Ένα κάθε μήνα Μαΐου

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

Μάϊος 2015

Ἕνα κάθε μήνα

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, βρίσκεται ἐπάνω στόν σταυρό νεκρός. Τό μαρτυροῦν ὅλοι ὡς αὐτόπτες μάρτυρες. Οἱ εὐαγγελιστές σημειώνουν τή στιγμή τοῦ θανάτου. Τό βεβαιώνουν οἱ στρατιῶτες καί ὁ ἀξιωματικός, οἱ ὁποῖοι ἦταν ὑπεύθυνοι γιά τήν ἐκτέλεση. Μετά τήν «χαριστική βολή» μέ λογχισμό, ὁ ἡγεμόνας Πιλάτος, ἔδωσε ἄδεια ταφῆς τοῦ νεκροῦ Ἰησοῦ.
Ἔρχεται ὁ Ἰωσήφ, εὐσχήμων βουλευτής ἀπό τήν Ἀριμαθαία, καί ζητᾶ τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ ἀπό τόν Πιλάτο. Μαζί μέ τόν φαρισαῖο Νικόδημο τό ἔθαψαν σέ μνημεῖο πού δέν τοποθετήθηκε ἄλλος. Κάποιες γυναῖκες κοιτοῦσαν ποῦ ἔθαψαν τό σῶμα, γιά νά ρθοῦν νά τοῦ βάλουν μύρα. Εἶχε ἤδη ξεκινήσει ἡ ἡμέρα τοῦ Σαββάτου καί γι’ αὐτό θά πᾶνε τήν πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος, ἡ ὁποία στή συνέχεια ὀνομάσθηκε Κυριακή.
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἦταν ἕνας κανονικός ἄνθρωπος μέ σῶμα καί ψυχή, ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Τό σῶμα τοῦ βρισκόταν στόν τάφο. Ἡ ψυχή του ποῦ ἦταν;
Εἶναι γνωστό ὅτι, ὁ Ἰησοῦς ἦταν ταυτόχρονα καί Θεός, ὁ Θεός Λόγος. Ἄρα ὁ Ἰησοῦς ἦταν τρία πράγματα. Ἀνθρώπινο σῶμα, ἀνθρώπινη ψυχή καί Θεός.
Ὡς Θεός εἶναι πανταχοῦ παρών. Τό σῶμα του εἶναι στόν τάφο. Ποῦ ἦταν ἡ ψυχή του; Ἡ ψυχή τοῦ Ἰησοῦ βρισκόταν στόν Ἅδη, ὅπως ὅλες οἱ ψυχές; Τί ἔκανε ἐκεῖ; Τί εἶναι ὁ Ἅδης; Εἶναι τόπος; Εἶναι κατάσταση; Εἶναι κάτω, μέσα στή γῆ; Εἶναι στόν οὐρανό; Ὅταν ἀναστήθηκε, ὅταν ἔφυγε ὁ Χριστός ἀπό τόν Ἅδη, τί ἔγινε ὁ Ἅδης; Τόν ἄφησε ὅπως ἦταν; Εἶναι κάποια ἐρωτήματα πού ἀπασχολοῦν τούς ἀνθρώπους.
Τό ἔργο τοῦ Ἰησοῦ, ἀγαπητοί μου, δέν περιορίζεται μόνο στή γῆ. Κατέβηκε καί στόν Ἅδη, ἀνέβηκε καί στόν οὐρανό.
Ἀμέσως, μετά τό θάνατό του, ἡ ψυχή πῆγε στόν Ἅδη. Τό σῶμα του βρισκόταν στόν τάφο, πού τόν φύλαγαν οἱ στρατιῶτες. Ἡ θεότητα ποῦ βρισκόταν; Ἡ θεία του φύση, ὡς πανταχοῦ παροῦσα ἦταν ἑνωμένη καί μέ τό σῶμα καί μέ τήν ψυχή. Χωρίστηκε τό σῶμα ἀπό τήν ψυχή, μέ τόν θάνατο. Δέν χωρίσθηκε ὅμως ἡ ἀνθρώπινη φύση, σῶμα καί ψυχή, ἀπό τήν θεότητα. Ἡ θεότητα ἦταν πάντα ἑνωμένη ἀοράτως μέ τό σῶμα καί μέ τήν ψυχή.
Πολύ χαρακτηριστικά καί παραστατικά τά ἀναφέρει ὅλα αὐτά ἕνας ὑπέροχος ὕμνος τῆς Ἐκκλησίας μας, πού ψάλλουμε αὐτήν τήν περίοδο:
«Ἐν Τάφῳ σωματικῶς, ἐν Ἅδου δέ μετά ψυχῆς ὡς Θεός, ἐν Παραδείσῳ δέ μετά ληστοῦ, καί ἐν θρόνῳ ὑπῆρχες, Χριστέ, μετά Πατρός καί Πνεύματος, πάντα πληρῶν ὁ ἀπερίγραπτος».
Χριστέ, ἐσύ πού πληροῖς τά πάντα, ἐπειδή ὡς ἄπειρος Θεός δέν ἔχεις ὅρια, βρισκόσουν στόν τάφο μέ τό σῶμα σου, βρισκόσουν στόν Ἅδη μέ τήν ψυχή σου, βρισκόσουν στόν Παράδεισο μαζί μέ τόν ληστή, βρισκόσουν καί μαζί μέ τόν Θεό Πατέρα καί τόν Θεό Ἅγιο Πνεῦμα. Ἤσουν πανταχοῦ παρών.
Τί ἦταν ὁ Ἅδης; Ἦταν χῶρος ὅλων τῶν ψυχῶν ἀπό τόν Ἀδάμ καί τήν Εὕα μέχρι ἐκείνη τή στιγμή. Ἐκεῖ βρισκόταν ὅλες οἱ ψυχές τῶν δικαίων καί τῶν ἁμαρτωλῶν. Ἦταν χωρισμένος σέ δύο τμήματα, δύο χώρους, ὅπως χαρακτηριστικά μᾶς τό ἀναφέρει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός στήν παραβολή τοῦ πλουσίου καί τοῦ Λαζάρου. Ὁ ἕνας ὀνομαζόταν «κόλπος τοῦ Ἀβραάμ», ὅπου βρισκόταν οἱ δίκαιοι καί ὁ ἄλλος ἁπλῶς Ἅδης, ὅπου βρισκόταν συγκεντρωμένοι ὅλοι οἱ ἀπειθεῖς στόν Θεό.
Τί ἔκανε ὁ Χριστός ἐκεῖ στόν Ἅδη; Ὁ ἀπόστολος Πέτρος στήν Α΄ καθολική ἐπιστολή του (κεφ. Γ΄ στίχο 19) σημειώνει τά ἑξῆς σπουδαία: «ἐν ὧ καί τοῖς ἐν φυλακῇ πνεύμασιν πορευθείς ἐκήρυξεν, ἀπειθήσασίν ποτε ὅτε ἀπεξεδέχετο ἡ τοῦ Θεοῦ μακροθυμία ἐν ἡμέραις Νῶε κατασκευαζομένης κιβωτοῦ εἰς ἥν ὀλίγοι, τουτ’ ἔστιν ὀκτώ ψυχαί, διεσώθησαν δι’ ὕδατος». Ἐκεῖ στόν Ἅδη, πού ἦταν σάν φυλακή, πῆγε ὁ Ἰησοῦς καί κήρυξε σέ ὅλα τά πνεύματα, σέ ὅλες τίς ψυχές τῶν μέχρι τότε ἀνθρώπων, πού ἀπειθοῦσαν στόν Θεό, ὅσο βρισκόταν στήν ζωή.
Τί ἔκανε; Ἔκανε κήρυγμα πίστεως, ὄχι μετανοίας. Εἶχε προηγηθεῖ τό κήρυγμα μετανοίας ἀπό τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Πρόδρομο. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἔκανε κήρυγμα πίστεως στό πρόσωπό του. Νά τόν πιστέψουν, ἄν εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, ὁ σωτήρας ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Δυστυχῶς, ὅμως, δέν τόν πίστεψαν ὅλοι. Τόν πίστεψαν ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι, ἄν ὅταν ζοῦσαν θά ἐρχόταν ὁ Χριστός καί θά τόν πίστευαν. Ὅλοι ὅσοι εἶχαν καλή προαίρεση, καλή διάθεση. Ὅλους αὐτούς τούς πῆρε καί τούς πῆγε ὅπου ἦταν οἱ δίκαιοι. Οἱ δίκαιοι τόν περίμεναν, τόν γνώρισαν, προσδοκοῦσαν πότε θά ’ρθεῖ. Οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοί ἔχασαν τήν εὐκαιρία καί παρέμειναν στόν ζοφερό Ἅδη. Εἶναι αὐτό πού λέγουν οἱ στίχοι στό συναξάρι τοῦ Πάσχα. «Χριστός κατελθών πρός πάλην Ἅδου μόνος, λαβών ἀνῆλθε πολλά τῆς νίκης σκῦλα (λάφυρα)». Καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, «Ὁ Ἰησοῦς κατέβη μόνος εἰς τόν Ἅδην καί ἀνέβη μετά πλήθους πολλοῦ καί ὄχλου».
Καί τί ἔγινε ἐκεῖνο τό τμῆμα ὅπου συγκέντρωσε ὁ Χριστός τούς δικαίους; Ἔγινε ὁ Παράδεισος. Ἐκεῖ ἦταν ὁ Ἀβραάμ μαζί μέ ὅλους τους δικαίους, μέ ἐκείνους πού πίστευαν στόν Χριστό, ὅτι εἶναι ὁ μοναδικός Λυτρωτής. Ἐκεῖ εἰσῆλθε καί ὁ Ληστής. Τό ἄλλο τμῆμα τί ἔγινε; Παρέμεινε ὁ ζοφερός, ὁ σκοτεινός Ἅδης, φυλακή τῶν ψυχῶν.
Ὁ Παράδεισος καί ὁ Ἅδης, ἀγαπητοί μου, δέν εἶναι οἱ τελικές καταστάσεις ἀλλά μεταβατικές. Διότι ἐκεῖ βρίσκονται μόνο οἱ ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Ἀκόμη δέν ἔγινε ἡ Ἀνάσταση ὅλων τῶν νεκρῶν, ὥστε ἡ κάθε ψυχή νά πάρει τό δικό της ἄφθαρτο καί ἀθάνατο σῶμα της. Ἀκόμη δέν ἔγινε ἡ παγκόσμια Κρίση ἀπό τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, γιά νά εἰσέλθουν στήν οὐράνια καί αἰώνια Βασιλεία του οἱ δίκαιοι, καί νά πορευθοῦν στήν αἰώνια Κόλαση οἱ ἀμετανόητοι ἀπειθεῖς στόν Θεό.
Τώρα, ὁ Παράδεισος εἶναι ἡ πρόγευση τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν, ἡ ἀναμονή τῆς αἰώνιας μακαριότητας μέ τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό.
Τώρα, ὁ Ἅδης εἶναι ἡ πρόγευση τῆς αἰώνιας Κολάσεως, ἡ ἀναμονή τῆς αἰώνιας ἀπουσίας τοῦ Θεοῦ καί μακαριότητας.
Καί ἐνῶ ὁ Ἰησοῦς Χριστός ὡς νεκρός ἐπιτελοῦσε ἕνα τόσο μεγάλο κοσμογονικό ἔργο, οἱ φαρισαῖοι συσκέπτονται καί ἀποφασίζουν τή σφράγιση τοῦ τάφου, οἱ μυροφόρες σχεδιάζουν πότε νά πᾶνε νά ρίξουν μύρα στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί οἱ μαθητές σκέφτονται νά ξαναγυρίσουν στίς προηγούμενες δουλειές τους. Κανένας δέν γνώριζε τί ἔπραττε ὁ Ἰησοῦς ὡς νεκρός καί κανένας δέν περίμενε νά ἀναστηθεῖ ὁ Ἰησοῦς.
Ὁ Ἰησοῦς, ὅμως, τελειώνοντας τήν ἐργασία του στόν Ἅδη, ἀνασταίνεται πανηγυρικά! Περιφρονεῖ τούς κακεντρεχεῖς καί φθονερούς φαρισαίους, μοιράζει τή χαρά του στίς τολμηρές μυροφόρες γυναῖκες, προσφέρει τήν πολυπόθητη εἰρήνη του στούς φοβισμένους μαθητές καί δίνει τήν ἀνάσταση σ’ ὅλο τό ἀνθρώπινο γένος!
Χριστός Ἀνέστη!

Μέ ἀναστάσιμες εὐχές καί εὐλογίες
ὁ πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

This entry was posted in Ένα Κάθε Μήνα and tagged . Bookmark the permalink.