Πανήγυρις Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ

DSC00118

Η Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας τίμησε κι εφέτος στις 19 Ιουλίου 2013 τη μνήμη του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ με επισημότητα, λαμπρότητα και ευλάβεια.

Επίκεντρο του εορτασμού ήταν το ομώνυμο παρεκκλήσιο, που βρίσκεται στον αύλειο χώρο του Ιερού Ναού του Αγίου Νικολάου, πολιούχου και προστάτη της ενορίας. 

Το απόγευμα της Πέμπτης εψάλη ο μέγας πανηγυρικός Εσπερινός, από τους Ιερείς της Ενορίας π. Βασίλειο και π. Νέστορα, έγινε αρτοκλασία και στη συνέχεια ακολούθησε η καθιερωμένη μεγαλοπρεπής λιτανευτική περιφορά των Αγίων λειψάνων και της ιερής εικόνας του Αγίου Σεραφείμ.

Τον θείο λόγο, στον Μεγάλο Εσπερινό, κήρυξε ο προϊστάμενος του Ναού π. Βασίλειος με θέμα: «Σκοπός της ζωής μας είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος».

Την αγιώνυμο ημέρα της εορτής, κατά την τελεσθείσα πανηγυρική Θεία Λειτουργία, λειτούργησαν οι Ιερείς π. Βασίλειος και π. Νέστορος.

 Όπως και κατά τις προηγούμενες χρονιές, στις διήμερες εορταστικές ακολουθίες, εκτέθηκε για προσκύνημα τμήμα του ιερού και σεπτού λειψάνου του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ από τη Ρωσία.

Όλοι οι πιστοί που παρευρέθηκαν στις εόρτιες λατρευτικές συνάξεις, δεξιώθηκαν στην αίθουσα του Ενοριακού Κέντρου του Αγίου Νικολάου. Ό, τι προσφέρθηκε ήταν προσφορά κυριών της Ενορίας. Επίσης οι Ιερείς μοίρασαν στους πιστούς από μία μικρή πλαστικοποιημένη εικόνα του Αγίου Σεραφείμ.

Το βράδυ της ίδιας ημέρας εψάλη ο Παρακλητικός κανόνας του Αγίου Σεραφείμ.

Ακολουθεί το κήρυγμα του πατρός Βασιλείου Βασιλείου:

«Έχουμε τη μεγάλη ευλογία του Αγίου Τριαδικού Θεού μας, αγαπητοί μου αδελφοί, να γιορτάζουμε και να τιμούμε και να πανηγυρίζουμε εδώ στην πόλη μας, τη μνήμη ενός από τους μεγαλύτερους  αγίους της Ρωσικής Εκκλησίας και γενικά της Εκκλησίας μας, του οποίου έχουμε επίσης τη μεγάλη ευλογία πάλι να έχουμε αυτό το παρεκκλήσι καθώς και ένα μικρό τεμάχιο από το άγιο λείψανό του. Και αυτός ο Άγιος είναι ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ.

Γεννήθηκε στη Ρωσία το 1759, πριν 254 χρόνια. Έχασε νωρίς τον πατέρα του και ανατράφηκε με πολλή ευσέβεια από τη μητέρα του. Αγάπησε από τη μικρή του ηλικία, τον Θεό και τους πονεμένους ανθρώπους. Εκείνο τον καιρό, ενώ κυριαρχούσε ένα πνεύμα ξενομανίας και μιας μόδας να ακολουθούν όλοι ό, τι προερχόταν από τη Δύση,  (ήταν η εποχή του Μεγάλου Πέτρου και της Βασίλισσας Ελισάβετ), ο νεαρός Πρόχορος, 19 χρονών, πορευόταν στις ρίζες της Ορθόδοξης Εκκλησίας και διάλεξε τη μοναχική – ασκητική ζωή, για να απολαύσει όσο πιο πολύ μπορούσε τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος και να μπορέσει να φθάσει να ενωθεί με το Θεό.

Φόρεσε το μοναχικό σχήμα σε ηλικία 27 ετών και του δόθηκε το όνομα Σεραφείμ που στα Εβραϊκά σημαίνει φλογερός – πύρινος. Μετά από πολλών ετών ασκητικούς αγώνες, νηστεία, προσευχή, απομόνωση, αγρυπνίες, μελέτη, κόπους σωματικούς, πάλη με τους δαίμονες, απόλυτη σιωπή, εμφανίζεται η Υπεραγία Θεοτόκος και τον διατάζει να αφήσει την ησυχία και να δέχεται τον πονεμένο λαό, κληρικούς και λαϊκούς, άνδρες και γυναίκες, νέους και γέρους.

Και πραγματικά από εκείνη την έρημο του Σάρωφ πέρασε σχεδόν όλη η Ρωσία της εποχής του.

Συνήθιζε να λέει στους ανθρώπους που έρχονταν: «Καλημέρα χαρά μου! Χριστός Ανέστη!»

Είχε αποκτήσει την εσωτερική ειρήνη και χιλιάδες άνθρωποι έρχονταν να βρουν κοντά του τη σωτηρία. Δίδασκε, νουθετούσε, καθοδηγούσε, παρηγορούσε, απάλυνε τον πόνο, θαυματουργούσε, και προπαντός έδειχνε σε όλους τον αληθινό, τον πραγματικό σκοπό της ζωής, που δεν είναι κανένας άλλος από την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος. Όταν ο άνθρωπος αποκτήσει το Άγιο Πνεύμα, απέκτησε τα πάντα, διότι όλη η ζωή της Εκκλησίας ιερουργείται εν Αγίω Πνεύματι.

Δια του Αγίου Πνεύματος αποκαλύπτεται και γνωρίζεται ο Άγιος Τριαδικός Θεός.  

Δια του Αγίου Πνεύματος γνωρίζεται ο Μεσσίας και το έργο του, γνωρίζεται η Εκκλησία.

Δια του Αγίου Πνεύματος τελεσιουργούνται όλα τα μυστήρια.

Δια του Αγίου Πνεύματος κατορθώνεται η πνευματική ζωή, αποκτώνται όλες οι αρετές, κερδίζεται η σωτηρία!

Όλα αυτά είναι πνευματικά και ουράνια αγαθά, ασύλληπτα στο νου του ανθρώπου, τα οποία δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος να τα απολαύσει εκτός της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας δηλ. έξω από την Ορθοδοξία.

Για όλα αυτά, που ανέφερα προηγουμένως, έχουν δοθεί από πολλούς άπειρες απαντήσεις, αλλά μία είναι η αληθινή απάντηση, μία είναι η αλήθεια, και αυτήν τη δίνει το Πνεύμα της Αληθείας, και μόνο μέσα στην αληθινή Εκκλησία, μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Γι’ αυτό και ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, επέμενε πολύ σ’ αυτό: Στην απόκτηση του Αγίου Πνεύματος.

Αυτό το οποίο ρωτάει εύλογα ο κάθε πιστός είναι: Πώς μπορεί κάποιος να αποκτήσει το Άγιο Πνεύμα; Και η άλλη ερώτηση: Τι είναι εκείνο που μπορεί να εκδιώξει το Άγιο Πνεύμα από τη ζωή ενός ανθρώπου ή μιας κοινωνίας;

Το πρώτο στοιχείο που φέρνει το Άγιο Πνεύμα στη ζωή μας είναι η ταπείνωση. Δηλαδή τι είναι η ταπείνωση; Η ταπείνωση είναι η ακριβής γνώση του εαυτού μας. Τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω. Το παραπάνω είναι υπερηφάνεια, το παρακάτω ταπεινολογία. Ποιος είμαι; Είμαι ένα δημιούργημα του Θεού. Ναι, το μεγαλύτερο, το σπουδαιότερο, το τελειότερο, αλλά δημιούργημα. Δεν είμαι Θεός. Είμαι κτίσμα, με όρια – χρονικά – δυνάμεως – σοφίας – εξυπνάδας – αντοχής κ.λ.π.

Όταν, λοιπόν, δεχθώ, όταν ομολογήσω τα όριά μου – με ό, τι κι αν πετύχω – είμαι ταπεινός και επαναπαύεται το Άγιο Πνεύμα μέσα μου, ή μέσα στην Κοινωνία.

Ένα δεύτερο στοιχείο είναι η πλήρης και άνευ αντιλογίας πίστη στην αποκεκαλυμμένη αλήθεια του Θεού. Όταν δεχθώ ολόκληρη την Αγία Γραφή, χωρίς να προσθέσω ή να αφαιρέσω κάτι.

Όταν πιστεύω σε όλα όσα μας αποκάλυψε ο Θεός και δεν αμφιβάλω σε τίποτα, τότε έρχεται το Άγιο Πνεύμα και μου τα ξεδιαλύνει, και μου τα φανερώνει, και μου τα κάνει κατανοητά.

Πόσες φορές δεν λέμε: «Αυτό δεν το καταλαβαίνω. Αυτό μου φαίνεται παράλογο. Αυτό υπερβολικό. Αυτό ακατανόητο». Εαυτό γίνεται επειδή λείπει το Άγιο Πνεύμα! Όταν έλθει, όλα είναι απλά, κατανοητά.   

Ένα τρίτο στοιχείο που κάνει το Άγιο Πνεύμα να έλθει στη ζωή μας είναι η ακριβής τήρηση του Λόγου του Θεού.  

Λίγο πριν από το πάθος, μιλώντας στους μαθητές του ο Ιησούς, είπε: «Εάν κάποιος με αγαπά ειλικρινά, αυτός τηρεί τις εντολές. Κάνει ό, τι λέω. Και ο Πατέρας μου θα τον αγαπήσει.  Τότε, λοιπόν, ερχόμαστε σ’ αυτόν και μένουμε, ο Πατέρας μου κι εγώ και το Άγιο Πνεύμα». Διότι όπου είναι ο Πατήρ είναι και ο Υιός είναι και το Άγιο Πνεύμα.

Και ένα τέταρτο στοιχείο είναι η καθαρότητα της ζωής και η αγνότητα, που καλούν το Άγιο Πνεύμα να έλθει και να παραμείνει στην ψυχή μας, στο σώμα μας, στη ζωή μας, στην Κοινωνία.                         

Ολόκληρη η Αγία Γραφή ομιλεί γι’ αυτήν την καθαρότητα του βίου. Παντού προβάλλεται η αγιότητα, η καθαρότητα από τις σαρκικές αμαρτίες.

Ο Απ. Παύλος πάρα πολλές φορές καλεί τους πιστούς, (οι περισσότεροι των οποίων προέρχονταν από τους ειδωλολάτρες), να αποφεύγουν τις αμαρτίες που έχουν σχέση με τη σάρκα, έτσι όπως είχαν συνηθίσει ως ειδωλολάτρες. Λέει στην προς Γαλάτας επιστολή (Ε’ 16) «λέγω δε, Πνεύματι περιπατείτε και επιθυμίαν σαρκός ου μη τελέσητε». Σας το τονίζω: «Να ζείτε σύμφωνα με το θέλημα, με τις επιταγές του Αγίου Πνεύματος, και τότε δεν θα εκτελείτε τις επιθυμίες της σάρκας». Και συνεχίζει: «Φανερά είναι τα έργα της σάρκας: μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ακολασία, ειδωλολατρία, μαγεία, εχθρότητα, φιλονικίες, ζηλοτυπίες, θυμοί, ραδιουργίες, διχόνοιες, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μεθύσια, ασωτίες και τα όμοια με αυτά, για τα οποία σας προειδοποιώ ότι, εκείνοι που κάνουν παρόμοια πράγματα δεν θα κληρονομήσουν την Βασιλεία του Θεού.»

Ο βαθύς και φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα Απόστολος Παύλος διακρίνει και φανερώνει όλη τη βρωμιά της κοινωνίας και του καθενός, όταν απουσιάζει το Άγιο Πνεύμα.

Όμως, μας φανερώνει και την καρποφορία του ανθρώπου, όταν αυτός έχει γίνει κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. «Ο καρπός του Πνεύματος είναι πρώτον η αγάπη, μετά είναι η χαρά, η ειρήνη, η μακροθυμία, η χρηστοήθεια, η αγαθοσύνη, η πίστη, η πραότητα και τέλος είναι η εγκράτεια, η δύναμη του ανθρώπου να συγκρατεί τον εαυτό του να διαπράξει το πονηρό». Οι άνθρωποι που ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Αγίου Πνεύματος, ζουν από εδώ, από αυτή τη ζωή, τη ζωή της Βασιλείας του Θεού. Δεν θα πάνε «κάποτε» στη Βασιλεία του Θεού.

Όμως, το πιο χαρακτηριστικό αλλά και φοβερό είναι ο λόγος του ίδιου του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη, λίγο πριν από τον κατακλυσμό. Οι άνθρωποι τότε είχαν φθάσει σε ένα έσχατο σημείο ξεδιαντροπιάς και σαρκικών αμαρτιών, χωρίς τη δυνατότητα μετανοίας και διορθώσεως. Τι είπε ο Θεός τότε; «Ου μη καταμείνει το Πνεύμα μου εν τοις ανθρώποις τούτοις εις τον αιώνα, δια το είναι αυτούς σάρκας», (Γεν. Στ’ 3) και ως αποτέλεσμα επήλθε ο κατακλυσμός και πέθαναν όλοι, εκτός του Νώε και των δικών του.

Αποχωρώντας το Άγιο Πνεύμα, ο άνθρωπος, η κοινωνία, η φύση ολόκληρη, γίνονται έρμαια της κακίας του διαβόλου. Φεύγοντας ο Θεός, όλα μένουν απροστάτευτα και ο διάβολος επιπίπτει με μίσος να τα καταστρέψει. Όταν παραμένει, όλα γίνονται Βασιλεία Θεού!

Όπως παρατηρήσαμε, αγαπητοί μου, για να έλθει  στη ζωή μας το Άγιο Πνεύμα, χρειάζονται κάποιες προϋποθέσεις. Να τις επαναλάβω εν συντομία, για να τις θυμούμαστε:

Πρώτον είναι η ταπείνωση, δεύτερον είναι η Πίστη χωρίς αντιλογία στην αποκεκαλυμμένη αλήθεια του Θεού, τρίτον η ακριβής τήρηση του Λόγου του Θεού και τέταρτον είναι η αγνότητα, η καθαρότητα της ζωής μας.

Ο σήμερα εορταζόμενος και τιμώμενος Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ είχε αυτές τις προϋποθέσεις. Γι’ αυτό και ήταν πλημμυρισμένος από το Άγιο Πνεύμα. Ζούσε τη μακαρία ζωή της Βασιλείας του Θεού. Και ως συμπέρασμα έλεγε σε όλους ότι, «Ο σκοπός της ζωής μας είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος».Αμήν.  

Gallery | This entry was posted in Επικαιρότητα. Bookmark the permalink.