Εκοιμήθη ο Δημήτριος Μάνιος, ένας ακούραστος εργάτης στον αμπελώνα του Κυρίου

Η ενορία του Αγίου Νικολάου, κήδεψε σήμερα Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2013, έναν φιλότιμο εργάτη στον αμπελώνα του Κυρίου.

Κήδεψε τον αγαπητό και μακαριστό πλέον Δημήτριο Μάνιο. Καθημερινά ο ακούραστος Δημήτριος πρόσφερε τις υπηρεσίες του αφιλοκερδώς και ανιδιοτελώς, με κόπο και μόχθο, με χαρά και όρεξη, είτε υγιής, είτε ασθενής, όλες τις εποχές, με κρύο με ζέστη, με βροχές και με χιόνια στην ενορία του.

Ύστερα από την είδηση του θανάτου του Δημητρίου Μάνιου, συνεδρίασε το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου και αποφάσισε, για την 20ετή προσφορά του εκλιπόντος Δημητρίου στους Ναούς της Ενορίας του Αγίου Νικολάου, το παρακάτω ψήφισμα:

     «Ψήφισμα του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου του Ι. Ν. Αγίου Νικολάου Σιάτιστας για τον εκλιπόντα Δημήτριο Ν. Μάνιο»

 Στη Σιάτιστα και στο γραφείο του Ιερού Ναού του Αγίου Νικολάου σήμερα 6 Φεβρουαρίου 2013 ημέρα Τετάρτη το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο, αποτελούμενο από τον Πρόεδρο αυτού αιδεσιμώτατο Ιερέα Βασίλειο Βασιλείου και τα μέλη αυτού κ. κ. Γεράσιμο Λέγκο, Χρήστο Παπαβασιλείου, Αντώνιο Λεζγίδη και Ιωάννη Τριγώνη, παρόντος και του αιδεσιμωτάτου Ιερέως Νέστορος Γκουρομίσιου, συνήλθε σε έκτακτη συνεδρίαση, ύστερα από την είδηση του θανάτου του Δημητρίου Ν. Μάνιου, ο οποίος επί είκοσι χρόνια υπηρέτησε αφιλοκερδώς, ανιδιοτελώς και με θείο ζήλο την ενορία του Αγίου Νικολάου, ως εκκλησιαστικός επίτροπος,

Ψ η φ ί ζ ε ι

1. Να εκφράσει τις συλλυπητήριες ευχές στην σύζυγο, τα παιδιά και τα εγγόνια του εκλιπόντος.

2. Να τον ανακηρύξει ευεργέτη της ενορίας του Αγίου Νικολάου και να αναγράψει το όνομά του στους καταλόγους των ευεργετών της ενορίας.

3. Να διαθέσει το ποσό των 300 ευρώ σε τρόφιμα, ως ενίσχυση στο φιλανθρωπικό έργο του Συσσιτίου Απόρων της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, και

4. Η κηδεία και τα ακολουθούντα μνημόσυνα, για τον εκλιπόντα, να γίνουν δωρεάν.

Την εξόδιο ακολουθία τέλεσαν οι Ιερείς π. Βασίλειος, π. Νέστορας και π. Σπυρίδων.

Τον επικήδειο λόγο εκφώνησε ο π. Βασίλειος Λ. Βασιλείου.

 «Ὁ εὐλογῶν τούς εὐλογοῦντας σε, Κύριε, καί ἁγιάζων τούς ἐπί σοί πεποιθότας, … ἁγίασον τούς ἀγαπώντας τήν εὐπρέπειαν τοῦ Οἴκου σου…» 

 Ἡ εὐχή αὐτή τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀγαπητοί μου ἐνορίτες, ἁρμόζει νά εἰπωθεῖ στόν ἐκλιπόντα ἀγαπητό καί μακαριστό πλέον Δημήτριο Μάνιο.

Ὁ μακαριστός Δημήτριος, μετά ἀπό πολλές περιπέτειες τῆς ζωῆς, μετά ἀπό τόν θάνατο τοῦ ἀγαπημένου του υἱοῦ, μετά ἀπό ἀρκετές παρατάσεις τοῦ ἐπιγείου βίου του καί μετά ἀπό μία πολυώδυνη περίοδο, σηκώνοντας τό βάρος τῆς ἐπάρατης ἀρρώστιας ἀγογγύστως, ἀναπαύεται ἀπό χθές στόν χῶρο τῶν πνευμάτων, κοντά στόν Θεό, ὅπου «οὐκ ἔστι πόνος ἤ λύπη ἤ στεναγμός».

 Ὁ ἀγαπητός σέ ὅλους Δημήτριος, θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι, ἦταν ἡ προσωποποίηση τῆς ἄοκνης ἐργασίας καί προσφορᾶς στά παρεκκλήσια τῆς ἐνορίας μας.

Ἀπό τό 1993 μέχρι πρίν λίγους μῆνες, ἐπί εἴκοσι (20) χρόνια, ὑπηρέτησε πολλάκις ὡς ἐκκλησιαστικός ἐπίτροπος, ἀλλά καί χωρίς αὐτή τήν ἰδιότητα, πρόσφερε τίς ὑπηρεσίες του ἀφιλοκερδῶς καί ἀνιδιοτελῶς, μέ κόπο καί μόχθο, μέ χαρά καί ὄρεξη, εἴτε ὑγιής εἴτε ἀσθενής, ὅλες τίς ἐποχές, μέ κρύο, μέ ζέστη, μέ βροχές καί μέ χιόνια, τήν ἐνορία τοῦ Ἁγίου Νικολάου.   

 Ἄν, εὐρισκόμενος ἀκόμη σ’ αὐτή τή ζωή, θά θέλαμε νά ἀπαριθμήσουμε τά ὅσα πρόσφερε, θά προσκρούαμε στήν ταπείνωσή του. Ὅμως, τώρα, ὄντας ἐλεύθεροι ἀπ’ αὐτό τό ἐμπόδιο, μποροῦμε νά ἀναφέρουμε ὅσα ἔχουν πέσει στήν ἀντίληψή μας.

 Ἀπό τήν πρώτη στιγμή πού ἀνέλαβε ὡς ἐπίτροπος, σήκωσε τά μανίκια του καί ρίχτηκε μέ φιλότιμο καί ὑπερβολικό ζῆλο στή δουλειά, σάν νά ἦταν προσωπική του ὑπόθεση. Σέ συνεργασία μέ τόν Ἱερέα καί τούς λοιπούς ἐπιτρόπους κοπίασε γιά τήν εὐπρέπεια τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Νικολάου καί τῶν ἐξωκκλησίων τῆς ἐνορίας μας.

Ἦταν μπροστά στό τεράστιο ἔργο τῆς διαμορφώσεως τοῦ ἐξωτερικοῦ χώρου τῶν Ἁγίων Ταξιαρχῶν.

Πρωτοστατοῦσε στή διαμόρφωση τοῦ περιβόλου τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου.

Ἦταν ἀπό τούς λίγους πού ὁραματιζόταν καί συμφωνοῦσε γιά τήν διαμόρφωση τῆς πλατείας τῆς Γεράνειας, τή διαμόρφωση τοῦ ἐξωτερικοῦ χώρου καί τήν ἀνάδειξη τῶν ἱστορικῶν Ἱερῶν Ναῶν τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς καί τῆς Παναγίας.

Ἀγωνίσθηκε μέ ὅλες του τίς δυνάμεις γιά τήν κατασκευή καί καλλωπισμό τοῦ κοιμητηρίου τοῦ Ἁγίου Νικάνορος.

Ἦταν παρών σέ ὅλα τά μεγάλα ἔργα τῆς ἐνορίας. Ὅμως δέν εἶναι ἡ κατάλληλη ὥρα ὥστε νά τά ἀπαριθμήσουμε ὅλα μέ λεπτομέρεια.

Ἀγαποῦσε ὅλα τά ἐξωκκλήσια, φύτευε δένδρα, τά πότιζε, ἔκοβε τά χόρτα, φύτευε γκαζόν, τό κούρευε, τό πότιζε, περιποιόταν τούς κήπους, φύτευε λουλούδια, ἔβαφε ἄσπρες τίς πέτρες, συγύριζε τούς Ναούς, ἤθελε τήν ὀμορφιά καί τήν καθαριότητα. Μετέφερε μέ τό αὐτοκίνητο τῆς ἐνορίας ἀνήμπορους νά ρθοῦν στην Ἐκκλησία ἤ νά ἐπιστρέψουν στό σπίτι τους. Ξεναγοῦσε τούς ἐπισκέπτες στόν ἱστορικό Ναό τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς. Διάβαζε καί ἔψαλλε κατά τίς ἱερές ἀκολουθίες. Τριγύριζε καθημερινά τά ἐξωκκλήσια τῆς Μεταμορφώσεως, τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, τοῦ Ἁγίου Νικάνορος, τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλείου, τῶν Ἁγίων Ταξιαρχῶν. Εἶχε ἀγκαλιάσει κυριολεκτικά τούς ἱστορικούς Ναούς τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς καί τῆς Παναγίας. Ἦταν μαζί μέ τούς πρώτους πού συνέβαλαν στό κτίσιμο καί στήν ἁγιογράφιση τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ.

Ὁ μακαριστός Δημήτριος ἦταν ἕνας πιστός χριστιανός, καί γι’ αὐτό μέ περισσή ἀγάπη καί ἐνδιαφέρον ἀφιέρωνε τόν ἐλεύθερο χρόνο του καί τήν ξεκούρασή του στήν εὐπρέπεια τῶν Ναῶν τοῦ Θεοῦ.

Ἦταν πιστός καί γι’ αὐτό ἐξομολογοῦνταν τακτικά καί κοινωνοῦσε συχνά τῶν ἀχράντων μυστηρίων, μέχρι καί πρίν πέντε ἡμέρες.

Ἦταν πιστός καί γι’ αὐτό μέχρι τήν τελευτή του εἶχε στό στόμα του πάντοτε τήν εὐχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησέ με». Συγχωροῦσε τούς πάντες καί συμπονοῦσε τούς πάντες.

Ὁ ἀγαπητός καί προσφιλής μας Δημήτριος μετά τόν κόπο αὐτῆς τῆς ζωῆς, ἀπό χθές ἀναπαύεται στούς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ, στόν εὐλογημένο παράδεισο, ἀπ’ ὅπου περιμένει τή μεγάλη Ἡμέρα καί Ἐπιφανῆ τῆς Δευτέρας παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, γιά νά πάρει ξανά τό σῶμα του ἔνδοξο καί ἄφθαρτο καί ἀθάνατο, γιά νά ζεῖ κοντά στό Χριστό στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων.

Ἡ σημερινή ἡμέρα, γιά τήν ἐνορία μας, εἶναι χαρμόσυνη, διότι προπέμπει ἕνα εὐγενές μέλος της στήν οὐράνια μακαριότητα. Ἡ Ἐκκλησία δέν ἔχει πένθος ἀλλά πίστη σ’ αὐτά πού πέρασαν καί ἐλπίδα σ’ ἐκεῖνα πού θά ἔλθουν. Ὁ χριστιανός καί λυπᾶται καί θλίβεται καί πονάει, ὄχι ὅμως ὅπως ἐκεῖνοι πού δέν ἔχουν ἐλπίδα τῆς μελλούσης ζωῆς καί Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

«Ὁ εὐλογῶν τούς εὐλογοῦντας Αὐτόν, Κύριος, καί ἁγιάζων τούς ἐπ’ Αὐτόν πεποιθότας,…», ἄς εὐχηθοῦμε, ἀγαπητοί μου, νά «ἁγιάσει τόν ἀγαπήσαντα τήν εὐπρέπειαν τῶν Οἴκων του», τόν ἀγαπητό Δημήτριο! Καί ἄς τόν παρακαλέσουμε, ἐπίσης, νά χαρίζει καί στούς οἰκείους του κάθε παρηγοριά καί εὐλογία.

Ἄς εὐχηθοῦμε ὅλοι μαζί, αἰωνία σου ἡ μνήμη ἀξιομακάριστε καί ἀείμνηστε, ἀδελφέ Δημήτριε.  Χριστός ανέστη!

 Το ψήφισμα για τον εκλιπόντα Δημήτριο διάβασε ο κ. Γεώργιος Φίλιος φιλόλογος – θεολόγος και πρώην διευθυντής του Μουσικού Σχολείου Σιάτιστας.

 Ας ευχηθούμε να είναι αιωνία η μνήμη του αδελφού Δημητρίου, καθώς επίσης να βρεθούν συνεχιστές στην όμορφη αυτή προσπάθεια του ευπρεπισμού των Ναών του Θεού.

01.Ο ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΕ ΤΟΝ Π. ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΗ ΘΕΟΔΩΡΑ ΤΣΙΑΟΥΣΗ 2003 02. Ο ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΡΑΤΩΝΤΑΣ ΤΟΛΑΒΑΡΟ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΠΑΣΧΑ 2011 03 04 05

This entry was posted in Επικαιρότητα. Bookmark the permalink.