Η Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας εόρτασε πανηγυρικά τη μνήμη του Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Με κατάνυξη και ιεροπρεπώς τελέσθηκε η Ιερά Πανήγυρις του Παρεκκλησίου του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ στην Ενορία του Αγίου Νικολάου στη Σιάτιστα, την Παρασκευή 18 Ιουλίου 2014 (παραμονή της εορτής) και το Σάββατο 19 Ιουλίου 2014 την κυριώνυμη ημέρα.
Κατά την Ιερά Πανήγυρη τελέσθηκε ο Πανηγυρικός Εσπερινός μετά αρτοκλασίας. Στη συνέχεια έγινε λιτάνευση της Ιεράς Εικόνος και του Αγίου λειψάνου του Αγίου Σεραφείμ γύρω από τον Ενοριακό Ναό του Αγίου Νικολάου. Πριν το τέλος του εσπερινού, ο εφημέριος της Ενορίας π. Βασίλειος Βασιλείου κήρυξε τον θείο λόγο, παίρνοντας αφορμή από το δοξαστικό της ακολουθίας του εσπερινού και αναφέρθηκε στον πνευματικό αγώνα του αγίου Σεραφείμ, που ξεκίνησε από την νεότητά του και συνεχίσθηκε σ’ όλη του ζωή. (Ολόκληρο το κήρυγμα στο τέλος).
Την επομένη, τελέσθηκε ο Όρθρος και η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία, ιερουργούντων των εφημερίων του Ενοριακού Ναού π. Βασιλείου και π. Νέστορος.                                              Η συμμετοχή των πιστών ήταν μεγάλη σε όλες τις Ιερές Ακολουθίες και πολλοί ήταν εκείνοι που έσπευσαν να προσκυνήσουν τα Άγια Λείψανα, που φυλάσσονται στο Ιερό Παρεκκλήσιο, το οποίο κοσμείται με θαυμάσιες τοιχογραφίες, έργο του αγιογράφου κ. Νικολάου Ρατοπούλου, από την Πτολεμαΐδα.
Η Εκκλησιαστική Επιτροπή ευχαριστεί όλες τις ενορίτισσες, που συνέβαλαν στον καθαρισμό και την ευπρέπεια του παρεκκλησίου, της αίθουσας του Πνευματικού Κέντρου και των εξωτερικών χώρων, καθώς και για την προσφορά πολλών γλυκισμάτων, που προσφέρθηκαν μετά το πέρας του Εσπερινού και της Θείας Λειτουργίας.

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΙΕΡΕΩΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

«…Διάλεξες την ασκητική ζωή… », είναι κάτι το οποίο δυστυχώς μέσα στους αιώνες, ενώ είμαστε Χριστιανοί, τελικά δεν διαλέγουμε, αλλά διαλέγουμε τη ζωή της ανέσεως.
Τη ζωή της ασκήσεως την έδειξε πρώτος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, ζώντας εδώ στη γη, εκεί στην πτωχή Ναζαρέτ, στην πτωχή Παλαιστίνη, τον Ισραήλ, αλλά και είπε και ανέφερε πάρα πολλές φορές, αυτό που είχε πει στην επί του Όρους ομιλία: «Μακάριοι οι πτωχοί, ότι αυτών εστίν η Βασιλεία των ουρανών». Εμείς δεν διαλέγουμε ούτε την πτωχεία, ούτε την άσκηση, ούτε τον Σταυρό. Διαλέγουμε την άνεση, θέλουμε να περνάμε καλά. Με αυτά τα πράγματα, έτσι όπως τα επιλέγουμε, στο τέλος δεν θα μπορέσουμε να επιλέξουμε και να απολαύσουμε τη Βασιλεία του Θεού.
Εσύ, Σεραφείμ, επέλεξες, διάλεξες, την ασκητική ζωή, όπως και πάρα πολλοί άλλοι ασκητές. Ένας απ’ αυτούς, είναι ο γνωστός Μέγας Αντώνιος, ο οποίος όταν άκουσε αυτήν την περικοπή να διαβάζεται από τον ιερέα του χωριού του στο ναό, αποφάσισε να τα πουλήσει όλα, για να κερδίσει την Βασιλεία των ουρανών. Και το έκανε, και έμεινε το όνομά του, του Αγίου Αντωνίου, ενώ όλων των άλλων νέων και μεγάλων, των πλουσίων και των εχόντων, δεν έμεινε τίποτα. Του Μεγάλου Αντωνίου, όμως, έμεινε και έγινε Μέγα το όνομα, όπως και του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ. Γιατί; Γιατί διάλεξε την ασκητική ζωή.
«Πάντα τα σα εκ νεότητος τω Σωτήρι ανέθου»: δηλ. όλα αυτά τα οποία θα μπορούσες να έχεις, εσύ τα άφησες, τα ανέθεσες, τα παρέθεσες, στον Σωτήρα σου, στον Ιησού Χριστό. Ποια είναι αυτά τα πάντα; Τρεις λέξεις θα μπορούσαμε να πούμε.
Είναι οι επιθυμίες όλες. Τις άφησε τις επιθυμίες ο Άγιος Σεραφείμ, και επιθυμία του ήταν μόνον ο Χριστός.
Μετά είναι ο πλούτος. Τον άφησε τον πλούτο. Και ο πλούτος του ήταν μόνον ο Ιησούς Χριστός.
Και οι ηδονές. Τις άφησε όλες τις ηδονές. Η μόνη του ηδονή ήτανε ο Ιησούς Χριστός.
Επιθυμίες – πλούτος – ηδονές. Αν τα αφήσουμε αυτά, και αναθέσουμε και αναφέρουμε τα πάντα στον Ιησού Χριστό, τότε κερδίσαμε τα πάντα.
Πότε τα άφησε αυτά; Εκ νεότητος, όχι όταν πέρασαν τα χρόνια, όχι όταν γλέντησε τη ζωή του, αλλά εκ νεότητος άφησε τα πάντα στον Ιησού Χριστό.
Μήπως είμαστε ανόητοι να επιλέγουμε αυτά τα οποία θα μας διώξουν, θα μας χωρίσουν από τον Ιησού Χριστό; Τον πλούτο τις ηδονές τις επιθυμίες; Εκ νεότητος; Αλλά και αν δεν το κάναμε εκ νεότητος, έστω και τώρα, αυτή τη στιγμή, και μετά από λίγο, κάποια στιγμή της ζωής μας, ας αναθέσουμε τα πάντα στον Θεό.
«Σεραφείμ θεόληπτε…» Θεόληπτος είναι αυτός, τον οποίο έλαβε ο Θεός, τον έπιασε ο Θεός. Γιατί; Γιατί ήταν αυτό το οποίο ήταν. Δηλαδή, τηρούσε, θα μπορούσαμε να πούμε, όλες τις προδιαγραφές, όλες τις προϋποθέσεις, που θα έδιναν την δυνατότητα στον Θεό να τον πιάσει.
Ποιες είναι αυτές οι προϋποθέσεις; Είναι αρκετά πράγματα. Αλλά τρία είναι τα βασικά, τα βασικότατα, ούτως ώστε να καταστήσουν τον εαυτό μου θεόληπτο, να μπορεί να με πιάσει ο Θεός.
Το πρώτο απ’ όλα είναι η καθαρότητα της ψυχής και του σώματος. Αν δεν είμαι καθαρός στην ψυχή και στο σώμα, ο Θεός δεν μπορεί να με πιάσει. Το «μπορεί» το βάζω εντός εισαγωγικών. «Δεν θέλει» να με πιάσει. Και αυτό το βάζω εντός εισαγωγικών. Γιατί όλους θέλει να σωθούν, όλους μας θέλει κοντά του, αλλά εμείς κάνουμε τέτοιο τον εαυτό μας, που να «μην μπορεί» και να «μην θέλει» ο Θεός να μας πιάσει. Επειδή δεν είμαστε καθαροί.
Το δεύτερο είναι να έχουμε αγάπη. Όταν αγαπώ το Θεό και αγαπώ τους ανθρώπους και αγαπώ την κτίση ολόκληρη, από εκεί και πέρα γίνομαι ένα πρόσωπο, γίνομαι ένας άνθρωπος θεόληπτος. Μπορεί και θέλει να με πιάσει, να με αγκαλιάσει ο Θεός. Πότε; Όταν αγαπώ τους πάντες.
Και ένα τρίτο όταν έχω πίστη. Τι θα πει πίστη; Όταν έχω εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη, όχι ότι υπάρχει ο Θεός. Αυτό το λένε και οι πέτρες, το λένε τα σύννεφα, τα κτίσματα, τα πάντα. Ο λογικός νους λέει ότι, υπάρχει ο Θεός. Ο λογικός! Ο παράλογος, ο άφρων άνθρωπος, αυτός δεν μπορεί να το πει. Γιατί έχει τρελαθεί ο άνθρωπος. Δεν μπορεί να πει ότι υπάρχει ο Θεός. Λοιπόν, ο λογικός άνθρωπος λέει ότι υπάρχει ο Θεός. Δεν μιλάμε, όμως, γι’ αυτήν την πίστη. Μιλάμε για την πίστη, την εμπιστοσύνη στο Θεό. Ότι ο Θεός είναι ο πανάγαθος, ο πάνσοφος, είναι ο παντοδύναμος, είναι ο ελεήμων, όλα αυτά. Και μπορεί να κάνει τα πάντα. Έχω αυτή την πίστη; Αυτήν την εμπιστοσύνη στον Άγιο Τριαδικό Θεό;
Λοιπόν, καθαρότητα, αγάπη και πίστη είναι αυτές οι προϋποθέσεις, που μπορούν να μας κάνουνε θεόληπτους.
«…και τον σταυρόν σου αράμενος, σεαυτόν εσταύρωσας κόσμω και τοις πάθεσι…» Διάλεξες, σήκωσες τον σταυρό και σταύρωσες τον εαυτό σου. Είναι αυτό το οποίο είπε ο Απόστολος Παύλος κάποτε στους Γαλάτες. Τι είπε: «…εμοί κόσμος εσταύρωται καγώ τω κόσμω…». Για μένα, ο κόσμος έχει σταυρωθεί, δηλαδή έχει πεθάνει, και για τον κόσμο, εγώ έχω σταυρωθεί, έχω πεθάνει. Ή το ένα ή το άλλο, είναι το ίδιο και το αυτό. Αν σε ένα νεκρό βάλω κάτι δίπλα, δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Γιατί; είναι νεκρός ως προς όλα. Να πάει το αγαπητό του πρόσωπο και να του μιλήσει; Δεν θα καταλάβει τίποτα. Γιατί; είναι νεκρός ως προς τον κόσμο. Έτσι ήτανε ο Απόστολος Παύλος. Έτσι ήτανε και ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ. Ή αν είσαι στην έρημο και δεν υπάρχει τίποτα, κανένας ζωντανός οργανισμός, και είσαι τελείως μόνος, εσύ ζεις αλλά δεν ζουν όλα τα άλλα, δεν υπάρχει τίποτα. Οπότε ή εγώ έχω πεθάνει ως προς τον κόσμο ή ο κόσμος έχει σταυρωθεί ως προς εμένα, είναι το ίδιο και το αυτό. Αυτό έκανε ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ. Αφού είχε όλα αυτά, όσα αναφέραμε πιο πριν, και έζησε κατ’ αυτό τον τρόπο, είχε μία σπουδαία προϋπόθεση: να γίνει δοχείο του Αγίου Πνεύματος. Γι’ αυτό και συνεχίζει το δοξαστικό του Εσπερινού:
«…όθεν την χάριν του Πνεύματος πλουσίως εδέξω…» αφού, λοιπόν, ήσουνα τέτοιος και αφού έζησες κατά αυτόν τον τρόπο και αφού επιθυμούσες τόσο πολύ τον Πατέρα τον Υιό και το άγιο Πνεύμα, έγινες δοχείο του Αγίου Πνεύματος και δέχθηκες πλουσίως το Άγιο Πνεύμα και όλες τις ενέργειες του Αγίου Τριαδικού Θεού.
«…Θεοκίνητον όργανον ώφθης…». φάνηκες σε όλους τους ανθρώπους ένα όργανο, ένας ζωντανός οργανισμός, ένας ζωντανός άνθρωπος, Θεοκίνητος. Δεν κινιόσουνα εσύ, δεν έκανες εσύ τίποτα, αλλά ο Θεός ήταν μέσα σε σένα. Ο Θεός σε κινούσε.
«…Ζω ουκέτι εγώ, ζει εν εμοί Χριστός…», λέει ο Απόστολος Παύλος. Εγώ έχω σβήσει τον εαυτό μου, τον έχω διαγράψει. Δεν ζω, δεν υπάρχω, δεν θέλω να υπάρχω. Δεν θέλω να λένε, ο Παύλος, ο Σεραφείμ, δεν θέλω να λένε τίποτα. Εγώ δεν υπάρχω, μέσα μου ζει ο Χριστός. Οπότε, ζώντας μέσα τους ο Χριστός, ζούσε και ο Απόστολος Παύλος και ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ και όλοι οι Άγιοι ζούσαν και ζούνε. Γιατί; Γιατί έχουν μέσα τους τον Ιησού Χριστό, ο οποίος τους οδηγεί, τους ζωογονεί, ο οποίος τους κινεί κάθε κίνηση της ζωής τους.
Οπότε, μένοντας σ’ αυτό και ενθυμούμενοι σ’ όλη μας τη ζωή ότι, πρέπει να γίνουμε δοχεία του Αγίου Πνεύματος, ας καθαρίζουμε τον εαυτό μας, ας αυξάνουμε την αγάπη μας προς όλους τους ανθρώπους, προς το Θεό και προς την κτίση ολόκληρη, και ας έχουμε αυτήν την απεριόριστη πίστη – εμπιστοσύνη στο Άγιο Τριαδικό Θεό μας.
Να μας ευλογεί ο Θεός, να γιορτάζουμε και άλλες φορές, όσο μας δώσει ο Θεός να ζήσουμε, να γιορτάζουμε τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ. Και να είναι αυτός, ο οποίος θα μας δείχνει τον δρόμο, για την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, το δρόμο για τη Βασιλεία των ουρανών!

This entry was posted in Επικαιρότητα and tagged . Bookmark the permalink.