Εορτή των Κατηχητικών Σχολείων της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας για την 25η Μαρτίου 1821

Με μεγάλη επιτυχία στέφθηκε η Εορτή των Κατηχητικών Σχολείων της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, που ήταν αφιερωμένη στο Χρονικό της Ελληνικής Επανάστασης στις 25 Μαρτίου 1821.

Η εορτή παρουσιάσθηκε στο Ενοριακό κέντρο του Αγίου Νικολάου, την Παρασκευή 23 Μαρτίου 2012 το βράδυ, αμέσως μετά την ακολουθία των Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου, και το Σάββατο 24 Μαρτίου το απόγευμα.

Τα παιδιά των κατηχητικών, ξεδίπλωσαν άριστα με το δικό τους τρόπο τις σελίδες της ιστορίας μας μέσα από ποιήματα, θεατρικά και τραγούδια μιάς ιστορίας γεμάτης πόνο, δάκρυ, αίμα και θυσία.

Η παιδική χορωδία της Ενορίας, αποτελούμενη από πολλά αγόρια και κορίτσια των κατηχητικών σχολείων, τραγούδησαν με τη συνοδεία παραδοσιακής ορχήστρας, τραγούδια της Ελληνικής Επανάστασης.

Την ευθύνη όλης της εορτής είχε η Βρεφονηπιοκόμος και κατηχήτρια της Ενορίας του Αγίου Νικολάου κ. Ευφημία Ώττα, η οποία με υπευθυνότητα και μεγάλο ενδιαφέρον, καλλιέργησε τις ψυχές των παιδιών, διδάσκοντάς τα τους ρόλους τους και τα αθάνατα ελληνικά παραδοσιακά τραγούδια του γένους μας!

Την παιδική χορωδία συνόδευαν οι μουσικοί Βασιλείου Νεκτάριος, Σερέφας Νικόλαος και Χαλαμούτης Χαράλαμπος.

Την παρουσίαση της όλης εορτής έκανε η φοιτήτρια της παιδαγωγικής Ακαδημίας, Μάνιου Περιστέρα, που καθ’ όλη την διάρκεια της εορτής αναφέρθηκε στο Χρονικό της Ελληνικής επανάστασης, από την πτώση της Κωνσταντινούπολης μέχρι και την απελευθέρωση της Ελλάδας.

Στην εκδήλωση αυτή των παιδιών παρέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος, οι Ιερείς της Ενορίας π. Βασίλειος και π. Νέστορας, πλήθος κόσμου και παιδιών, οι οποίοι καταχειροκρότησαν τα παιδιά που έλαβαν μέρος στη γιορτή.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Παύλος φανερά συγκινημένος ευχαρίστησε τα παιδιά, γιατί όπως είπε, πήρε και διδάγματα και προβληματισμούς  μέσα από αυτή την όμορφη γιορτή, η οποία μπορεί να είναι απλή αλλά φέρνει και μηνύματα.

Και συνέχισε: «Τα μηνύματα που μας έδωσαν τα παιδιά δεν είναι για το χθες αλλά είναι για το σήμερα.

Ένα πρώτο μήνυμα είναι το ερώτημα: Τα παιδιά μας, μέσα σε μία ωραία διαδρομή σκηνικών, μας παρουσίασαν την ιστορία αυτού του γένους και μάς μίλησαν για την προετοιμασία της επαναστάσεως και της ελευθερίας. Αυτά τα περιστατικά, τα παιδιά τα σημερινά, αυτά που είναι εδώ κάτω, θα τα μάθουν; Και ποιος θα τους τα πει; Μήπως θα πρέπει να ξαναφτιάξουμε κρυφά σχολειά, αφού μερικές φορές, η επίσημη πολιτεία, προσπαθεί να τα κρύψει όλα αυτά;

Γιατί, λαοί χωρίς ιστορία, είναι λαοί χωρίς μέλλον. Και εμείς κινδυνεύουμε πλέον να μην έχουμε μέλλον. Ίσως, γιατί, όλα αυτά τα πράγματα και εμείς κάποτε τα προσπεράσαμε. Ίσως και τα σαρκάσαμε. Ίσως και δεν μας ένοιαξε εάν αυτά τα πράγματα τα μαθαίνουν τα παιδιά μας.

Τώρα αυτήν την εποχή βρισκόμαστε σε μια πάρα πολύ δύσκολη ώρα. Αλλά μήπως φτάσαμε σ’ αυτήν την ώρα γιατί ακριβώς αυτήν την αλήθεια την κρύψαμε;

Εσείς που είστε εδώ και είστε γονείς, μήπως πρέπει εσείς να αναλάβατε να μάθετε στα παιδιά σας την αληθινή ιστορία αυτού του τόπου, που βγαίνει ολοκάθαρα μέσα από τα απομνημονεύματα όλων των ηρώων του ‘21 όσων έγραψαν;

Σήμερα κατασκευάζουμε ιστορίες. Και όποιος κατασκευάζει ιστορίες και παραποιεί την ιστορία έχει στόχους. Και ο στόχος είναι αυτός ο ίδιος ο λαός. Είναι αυτή η πατρίδα και το μέλλον της.

Κινδυνέψαμε να ντρεπόμαστε για τα αισθήματα αγάπης προς την πατρίδα μας. Και υιοθετήσαμε εύκολα συνθήματα εκείνων, που ουσιαστικά, δεν κατάλαβαν μια μεγάλη αλήθεια. Μόνο αν αγαπάς πραγματικά τη μάνα σου, μπορείς να σέβεσαι τις μανάδες των άλλων. Εάν, όμως, δεν αγαπάς τη μάνα σου, δε σέβεσαι τις πατρίδες των άλλων.

Έτσι, λοιπόν, υποταχτήκαμε σε μηνύματα και κηρύγματα διεθνιστικά και φτάσαμε στο σημείο να ντρεπόμαστε όταν μιλάμε για την πατρίδα μας. Αυτό είναι το πρώτο.

Το δεύτερο, ποιός ξεκίνησε τελικά τη επανάσταση; Είδαμε προηγουμένως την σκηνή που μας θύμισε τη Φιλική Εταιρία. Ποιοι ήταν εκείνοι που την ξεκίνησαν; Τρείς άνθρωποι, χωρίς εξουσία και μακριά από την εξουσία. Απλοί άνθρωποι, αλλά με αγάπη, με αγάπη για τον τόπο τους.

Ποιος θα σώσει το τόπο μας σήμερα; Οι όποιες εξουσίες; Μήπως σήμερα πρέπει να ξαναφτιάξουμε μια Φιλική Εταιρεία, που θα έπρεπε και θα προσπαθούσε να ξανακάνει αυτόν τον τόπο να βρει το εαυτό του; Μήπως τελικά πρέπει να σκεφτούμε ότι, αν αυτός το τόπος έχει μέλλον, πρέπει εγώ να το αποφασίζω, ο κάθε ιδιώτης. Ότι πρέπει και εγώ να στρατευθώ σ’ αυτόν τον τόπο και για το μέλλον του, και ότι κανείς δεν μπορεί να ιδιωτεύει ή να κοιτάει τα στενά του συμφέροντα, περιμένοντας μαγικά, λύσεις.

Να σταθώ λίγο στην Μαντώ Μαυρογένους και να σκεφτώ ότι, για να μπορέσει κανείς να κάμει κάποια πράγματα, πρέπει πολλές φορές να συγκρουστεί ακόμη και με τους ανθρώπους του σπιτιού του. Και αυτό είναι μια πραγματικότητα. Επίσης, μήπως ουσιαστικά τα νέα παιδιά μας, και δεν μιλάω μόνο για τα μικρά που είναι εδώ, αλλά τα μεγαλύτερα, μήπως ίσως πρέπει να ξαναψάξουν να βρούνε ιδανικά στη ζωή τους, ακόμη και αν κοντραριστούν με τα ίδια τους τα σπίτια; Γιατί τελικά όταν τα βλέπουμε αλλού αυτά τα θαυμάζουμε. Όταν πρόκειται να έρθουν στο δικό μας το σπίτι, προσπαθούμε να λογικέψουμε τα παιδιά μας. Και δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι νικηθήκαμε, γιατί προδώσαμε τα ιδανικά μας, γιατί δεν έχουμε ιδανικά. Τα ιδανικά δεν είναι, να γίνω γιατρός για να βγάζω λεφτά, να γίνω τούτο, για να κάνω το άλλο. Τα ιδανικά υπερβαίνουν τον άνθρωπο που τα έχει. Είναι στόχοι υψηλοί, οι μόνοι όμως που κάνουν ωραία τη ζωή. Και χωρίς αυτά τότε νεκρωνόμαστε. Μήπως πρέπει να ψάξουμε, λοιπόν, να βρούμε ανθρώπους με ιδανικά, νεότερους ή μικρότερους ή και μεγαλύτερους ακόμα;

Είναι σημαντικό, το ξέρουμε, πολλές φορές δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε και περιμένουμε μαγικές λύσεις ότι, γιορτάζουμε φέτος την 25η Μαρτίου, σε μια εποχή, που η πατρίδα μας κινδυνεύει.

Αν κοιτάξουμε με πολύ μεγάλη προσοχή, θα δούμε ότι, ο τόπος μας, αν σήμερα κινδυνεύει, είναι γιατί εμείς δεν τον αγαπήσαμε. Αυτή είναι η βασική αιτία. Αδιαφορήσαμε γι’ αυτόν, προσπαθήσαμε να του αλλάξουμε την ιστορία, να του αλλάξουμε την πίστη, να του αλλάξουμε τα πάντα. Δεν ξέρω π.χ. αν θα διδάσκαμε σήμερα, με τον τρόπο που το διδαχτήκαμε εμείς, τη θυσία του Διάκου, τη θυσία του Παπαφλέσσα, γιατί ουσιαστικά όλα αυτά τα θεωρούμε πολύ μακρινά από μας. Εμείς έχουμε βάλει άλλους στόχους.

Ακόμη γεννιέται ένα ερώτημα σε πολλούς σήμερα. Μα, αξίζει τον κόπο να προσπαθήσεις; Αξίζει τον κόπο να θυσιαστείς; Και γιατί να προσπαθήσεις; Για ποιόν;

Αλλά, η θυσία αγαπητοί μου, δεν είναι κάτι που έχει σκοπιμότητα. Είναι κάτι που σε συνεπαίρνει και σε υπερβαίνει, και βρίσκεις νόημα ζωής σ’ αυτήν ακριβώς τη θυσία.

Θα ήθελα λίγο να παραφράσω, αυτήν την ημέρα, και να συνδέσω με τα θέματα της γιορτής, ένα όμορφο τραγούδι, που κάποτε το διδάσκαμε στην Γ΄ Λυκείου. Αλλά αυτό τώρα το έχουμε σβήσει, γιατί τέτοια τραγούδια και τέτοια ποιήματα είναι επικίνδυνα. Είναι ενός Άγγλου. Το «Αν». Και θυμάμαι, όταν το διαβάζαμε στο σχολείο, πόσο μου άρεσε και μου είχε κάνει εντύπωση.

«Αν μπορείς να κρατιέσαι νηφάλιος,

σαν όλοι τα έχουν χαμένα,

και φταίχτη σε κράζουν για τούτο.

Αν μπορείς να δεις την αλήθεια που λες,

να γίνεται για βλάκες παγίδα.

Αν μπορείς στη ζωή σου

να συναντήσεις τον έπαινο και την καταφρόνια

και να φερθείς σ’ αυτούς τους δύο κατεργάρους ολόιδια……»

 έχει μερικά ακόμα «αν», και καταλήγει:

 «… τότε πια έγινες άνδρας παιδί μου,

και δική σου θα να ‘ναι όλη η πλάση».

 Νομίζω ότι, αυτούς που τιμάμε ως ήρωες, ήτανε αυτοί που ίσως για την δική μας λογική, ήταν λίγο τρελοί. Σήμερα το λέμε και δημόσια, και επιχειρήσαμε να το διδάξουμε και στα παιδιά μας – μέσα από εκείνο το άθλιο βιβλίο της κας Ραγκούση και των συν αυτή, μιας κλίκας – η οποία ακριβώς επιχειρεί, δουλεύοντας σε ξένα συμφέροντα, να αλλάξει αυτόν τον τόπο και να τον παραδώσει. Ακούσαμε τότε – ευτυχώς ξεσηκώθηκε όλος ο κόσμος – αλλά τα σχέδια παραμένουν και όλοι αυτοί ζητούν μια καινούργια ευκαιρία.

Θα γιορτάσουμε την 25η Μαρτίου. Κάνουμε την γιορτή αυτή εδώ. Θα κάνουμε την δοξολογία. Θα κάνουμε την παρέλαση, και θα τελειώσουμε. Αλλά τα πράγματα θα προχωράνε, και αυτός ο τόπος, μόνο από μερικούς τρελούς έχει την ελπίδα, που να μπορούν να μην συνθηκολογούν στην αλλοτρίωση.

Μακάρι και στην εποχή την δική μας να βρεθούν και Μπουμπουλίνες και Μαντώ Μαυρογένους και Καραϊσκάκηδες και Κολοκοτρώνηδες, για να δουλεύουν πέρα από τη λογική, με τη δύναμη της πίστης. Και να νιώσουν ότι, ναι, μπορεί να είναι δίκη τους αποστολή να σώσουν αυτόν τον τόπο.

Γιατί, αυτό ένοιωσαν και ο Σκουφάς και ο Τσακάλωφ και ο Ξάνθος, σαν δική τους αποστολή, να σώσουν αυτόν τον τόπο. Και έκαναν τέτοιο μεγάλο έργο, για να ετοιμάσουν τους έλληνες, για να τους μπολιάσουν στο πνεύμα, και τελικά να έχουμε τα αποτελέσματα.

Όλα αυτά είναι σκέψεις, που μου γεννήθηκαν καθώς παρακολουθούσα την ιστορία να εκτυλίσσεται μέσα από τα παιδιά. Και κάποια στιγμή ομολογώ ότι συγκινήθηκα. Τώρα δεν ξέρω, γιατί συγκινήθηκα. Συγκινήθηκα, γιατί ίσως έβλεπα την ιστορία; ή συγκινήθηκα από θλίψη για το κατάντημα μας; Όταν νιώθει κανείς ότι, το φρόνημα εκείνων των ανθρώπων, είναι φρόνημα που απουσιάζει από εμάς σήμερα. Και αν υπάρχει κάτι, που είναι πρόβλημα μεγάλο, είναι γιατί δεν αγανακτήσαμε για το κατάντημα μας, αλλά για τα συμφέροντα που χάσαμε. Και αυτό συνιστά την ποιο βαθειά και ουσιαστική προδοσία αυτού του τόπου, από εμάς που διαμαρτυρόμαστε, όχι όμως για τα ουσιώδη αλλά  για τα επουσιώδη.

Μήπως θα μπορούσε, λοιπόν, το κάθε σπίτι να γίνει ένα κρυφό σχολειό, που τέτοιες μέρες σαν και αυτήν θα μάζευε τα παιδιά της, για να τα διδάσκει αυτά που δεν θα μάθουν στο σχολείο;

Μήπως στα μεγαλύτερα παιδιά θα μπορούσαμε να τους κάνουμε ένα δώρο, κάποια από τα απομνημονεύματα των αγωνιστών του ’21, για να μάθουν την ιστορία από εκείνους, που την υπέγραψαν με το αίμα τους; Και να πετάξουν στα σκουπίδια τα λόγια και τις εκπομπές των δήθεν καθηγητάδων; Αλλά στην πραγματικότητα δεν φοβάμαι τις λέξεις, των πρακτόρων, θα τολμούσα να πω, και μη θεωρήσατε ότι όλα αυτά είναι υπερβολή. Εμείς δεν ξέρουμε τι πραγματικά μας συμβαίνει σήμερα. Δεν ξέρουμε τι άλλο έχουν αποφασίσει για μάς και ποιοι από μάς έχουν συνθηκολογήσει με αυτούς. Το ζητούμενο είναι, αν σ’ εμάς έμειναν κάποια ίχνη εθνικής συνείδησης ή αν αυτό το θεωρούμε σήμερα παρωχημένο.

Βέβαια η επανάσταση του ‘21 έδειξε κάτι τελικά ότι, η ιστορία και το μέλλον ενός τόπου βρίσκεται στα χέρια του λαού του. Αν ο λαός του ξυπνήσει και πολεμήσει θα το πετύχει. Αν ο λαός του σκεφτεί ότι, αρκεί να περνάω καλά και δεν με νοιάζει ποιόν έχω στο κεφάλι μου, τότε αυτός ο τόπος θα έχει τελειώσει. Το λέγαμε στο παρελθόν, και όσοι το λέγαμε θεωρούμασταν υπερβολικοί. Σήμερα ξέρουμε πολύ καλά ότι, ακόμα και ο τόπος μας και τα νησιά μας, που κάποτε πεθαίναμε να τα ελευθερώσουμε από τους Τούρκους – θυμηθείτε την μάχη της Χίου – σήμερα είναι υποθηκευμένα και θα χρειαστεί πραγματικά αγώνας, για να τα κρατήσουμε τελικά δικά μας.

Είναι εύκολο, αγαπητοί μου, η ιστορία μας να γίνεται και να μοιάζει σαν ένα παραμύθι. Όμως, αυτό που χρειάζεται είναι σήμερα να την ξαναδούμε κατάματα, γιατί αυτό είναι κάτι, που το έχουμε πολύ μεγάλη ανάγκη. Γι αυτό, λοιπόν, εγώ θέλω να ευχαριστήσω τα παιδιά, τα οποία ίσως και εκείνα χωρίς να το καταλαβαίνουν, μας έδωσαν μηνύματα.  Το ερώτημα είναι, πόσο τα πιάσαμε ή πόσο, φεύγοντας, θα πούμε, τι ωραία γιορτούλα που ήτανε; Περάσαμε λίγη ώρα όμορφα και αυτό δεν αφορά σε κάποιους ή μερικούς, αφορά σε όλους μας, από το πιο μικρό παιδί μέχρι τον πιο ηλικιωμένο άνθρωπο. Όμως, τελικά, μακάρι να περισσέψουν οι άνθρωποι, που θα αποφασίσουν την θυσία και τον αγώνα, σε πείσμα των καιρών και των ανθρώπων. Και αυτός ο αγώνας και αυτή η θυσία θα είναι το ιδανικό, για το οποίο θα ζούν τότε, θα συγγενέψουμε με το πνεύμα εκείνων. Αλλιώς θα είμαστε ξένοι στον ίδιο μας το τόπο και στην δική μας την ιστορία.

Να ευχαριστήσουμε τα παιδιά, για την προσπάθειά τους. Να ευχαριστήσουμε εκείνους, που αγωνίστηκαν να διδάξουν τα παιδιά για να μας παρουσιάσουν αυτό που είδαμε, και μακάρι τα ίδια μας τα παιδιά, τα μικρότερα και τα μεγαλύτερα, να μην παίζουν ρόλους – αυτό είναι εύκολο – αλλά να τους κάνουν σάρκα δική τους και ζωή δική τους. Και τότε, αυτές οι γιορτές θα έχουν νόημα, γιατί έτσι λειτούργησαν αυτές οι γιορτές στο παρελθόν.

Δεν ξέρω πώς συμμερίζεστε τους προβληματισμούς μου. Εγώ, πάντως, εύχομαι να μπορούμε να αρχίσουμε να προβληματιζόμαστε, έστω και από την ανάποδη, δηλαδή αφού δεν εμπνευστήκαμε από την ιστορία μας, ας διδαχθούμε από την χρεωκοπία μας, η οποία ακριβώς οφείλεται στο ότι, δεν εμπνευστήκαμε από την ιστορία μας.

Να σας ευχηθώ, να σκέπτεστε και να προβληματίζεστε, και να νιώσετε ότι, όλοι μας έχουμε μια αποστολή. Ο καθένας στο δικό του μετερίζι. Αλλά, όλοι μας έχουμε μια αποστολή. Και είναι στο χέρι μας, την τελευταία στιγμή, και κυριολεκτικά στο χείλος του γκρεμού, να αρχίσουμε να κάνουμε βήματα προς τα πίσω, προκειμένου να ξανασυναντήσουμε την ιστορία μας, και να σταθούμε στα πόδια μας, και να είμαστε ικανοί να παλέψουμε. Να είμαστε ικανοί να ξαναπούμε σήμερα, αλλά απ’ την καρδιά μας, το «Ελευθερία ή Θάνατος». Να ξαναπούμε σήμερα το «ΟΧΙ», αλλά με συνείδηση. Και τότε, αυτή η πατρίδα θα ‘χει μέλλον. Και τότε, η ζωή μας θα είναι όντως πιο όμορφη.

Χρόνια πολλά και ευλογημένα.»

Gallery | This entry was posted in Επικαιρότητα and tagged . Bookmark the permalink.