέει ὁ λαός: «Βλέπει ὁ Θεός»! «Κρίνει ὁ Θεός»!
Σήμερα ὁ Χριστός χρησιμοποιεῖ σύγχρονους τρόπους ὥστε νά τό συνειδητοποιήσουν οἱ ἄνθρωποι: Χτύπησε τίς τράπεζες, τά χρηματιστήρια, τίς οἰκονομίες. Ἀνακάτευσε τά τραπέζια στίς συναλλαγές. Προξένησε πρωτόγνωρο πανικό μεταξύ τῶν ἐμπόρων ἀλλά καί ὅλου τοῦ λαοῦ, πού στηρίζονται στό χρῆμα. Προκάλεσε σύγχυση, ἀγωνία καί φόβο! Καί ὅλα αὐτά, γιά νά ξυπνήσουμε, νά «ἔλθουμε εἰς ἑαυτούς», νά γίνουμε πνευματικοί ἄνθρωποι. Νά ἀποδεσμευθοῦμε ἀπό τήν ἄνεση καί τή σιγουριά τῶν χρημάτων, καί νά θυμηθοῦμε τίς ψυχές μας, νά ἀναγνωρίσουμε τίς ἀνομίες μας, νά ἀλλάξουμε τρόπο ζωῆς, νά προσκυνήσουμε τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό!
Τό ἀγωνιῶδες ἐρώτημα πού τίθεται εἶναι: «Πότε θά τελειώσει αὐτή ἡ κρίση;»
Καί ἡ ἀπάντηση εἶναι διαχρονική:
«Ὅσο τό πνεῦμα τῶν ἀνθρώπων θά παραμένει δίχως ἀλλαγή, ἡ κρίση θά συνεχίζεται.
Ὅσο θά βρισκόμαστε στήν Θεοαποστασία,
ὅσο θά ἁμαρτάνουμε προκλητικά καί μέ ἀναίδεια ἀπέναντι στό Θεό,
ὅσο θά ἐπικρατεῖ ἡ ὕβρις, ἡ ἀλαζονία, ἡ αὐθάδεια καί ἡ προσβολή τοῦ θείου θελήματος,
ἡ κρίση δέν θά ἀπομακρυνθεῖ.
Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἡ μετάνοια!»
Πιθανότατα, νά μήν πῶ σιγουρότατα, αὐτά δέν τά ἀντιλαμβανόμαστε οἱ περισσότεροι, ἐπειδή ἐπικρατεῖ μέσα μας σκότος πολύ.
Ἄν, ἀντί νά λέμε καί ξαναλέμε «κρίση», ἄν λέγαμε «Θεία δίκη», ὅλα θά μᾶς γίνονταν ξεκάθαρα.

Μέ πολύ πατρικό πόνο, εἰλικρινή ἀγάπη καί ἐλπίδα,
γιά νά βγοῦμε ἀπό τήν «Θεία δίκη – κρίση»

Ὁ πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

This entry was posted in Ένα Κάθε Μήνα and tagged . Bookmark the permalink.