Πανήγυρις του Οσίου Νικάνορος στην Σιάτιστα

03

Την Τετάρτη 7 Αυγούστου 2013, η ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, εόρτασε πανηγυρικά τον Όσιο Νικάνορα τον Θαυματουργό.

Την Τρίτη, το βράδυ, τελέστηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετά αρτοκλασίας, στον κοιμητηριακό Ιερό Ναό του Αγίου Νικάνορος που βρίσκεται στη είσοδο της πόλης.

Στον Εσπερινό και την αρτοκλασία χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης ο Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος, ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Σιάτιστας πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος Βασιλείου και ο πρωτοπρεσβύτερος π. Νέστορας Γκουρομίσιος.

Στον θείο λόγο που κήρυξε ο Μητροπολίτης κ. Παύλος, αναφέρθηκε στο γεγονός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού, που εόρτασε η Εκκλησία μας, αλλά και στον τιμώμενο Άγιο Νικάνορα.

Ανέφερε την ιδιαιτερότητα της εορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος που συγκεντρώνει,  όπως είπε, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον και ερμηνεύει την ιστορία του κόσμου και την ιστορία του ανθρώπου.

Αναφέρθηκε και στον τιμώμενο Άγιο Νικάνορα, που έβαλε ως στόχο και όραμα να ζήσει την εμπειρία των μαθητών του Χριστού στη Μεταμόρφωση δηλ. να ζήσει τη Βασιλεία του Θεού.

Τελειώνοντας, ευχήθηκε σ’ όλους τους πιστούς η γιορτή της Μεταμορφώσεως να μας δείξει τον πνευματικό πλούτο που είχαμε και τον χάσαμε και οι μνήμες των Αγίων μας να μην είναι ευκαιρίες για να γλεντήσουμε αλλά ευκαιρίες να ξυπνάνε μέσα στην καρδιά μας την ανάγκη για την ομορφιά και την χάρη του Θεού. Να παρακαλέσουμε τον Άγιο Νικάνορα που στόχευσε σωστά τη ζωή του, να φωτίσει και το δικό μας νου, για να είναι η προτεραιότητά μας η αλήθεια και το θέλημα του Θεού.

Ακολούθησε η περιφορά της Αγίας εικόνος του Αγίου Νικάνορος μέσα από το κοιμητήριο και γύρω από τον Ιερό Ναό. 

Τον Άγιο Νικάνορα τίμησαν με την παρουσία τους η Δήμαρχος Βοϊου κ. Παναγιώτα Ορφανίδου, ο αντιδήμαρχος Π. Γαρούφος, ο  Πρόεδρος της Δ. Κοινότητας  Σιάτιστας Ν. Τσιαούσης, οι δημοτικοί σύμβουλοι Χ. Ζευκλής,  Δ. Λαμπρόπουλος Β. Ώττας, Δημοτικοί Σύμβουλοι και πλήθος πιστών που ευλαβούνται τον Άγιο Νικάνορα τον θαυματουργό.

Ανήμερα την εορτή του Αγίου, εψάλη η ακολουθία του όρθρου και στη Θεία Λειτουργία συλλειτούργησαν ο πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως π. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος, με τους πρωτοπρεσβυτέρους π. Βασίλειο Βασιλείου και π. Νέστορα Γκουρομίσιο.

Ακολουθεί το κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης Παύλου.

 «Ο Θεός αγαπητοί αδερφοί, μας δίνει ευκαιρίες. Το ερώτημα είναι αν εμείς είμαστε έτοιμοι να τις καταλάβουμε.

Μια μεγάλη ευκαιρία είναι η σημερινή ημέρα που από τη μια μεριά γιορτάζουμε τη μεγάλη εορτή της Μεταμορφώσεως και από την άλλη γιορτάζουμε, έναν από τους πιο εκλεκτούς καρπούς της Μεταμορφώσεως που είναι ο Όσιος Νικάνωρ, τον οποίο τιμάμε όχι μόνο εμείς εδώ στη Σιάτιστα, αλλά και σε όλη την περιοχή.

Η Μεταμόρφωση του Χριστού, είναι ένα γεγονός που είναι πολύ πιο πέρα απ’ ό,τι φανταζόμαστε.

Εμείς λέμε μεγάλες γιορτές τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, αλλά η Μεταμόρφωση έχει μια ιδιαιτερότητα. Είναι η γιορτή που συγκεντρώνει στο γεγονός της Μεταμορφώσεως το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Και γι’ αυτό είναι μια εορτή που ερμηνεύει την ιστορία του κόσμου και την ιστορία του ανθρώπου. Είναι μία εορτή η οποία δίνει απαντήσεις σε μερικά ερωτήματα που έχουμε. Παραδείγματος χάριν μας ερμηνεύει, πώς ήταν ο άνθρωπος στον Παράδεισο. Έχουμε ακούσει, ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο, τον έβαλε στον παράδεισο. Αλλά εκείνος ο άνθρωπος, θέλοντας να είναι Θεός, αλλά χωρίς τον Θεό, έχασε τον Παράδεισο.

«Ποιος ήταν ο Παράδεισος»;

Απ’ την άλλη μεριά ξέρουμε ένα ακόμα πράγμα και ίσως το μόνο σίγουρο, ότι θα πεθάνουμε. Πού θα πάμε όταν πεθάνουμε; Μας λέγει η Εκκλησία στη Βασιλεία του Θεού. Κι εμείς λέμε:

«Τι είναι αυτή η Βασιλεία του Θεού»;

Και σε όλες αυτές τις ερωτήσεις, δίνει απάντηση αυτή η εορτή. Είναι αυτό που έζησαν οι τρεις μαθητές πάνω στο όρος του Θαβώρ. Τι έζησαν; Τη Μεταμόρφωση του Χριστού. Δηλαδή την αποκάλυψη του αληθινού Του προσώπου. Ο Χριστός δεν πήρε μια μορφή που δεν είχε. Φανέρωσε αυτό που ήταν πάντα. Έτσι φανέρωσε πρώτον, πώς ζούσαν οι άνθρωποι στον Παράδεισο –και γι’ αυτό μπορούμε να καταλάβουμε το μεγάλο τόλμημα και την ανοησία του ανθρώπου να χάσει τον Παράδεισο- και από την άλλη πλευρά, μας δείχνει πολύ καθαρά, προς τα πού πηγαίνουμε.

Τι είναι τελικά το τέλος;

Τι είναι αυτό που ονομάζουμε Βασιλεία του Θεού;

Έτσι, λοιπόν, ο Χριστός φανερώνει το αληθινό του πρόσωπο. Οι τρεις μαθητές μπροστά στη λάμψη του προσώπου του, μπροστά στην παρουσία του Αγίου Πνεύματος, που καλύπτει όλο το όρος Θαβώρ, δεν αντέχουν απ’ τη μια μεριά να βλέπουν αυτή τη δόξα, αλλά από την άλλη νοιώθουν τόσο όμορφα, παρόλο που έχουν πέσει μπρούμυτα στη γη και λένε στον Χριστό: «Είναι καλό να μείνουμε για πάντα εδώ. Και γι’ αυτό να φτιάξουμε τρεις σκηνές. Μία για Σένα, μία για τον Μωυσή, μία για τον Ηλία». Δεν σκέπτονται τον εαυτό τους. Δεν σκέπτονται: «Εμείς που θα μείνουμε;» Γιατί αυτό που ζούνε εκείνη την ώρα, δηλαδή τη Βασιλεία του Θεού, τους γεμίζει καθ’ όλα. Είναι η χαρά τους, είναι η ζωή τους, είναι η τροφή τους, είναι τα πάντα. Κι έτσι, λοιπόν, ζητούν να μείνουν πάντα εκεί. Τους φτάνει αυτό. Δεν χρειάζονται πια τίποτ’ άλλο. Το νόημα της ζωής τους εκπληρώθηκε.

Βέβαια, η Βασιλεία του Θεού, δεν είναι μόνο για τους τρεις. Είναι για όλους. Κι ο Χριστός μετά από αυτή την εμπειρία, κατεβαίνει μαζί τους κάτω, μαζί με τους άλλους μαθητές.

Λοιπόν, είναι παρόντες και μιλάνε μαζί του ο Μωυσής και ο Ηλίας. Και το ερώτημα είναι: Αυτοί έχουν πεθάνει. Ο μεν Μωυσής πριν από 1500 περίπου χρόνια και ο Ηλίας έχει αρπαγεί στον ουρανό με το πύρινο άρμα πριν 850 χρόνια. Άρα, λοιπόν, αυτοί δεν χάθηκαν; Αυτούς δεν τους έφαγε το χώμα; Αυτοί δεν εξαφανιστήκαν; Προφανώς, όχι! Κι όχι απλώς είναι ζωντανοί, αλλά είναι παρόντες και συνομιλούν για όσα θα γίνουν σε λίγο στα Ιεροσόλυμα. Δηλαδή για τη Σταύρωση και για την Ανάσταση του Χριστού.

Έτσι, λοιπόν, βλέπει κανείς, ότι τελικά ο λόγος του Θεού επιβεβαιώνεται, μέσα από τα γεγονότα. Και βλέπουμε να λέει: «ουκ έστι τοις δούλοις του Θεού, θάνατος».  Να, λοιπόν, που δεν πέθανε ο Μωυσής. Να, που δεν πέθανε ο Ηλίας. Να, που η Παναγία μας μεθίσταται στη Βασιλεία του Θεού με το σώμα της μαζί. Αυτό είναι το τέλος του ανθρώπου και ο προορισμός του ανθρώπου. Το ερώτημα είναι, πόσο ετοιμάζεται γι’ αυτό και πόσο η ζωή μας προσπαθεί να είναι μια ζωή που θα οδηγηθεί εκεί, στη δόξα του Θεού;

Ο στόχος του κάθε ανθρώπου είναι ακριβώς αυτός: «Να γίνει μέτοχος αυτού του φωτός, που έλαμψε στη Μεταμόρφωση, δηλαδή της δόξας του Θεού». 

Ο Άγιος Νικάνωρ, λοιπόν, τον οποίον τιμάμε σήμερα, αυτό επόθησε στη ζωή του. Κάντε τον κόπο αν θέλετε και πάρτε την βιογραφία του. Και διαβάστε τη ζωή του. Για να δώσετε μιαν απάντηση, για ποιο λόγο όλη αυτή η περιοχή εδώ και όχι μόνο, τον τιμά με τόση αγάπη και με τόσο σεβασμό. Ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος, που όχι μόνο στη εποχή που έζησε, αλλά διαχρονικά κέρδισε τον σεβασμό των πάντων;

Ήταν ένας άνθρωπος, που από τη στιγμή που συνειδητοποιήθηκε ως νέος, επέλεξε τον Θεό στη ζωή του και κατενόησε, ότι η ζωή του θα καταξιωνόταν μόνο μ’ αυτό τον τρόπο.

Ξέρετε, υπάρχουν άνθρωποι συνηθισμένοι. Άνθρωποι που δεν θέτουν ερωτήματα. Άνθρωποι που αφήνουν και κυλάει ο χρόνος της ζωής τους, χωρίς ποτέ να καταλάβουν γιατί γεννήθηκαν, γιατί έζησαν, γιατί υπάρχει αυτός ο κόσμος, πού θα πάνε. Είναι αυτοί που λένε «φάγομεν, πίομεν, αύριο γαρ αποθνήσκομεν».

Όμως, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έχουν ερωτήματα, οι οποίοι έχουν αγωνία στη ζωή τους, οι οποίοι θέλουν να μάθουν την αλήθεια. Έτσι ήταν ο Νικάνωρ. Κι όταν πείστηκε ότι η αλήθεια είναι ένα πρόσωπο και όχι ιδέες, ότι είναι ο Χριστός, εμπιστεύτηκε σ’ Αυτόν τη ζωή του. Κι έβαλε ένα στόχο κι ένα όραμα. Να ζήσει την εμπειρία των μαθητών του Χριστού στη Μεταμόρφωση. Δηλαδή, να ζήσει τη Βασιλεία του Θεού. Αυτό, λοιπόν, το έκανε θέμα προσευχής και ο Θεός του απεκάλυψε τον δρόμο. Οι γονείς του, του άφησαν μια τεράστια περιουσία κι εκείνος χωρίς δισταγμό και χωρίς προβληματισμό, τη μοίρασε όλη στους φτωχούς. Κι ο Θεός τον οδήγησε να έρθει στο Καλιστράτειον Όρος. Και του είπε: «εκεί θα είναι ο τόπος του αγιασμού σου». Και ήρθε περνώντας από τα χωριά, όπου δίδασκε τους ανθρώπους και έκανε θαύματα και οι άνθρωποι έτρεχαν πίσω του.

Τι είχε ο άνθρωπος αυτός στη ζωή του; Τη χάρη του Θεού είχε, και με τη χάρη του Θεού πορευόταν, απλά και ταπεινά, αλλά πλούσια για όλους τους άλλους, ασκητικότατα για τον ίδιο. Δεν είχε τίποτε δικό του. Και ό,τι είχε, το είχε δώσει. Κι όμως είχε το παν, γιατί είχε τη χάρη του Θεού. Την πάντοτε τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα. Και ήρθε στο Καλλιστράτειον Όρος και ανέβηκεν επάνω και βρήκε εκεί ερείπια από ένα μονίδριο, που ένας άλλος ασκητής, ο Καλλίστρατος, απ’ όπου πήρε και τ’ όνομά του, είχε φτιάξει. Εκεί έμεινε, φτιάχνοντας ένα μικρό δωματιάκι και ανακαινίζοντας το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου. Εκεί αγωνίστηκε. Εκεί ασκήτευσε. Εκεί πάλεψε μια άλλου είδους πάλη. Την πάλη με τον Θεό. Και κατέκτησε τον Θεό. Εν τω μεταξύ, η φήμη του ως ανθρώπου ευλογημένου και ανθρώπου του Θεού που πάντοτε ευεργετεί και θαυματουργεί, έφτασε όχι μόνο στη γύρω περιοχή, αλλά παντού. Κι άρχισαν να ‘ρχονται και μεγάλοι ασκητές, από άλλα μέρη και απλοί και ταπεινοί άνθρωποι, ζητώντας τη χάρη του Αγίου.

Τον επισκέφτηκε ο Άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω και βλέποντας αυτόν τον φτωχικό καλόγερο, που είχε ένα μοναχικό τρυβόνιο, δηλαδή ένα ράσο, το οποίον ήτανε παλαιότατο, είπε στους μαθητές του: «Πίσω απ’ αυτό το ταπεινό τρυβόνιο, κρύβεται ένας πολύ μεγάλος άνθρωπος». Κι αυτό είναι. Γιατί τη μεγαλοσύνη στον άνθρωπο, δεν την κάνουν τα ρούχα του, δεν την κάνουν οι θέσεις του, δεν την κάνουν οι ανέσεις του, δεν την κάνουν τα σπίτια που μένει. Τη μεγαλοσύνη τη φτιάχνει ο πλούτος της καρδιάς του ανθρώπου. Ιδιαίτερα όταν αυτή η καρδιά, είναι γεμάτη με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Έτσι, λοιπόν, έζησε σ’ αυτό το όρος. Έκανε περιοδείες στη γύρω περιοχή και θεράπευε τους ασθενείς. Η βιογραφία του λέει επανειλημμένα την Κοζάνη, την Ήπειρο κι ένα σωρό περιοχές τις έσωσε από λοιμικές ασθένειες. Εκεί έτρεχαν οι άνθρωποι, όχι στους γιατρούς. Κι ο Άγιος απεδείχθη, ότι ήταν όντως έτοιμος βοηθός για να βοηθήσει τους ανθρώπους. Το αποτέλεσμα: οι άνθρωποι τον αγάπησαν, μπήκε στην καρδιά τους, τον εμπιστεύτηκαν. Προσευχήθηκαν και προσεύχονται γι’ αυτόν. Ακόμα και στον αιώνα τον δικό μας, έκανε ένα μεγάλο θαύμα σε μια πόλη, που είχε πέσει μια λοιμική ασθένεια. Και σήμερα ακόμη ο Άγιος, ενεργεί και θαυματουργεί, χάρη στα ιερά του λείψανα, τα οποία προσφέρουν τον φωτισμό και τη θεραπεία. Ένας, λοιπόν, άνθρωπος που κατά κόσμον δεν έκανε τίποτα σπουδαίο. Κι όμως έγινε πιο σπουδαίος απ’ όλους τους πολιτικούς. Ένας άνθρωπος, που δεν επεδίωξε καμία θέση. Κι όμως πήρε την κεντρική θέση στις καρδιές των ανθρώπων.

Ήρθαμε, απόψε εδώ, στο εκκλησάκι αυτό που είναι αφιερωμένο στον Άγιο, το παλαιότατο εκκλησάκι. Γιατί ήρθαμε εδώ; Ήρθαμε μαγικά; Ήρθαμε από συνήθεια; Ήρθαμε από ευλάβεια; Ήρθαμε γιατί πραγματικά κάτι αναζητάμε; Ή ήρθαμε μιας και είναι στη γειτονιά μας και μάλιστα να πάρουμε αφορμή τη γιορτή του Αγίου για να πάμε να γλεντήσουμε σε λίγο; Δεν είναι κακό πράγμα κανείς να χαίρεται. Δεν είναι κακό πράγμα να βρίσκεται μαζί με τους άλλους και να ευφραίνεται από την παρουσία ο ένας του άλλου. Αλλά οι γιορτές, και της Παναγιάς μας που τη γιορτάζουμε και των Αγίων μας, δεν είναι γιορτές της κοιλιάς μας. Είναι γιορτές της καρδιάς μας. Αν, λοιπόν, απόψε πάτε να φάτε τα κρέατα, δεν θα έχετε τιμήσει τον Άγιο, θα τον έχετε ατιμάσει. Γιατί θα τιμήσετε τη μνήμη ενός ασκητή, καταργώντας τη νηστεία της εκκλησίας. Αυτό είναι προσβολή στον Άγιο. Δεν μπορεί να περιμένετε ευλογία από τον Άγιο, όταν αντί να τον τιμάμε τον ατιμάζουμε με τη συμπεριφορά μας, με τα λόγια μας.

Έτσι, λοιπόν, τα λέω όλα αυτά γιατί, ο Θεός δεν έχει ανάγκη, αδελφοί, κανέναν μας. Αλλά εμείς, το ξέρετε πάρα πολύ καλά, πάσχουμε. Και τώρα πια δεν πάσχουμε μεμονωμένα. Πάσχουμε σαν σύνολο. Πέσαμε έξω στις προβλέψεις μας. Αποτύχαμε στους στόχους που βάλαμε. Η πατρίδα μας αληθινά κινδυνεύει. Κι όλ’ αυτά, για την αλαζονεία των πολιτών της. Ημών την αλαζονεία. Εμείς φερθήκαμε αλαζονικά. Και η αλαζονεία, κυριολεκτείτε μόνον απέναντι στον Θεό. Μπορεί απέναντί σου εγώ να φέρομαι εγωιστικά, αλλά αλαζονεία σημαίνει, εγωισμό, απέναντι στον Θεό. Κι αυτό κάναμε. Θελήσαμε να Τον βάλουμε στην άκρη. Ποιον; Αυτόν που κάποτε αγαπήσαμε. Ξέρετε πόσο στήριξε ο Άγιος Νικάνωρ, την εποχή εκείνη, που κινδύνευαν οι Χριστιανοί να εξισλαμιστούν; Και μόνο που ήταν ένας άγιος άνθρωπος, που ήταν μέσα στον κόσμο τον δικό τους, τούς έκανε να υπομένουν τις επιθέσεις, τους διωγμούς, τους εξισλαμισμούς. Και γι’ αυτό η περίοδος της τουρκοκρατίας ανέδειξε Νεομάρτυρες, όπως ο Άγιος.

Έτσι λοιπόν, αυτοί στήριξαν τον δρόμο μας. Ποιος τον στήριξε; Και τότε, και σήμερα, και πάντοτε, αυτή ακριβώς η πίστη, αυτός ο αγιασμός και η ιδιότητα των ανθρώπων.

Πολλές φορές κοιτάμε τους ανθρώπους γύρω μας, ακόμα και τους συγγενείς μας και βλέπουμε να μας υπονομεύουν, βλέπουμε να μας κουτσομπολεύουν, βλέπουμε να μας σχολιάζουν και να πικραίνουν την καρδιά μας.

Κι ερχόμαστε σε έναν Άγιο, κι αυτός γλυκαίνει την καρδιά μας. Γιατί έχει να μας δώσει μόνο ευλογία. Μόνο χάρη, ευλογία, καλό λόγο, την προσευχή του στον Θεό.

Εμείς δεν έχουμε ευλογία στη ζωή μας και στο στόμα μας. Γιατί συνήθως έχουμε παντού πικρά λόγια. Και βλέπουμε, λοιπόν, τη διάλυσή μας σε όλα τα επίπεδα: στα σπίτια μας, στις γειτονιές μας, στα χωριά μας. Χάσαμε την παλιά μας αρχοντιά. Γιατί; Γιατί ακριβώς, αρνηθήκαμε την πηγή της. Η πηγή της αρχοντιάς, είναι ο Θεός. Είναι τόσο αρχοντικός ο Θεός, ώστε εγκαταλείπει τη δόξα Του, έρχεται στον κόσμο και γίνεται άνθρωπος, ταπεινώνεται μέχρι Σταυρού και θανάτου και τελικά, μας αγκαλιάζει. Ανασταίνεται. Μας χαρίζει τη ζωή Του. Κι εμείς είμαστε μίζεροι. Εμείς δυσκολευόμαστε να πούμε και καλημέρα πολλές φορές στον άλλον. Δεν κοστίζει η καλημέρα. «Μα με πίκρανε». Εσύ σταύρωσες τον Θεό και κόλλησες στο ότι σε πίκρανε ο άλλος; Είδατε πόσο υποκριτές γίναμε, πόσο ψεύτες τελικά, πόσο τενεκέδες γίναμε, γιατί ακριβώς χάσαμε, την αρχοντιά μας και γι’ αυτό ακριβώς υποφέρουμε. Και μη σας γελάει κανένας. Εάν δεν ξαναγυρίσουμε στην αρχοντιά μας την πρώτη, τότε δεν θα δούμε Θεού πρόσωπο. Ακούστε το. Σας το λέει ένας επίσκοπος σήμερα και θα δείτε ότι θα πεθάνετε και δεν θα’  χετε δει Θεού πρόσωπο. Και να ξέρετε ότι ούτε τα παιδιά σας θα δούνε Θεού πρόσωπο. Γιατί; Γιατί τα μάτια μας τα βγάλαμε μόνοι μας. Γι’ αυτό. Και τα βγάλαμε γιατί στερηθήκαμε τη χάρη του Θεού. Έτσι, λοιπόν, οι Άγιοι, που τους γιορτάζουμε, έρχονται με την παρουσία τους την ευλογημένη, να ειρηνεύσουν για λίγο τις καρδιές μας, εάν πραγματικά τους σεβόμαστε, αν πραγματικά το κερί που ανάβουμε και ο σταυρός που κάνουμε, λέει κάτι μέσα απ’ την καρδιά μας. Εκφράζει ένα υπόστρωμα, που εμείς το’ χουμε θάψει με άλλα υλικά από  πάνω, αλλ’ αυτό δεν έπαψε να υπάρχει και κάποιες στιγμές, λειτουργεί μέσα στη ζωή μας. Αυτό, λοιπόν, πρέπει ν’ αφήσουμε να λειτουργήσει γιατί ο λόγος του Θεού, είναι πολύ απλός και σαφής: οι μακρυνόμενοι από Σου, απολούνται. Και τα οψόνια της αμαρτίας, θάνατος. Το χάρισμα του Πνεύματος είναι ζωή και μάλιστα ζωή αιώνιος.

Κι ένα ακόμα θα σας πω. Έχετε κάποιοι από σας τα χρόνια σας, έχω κι εγώ τα δικά μου. Άρχισα κι εγώ μέσα από τη ζωή αυτή και είδα ανθρώπους με αλαζονεία, να στηρίζονται στον εαυτό τους, στην επιστήμη τους, στη δύναμή τους. Ήμουνα νέος όταν άκουγα «Δεν μας χρειάζεται ο Θεός. Με την επιστήμη και την τεχνική, θα κάνουμε τον κόσμο Παράδεισο». Και ο αιώνας πέρασε, άρχισε ο καινούριος κι εμείς κάνουμε τη γη, κόλαση. Και δεν φαίνεται προοπτική για να την κάνουμε Παράδεισο, γιατί η Κόλαση και ο Παράδεισος είναι στην καρδιά μας και όχι έξω απ’ αυτή. Και η καρδιά μας γίνεται Κόλαση όταν στερείται από τη χάρη του Θεού. Τι καταφέραμε, λοιπόν, μπορείτε να σκεφτείτε; Κι αυτά που καταφέραμε κάποια στιγμή και μας έκαναν αλαζόνες, τα χάσαμε. Τι ψάλαμε προηγουμένως; «Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν». Αυτό δεν ζούμε σήμερα; Και θα ξαναπεινάσουμε. Και άλλοι θα πτωχεύσουνε. «Οι εκζητούντες τον Κύριον, ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού».

Ο Άγιος Νικάνωρ, ήταν απ’ αυτούς που εκζητούσαν τον Κύριον. Είχε περιουσία. Μπορούσε να περάσει πολύ καλά. Αλλά εκείνος ήξερε, ότι όλ’ αυτά είναι φθαρτά και φεύγουνε. Ότι, δεν είναι αυτό, το νόημα της ζωής. Το νόημα της ζωής είναι ο αγιασμός, όπου και να είσαι. Στο σπίτι σου μέσα, διάλεξες τη μοναχική οδό, διάλεξες την οικογένεια. Όπου και να είσαι. Το Θεό να μην χάσεις. Κι εμείς τον χάσαμε. Βλέπετε τα παιδιά μας σήμερα, τα φωνάζει ο δάσκαλος «έλα παιδί μου να πεις το «πάτερ ημών» και ντρέπεται το παιδάκι. «Γιατί παιδί μου δεν μπορείς να το πεις;» «Κύριε, δεν το ξέρω..» Γιατί δεν το ξέρει; Γιατί δεν το έμαθε στο σπίτι του. Εμείς από πού το μάθαμε; Από τη μητέρα μας και από τον πατέρα μας το μάθαμε. Απ’ τη γιαγιά και τον παππού. Σήμερα δεν μαθαίνουμε τέτοια πράγματα στα παιδιά μας. Όχι όλοι, αλλά οι περισσότεροι. Καλοπροαίρετοι, αλλά άσχετοι. Βλέπει κανείς, φέρνουμε ένα παιδάκι στην εκκλησία να κοινωνήσει. Ένα σωρό μικρά παιδάκια, κοινωνούν με χαρά, κάθε φορά μας λένε – παππούλη θέλω κι’ άλλο – και βρίσκονται κάποια πιο μεγάλα, που τα φέρνουν και χαλάνε τον κόσμο. Γιατί; Γιατί τώρα τα πήγανε στη εκκλησία. Και από μια ευκαιρία. Και γι’ αυτό ακριβώς τα παιδιά ταράζονται. Σου λέει «τι είναι εδώ μέσα;». Σπάνια έρχονται. «Ποιος είν’ αυτός που στέκεται εκεί μπροστά μου;». Ο παπάς. Δεν τον έχει ξαναδεί ποτέ. «Τι είναι αυτό που κρατάει στα χέρια του;». Και τα παιδάκια δεν φταίνε. Άλλοι φταίνε, που χαλάνε τον κόσμο. Και δεν καταλαβαίνουν, ότι σε λίγο θα μας έχουν ξεφύγει από τα χέρια. Και τότε θα τα έχουμε παραδώσει εμείς εις πάθη ατιμίας. Και θα κάνουν τα μη καθήκοντα. Και τότε θα θλιβόμαστε. Αλλά, τι ωραία που το λέει ο λαός μας: «Των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν».

Ας ευχηθούμε λοιπόν, οι μνήμες των αγίων μας, να μην είναι ευκαιρίες ούτε για να γλεντήσουμε, αλλά ούτε ευκαιρίες συνήθειας. Αλλά, να ξυπνάνε μέσα στην καρδιά μας την ανάγκη για την ομορφιά και τη χάρη του Θεού.

Η σημερινή γιορτή της Μεταμορφώσεως, να μας δείξει τον πλούτο που είχαμε. Είχαμε πνευματικό πλούτο. Τον χάσαμε. Ο Θεός, οικονόμησε να τον αποκτήσουμε πάλι. Και μας λέει: «Εγώ σας τον ξανάφτιαξα, όμως τώρα, εσείς θα τον κληρονομήσετε. Αν δεν έχετε θέληση, θα μείνετε φτωχοί. Αν έχετε, θα κληρονομήσετε όλη τη δόξα που σήμερα τη βλέπουμε μπροστά μας στη μεγάλη αυτή εορτή».

Ας μην περνάμε λοιπόν, έτσι, τα μεγάλα γεγονότα της ζωής της εκκλησίας, πρόχειρα. Είναι μνήμες και μαρτυρίες, της δικής μας αλήθειας και της δικής μας ζωής. Σας εύχομαι λοιπόν να τις προσέχετε και να μπαίνουν στην καρδιά σας και να θεωρείτε, ότι το πρωτείο του Θεού μέσα στη ζωή μας είναι πάνω από τα οποιαδήποτε άλλα πρωτεία. Και πάνω από το γάλα που χρειάζεται το μωρό παιδάκι. Πάνω απ’ όλα θέλει την προσευχή της μάνας του, την καρδιακή προσευχή, να το προστατεύει. Γιατί αλλιώς και οι κόποι και τα έξοδα θα πάνε χαμένα.

Ας παρακαλέσουμε, λοιπόν, τον Άγιο Νικάνορα σήμερα που στόχευσε σωστά τη ζωή του, να φωτίσει και τον δικό μας νου για να είναι η προτεραιότητά μας η αλήθεια και το θέλημα του Θεού.

Τώρα θα κάνουμε τη λιτανεία γύρω από το ναό, να λιτανεύσουμε την εικόνα του Αγίου, να προσέξουμε το πρόσωπό του και να ζητήσουμε τη χάρη του».

 

Gallery | This entry was posted in Επικαιρότητα. Bookmark the permalink.