Ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος τέλεσε την εσπερινή Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας

Την Τετάρτη 21 Μαρτίου 2012, στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, τελέσθηκε εσπερινή Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου παρουσία πλήθους πιστών. Iερούργησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος μαζί με τους Ιερείς π. Βασίλειο και π. Νέστορα.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας κήρυξε τον θείο λόγο, παίρνοντας αφορμή από την εορτή της Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως και μίλησε για τον Τίμιο Σταυρό.

«Την Κυριακή, είπε, λιτανεύσαμε το Σταυρό του Χριστού, όχι για κάποιο ιδιαίτερο λόγο, γιατί γιορτάζει ο Τϊμιος Σταυρός, αλλά για να αντλήσουμε εμείς δύναμη, από τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου μας, καθώς διερχόμεθα αυτήν την ευλογημένη περίοδο.

Για όποιον πραγματικά θέλει να ζήσει αυτήν την περίοδο, όντως του χρειάζεται δύναμη και ενίσχυση.

Για όποιον θέλει να τη ζήσει και να σημαδέψει τη ζωή του, η μετάνοια η νηστεία, η προσευχή, η Προηγιασμένη, η πρόσκληση δηλαδή για Θεία Κοινωνία ακόμα εντονότερα, οι χαιρετισμοί της Παναγίας, όλα αυτά δημιουργούν ένα πλαίσιο. Ένα πλαίσιο που είναι μέσα στο στάδιο του αγώνα που καλούμεθα να αγωνιστούμε.

Ποιο είναι το στάδιο και το νόημα του όλου αγώνα; Μας το είπε ο ίδιος ο Χριστός την Κυριακή που μας πέρασε: «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω ευτόν και αράτω τον σταυρό αυτού και ακολουθήτω μοι». Ποιος είναι ο σταυρός που πρέπει να πάρω; Το «απαρνησάσθω εαυτόν». Αυτός είναι ο σταυρός. Το να αρνηθώ τον εαυτό μου. Μα είναι σταυρός; Ναι. Σταυρός και μάλιστα μεγάλος. Γιατί η πάλη είναι εναντίον του εγωισμού μας. Του χειρότερου θηρίου που μπορεί να εγκατασταθεί μέσα στον άνθρωπο. Γιατί αυτός είναι ο αίτιος όλων ανεξαιρέτως των συμφορών.

Άρα, λοιπόν, ο Χριστός πήρε το Σταυρό του, εγώ πώς μπορεί να είμαι χριστιανός όταν δεν σηκώνω το Σταυρό μου;

Βαρύς ο Σταυρός, ο Ίδιος κάποια στιγμή είπε: «ει δυνατόν εστί, παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο» αλλά αμέσως τόνισε όχι όμως το δικό μου αλλά το δικό σου θέλημα ας γίνει.

Και αυτό καλείται να λέει πάντοτε ο Χριστιανός σ’ όλες τις στιγμές της ζωής του, όχι το δικό μου αλλά το δικό σου.

Όμως εμείς πολλές φορές δεν θέλουμε του Θεού, θέλουμε το δικό μας. Ακόμα και τότε που μας φαίνεται σωστό. Ακόμα και τότε που μας φαίνεται ευσεβές, εμείς το δικό μας θέλουμε να γίνει. Όμως, στην πραγματικότητα, εάν πραγματικά το θέλημά μας είναι ευσεβές και πρέπει να γίνει, πρέπει να παραιτηθούμε απ’ αυτό και τότε θα γίνει. Όταν δεν παραιτούμεθα απ’ αυτό, τότε δεν γίνεται και μετά πασχίζουμε να δούμε πώς μας διακόνησε ο Θεός; Με την άκρα ταπείνωσή του. Έτσι μας διακόνησε. Δεν μας διακόνησε με εντολές. Με εξουσίες. Μας διακόνησε με τη μέχρι Σταυρού και θανάτου υπακοή του στο θέλημα του Πατέρα. Και γι  αυτό μας είπε να μάθουμε από Εκείνον, ότι είναι ταπεινός και πράος τη καρδία.

Ο Σταυρός του Χριστού είναι το μέτρο της αγάπης του Θεού, που μας δείχνει πρώτον πόσο μεγάλη αξία μας έδωσε ο Θεός. Τόσο μεγάλη ώστε να Σταυρωθεί για χάρη μας. Είναι ένα μέτρο. Ένα μέτρο μοναδικό μέσα στην ιστορία. Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις θεί την ψυχή αυτού υπέρ των φίλων αυτού. Δηλαδή δεν έχει άλλος πιο μεγάλη αγάπη απ’ αυτήν, το να θυσιάζεται για χάρη των φίλων του. Και ο Χριστός θυσιάστηκε γιατί μας θεωρούσε και φίλους, «εγώ είπα υμείς φίλοι μου εστέ», και παιδιά του και αδελφούς του. Και ουσιαστικά μόνο μέσα από αυτήν τη δική του ταπείνωση μπόρεσε να μας σώσει.

Τώρα μας καλεί και μας λέει, ποιος; ο Κύριος, ο Σταυρωμένος Κύριος, και Αναστημένος Κύριος: «Εάν θέλετε να με ακολουθήσετε ελάτε πίσω μου παίρνοντας το Σταυρό σας.

Μέσα στην πνευματική ζωή της Εκκλησίας μας το πιο μεγάλο αγώνισμα είναι η εκκοπή του δικού μας θελήματος. Χωρίς αυτή την εκκοπή όσα καλά και αν κάνουμε είναι άχρηστα στο τέλος. Και βέβαια η εκκοπή του θελήματος που οδηγεί και από πού πηγάζει. Πηγάζει από την εμπιστοσύνη και από την αγάπη στο πρόσωπο του Χριστού. Το μαρτυρούμε αυτό για όλους τους φίλους του Θεού. Το είπαμε κι απόψε. «Της Παναγίας αχράντου και πάντων των αγίων μνημονεύσανρες, εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθόμεθα». Γίνεται; Μας το λένε όλοι οι Άγιοι και η Παναγία. Τους μνημονεύουμε το δικό τους αγώνα. Τη δική τους συσταύρωση με το Χριστό. Ο Απόστολος Παύλος θα μας καλέσει: «Χριστό συνεσταύρωμαι. Ζω δε ουκέτι εγώ.» Πιο είναι το αποτέλεσμα; Η Ανάσταση. Χωρίς το Σταυρό δεν υπάρχει Ανάσταση. Και η Ανάσταση προϋποθέτει το Σταυρό. Και τότε ο άνθρωπος βιώνει το ήθος του Σταυρού του Χριστού. Αυτό καλούμεθα αγαπητοί αδελφοί να έχουμε. Το ήθος του Σταυρού. Είναι το ήθος της κενώσεως, του αδειάσματος. Ο Θεός άδειασε τον εαυτό του από τη Θεϊκή του δόξα. Κατέβηκε στη γη, έγινε ταπεινός άνθρωπος. Όχι απλώς άνθρωπος, αλλά ταπεινός άνθρωπος. Το ακούσαμε στους χαιρετισμούς. «Δια τούτο γάρ ο υψηλός Θεός εφάνη επί γης ταπεινός άνθρωπος βουλώμενος ελκύσαι προς το ύψος». Δηλαδή τι μας λέει: «Ο άνθρωπος με τον εγωϊσμό του τα διέλυσε όλα. Κατέστρεψε τα πάντα. Τον εαυτό του πρώτα, την κτίση ολόκληρη. Και τα διέλυσε τόσο πολύ, ώστε μόνο ο Θεός που φανερώθηκε στη γη, θα ήταν ικανός να τα ξαναμαζέψει όλα και να τα κάνει όλα Εκκλησία του, Σώμα του, και να μας ενώνει δια του Αγίου Πνεύματος εμάς του σκόρπιους. Να μας ενώνει. Και να παίρνει αυτά που εμείς διαλύσαμε, την κτίση, και να τα κάνει μέσα από το ψωμί και το κρασί Σώμα δικό του.

Το σημείο αγαπητοί αδελφοί είναι πολύ κρίσιμο διότι όλα αυτά θα μπορούσε να είναι μία πολύ ωραία θεωρία, μία ωραία άποψη, όμως όλα αυτά είναι η αλήθεια των όντων, που σημαίνει ότι έξω από αυτά δεν στέκει τίποτα όρθιο και δεν υπάρχει καμία ελπίδα για τον άνθρωπο. Ό, τι και να κάνει. Όσα και να σχεδιάσει. Όσο σπουδαίο και να θεωρεί τον εαυτό του. Άρα λοιπόν δεν μπορούμε χωρίς να σταυρωθούμε να αναστηθούμε. Δεν μπορούμε να βρούμε την αλήθεια αν δεν παραδοθούμε στο Θεό. Δεν μπορούμε να επιτύχουμε τίποτα στη ζωή μας αν δεν επιτύχουμε το ένα, το «γεννηθήτω το θέλημά σου».

Αυτά καμιά φορά τα θεωρούμε υπερβολικά, αλλά ο κόσμος σήμερα μας τα θυμίζει. Γιατί πολλές φορές τα έχουμε πει ότι εξαιτίας αυτών που παραβλέψαμε αποτύχαμε. Και τώρα τι βλέπουμε; ότι η αποτυχία μας δεν είναι ένα απλό λάθος κάποιας στιγμής που θα το ξεπεράσουμε. Είναι τόσο ριζική τόσο οντολογική, ώστε εάν δεν αναπλαστεί ο άνθρωπος δεν έχει σωτηρία.

Ακόμη και σ’ αυτή τη στιγμή, που ζούμε όλοι δύσκολα και θα ζήσουμε και δυσκολότερα, μέσα μας τι υπάρχει; Μία κρυφή ελπίδα να ξεφύγουμε απ’ αυτά χωρίς προσπάθεια. Να πατήσουμε ένα κουμπάκι και αύριο να είμαστε όπως ήμασταν πριν από μερικά χρόνια.

Αυτό τι σημαίνει; Δεν έχουμε πιστέψει ότι καταστρέψαμε τη δημιουργία και καταστρέψαμε τον άνθρωπο. Και προσπαθούμε, έχουμε έναν πεθαμένο δηλαδή και εμείς τώρα τον μακιγιάρουμε τον πεθαμένο τουλάχιστον τώρα τον βλέπουμε όμορφο. Αυτή είναι η ματαιότητά μας. Εάν όμως πραγματικά δεν αποκτήσουμε το ήθος του Σταυρού, εάν δεν κενωθούμε ενώπιον του Θεού, ο Θεός κενώθηκε ενώπιόν μας, εάν εμείς δεν κενωθούμε ενώπιον του Θεού, εάν δεν ταπεινωθούμε ενώπιον του Θεού, εάν δεν αναζητήσουμε τη χάρη του, εάν δεν τον παρακαλέσουμε πάλι να μαζέψει αυτά που εμείς σκορπίσαμε, τότε θα ματαιοπονούμε.

Τι καταφέρνουμε; Αυτό που κατάφεραν και οι παλιοί. Θέλησαν να φτιάξουν έναν πύργο πιο ψηλό και από το Θεό και έφτιαξαν τον Πύργο της Βαβέλ, της συγχύσεως. Και μείς θελήσαμε να κάνουμε έναν κόσμο αλλά χωρίς το Θεό. Και φτιάξαμε την σύγχυση και την αποτυχία.

Η πόρτα για τη σωτηρία είναι ο Σταυρός. Ο Σταυρός του Χριστού πρώτα ο σταυρός ο δικός μας μετά.

Δεν υπάρχει για μας σωτηρία, ούτε στη ζωή μας την προσωπική, ούτε στα σπίτια μας ούτε στα παιδιά μας. Πάντα ψάχνουμε μια δικαιολογία για τις αποτυχίες μας. Όμως καμία απ’ αυτές δεν είναι αληθινή. Η αληθινή είναι ότι η ευθύνη είναι δική μας του καθενός μας. Μα γιατί θα μου πείτε; Γιατί δεν αγιαζόμαστε. Ή ακόμα χειρότερα γιατί δεν θέλουμε να αγιαστούμε.

Βέβαια δεν θέλουμε να πάμε στην κόλαση να το πω απλά, αλλά και δεν θέλουμε να αγιαστούμε. Ε, Δεν υπάρχει τέτοιος δρόμος. Ο δρόμος είναι σαφής, είναι ο δρόμος του Χριστού. Τον περπάτησε πρώτος, μας άνοιξε για μας το δρόμο και μας είπε έλα παιδί μου ακολούθησέ με. Στη ζωή θα σε οδηγήσω. Στην ευλογία θα σε οδηγήσω. Αλλά πρέπει να μ’ ακολουθήσεις όμως. Πρέπει να πάψεις να πιστεύεις ότι εσύ είσαι η αλήθεια. Η αλήθεια είναι ο Θεός, άρα ακολούθησε την αλήθεια. Και όπου αντιστέκεται ο εγωισμός σου σταύρωσέ τον. Με τη νηστεία με τις μετάνοιες με την ταπείνωση με το να ζητήσεις συγνώμη. Ναι είναι σταυρός να ζητήσουμε συγνώμη αλλά αυτή είναι η οδός. Και ποιος ζητάει πρώτος συγγνώμη όποιος έχει δίκιο. Αυτός ζητάει συγνώμη. Το είπε το Ευαγγέλιο:»Ημείς οι δυνατοί οφείλουμε τα ασθενήματα των αδυνάτων βαστάζειν και μη εαυτοίς αρέσκειν.

Νομίζεις ότι έχεις δίκιο, νομίζεις ότι σε αδίκησε ο άλλος τότε ταπεινώσου. Σήκωσε σύ την αδυναμία του αδελφού σου. Μη του την επισημαίνεις και τη φορτώνεις γιατί τότε φανερώνεις ποιος είναι ο πραγματικός αίτιος.

Γι  αυτό λοιπόν αγαπητοί αδελφοί λέμε αυτή η Εβδομάδα είναι του Σταυρού, το ήθος του Σταυρού το έχουμε; Εάν δεν έχουμε το ήθος του Σταυρού όσα προσκυνήματα να κάνουμε την ίδια τη στιγμή δεν μας σώζουν. Γιατί; Γιατί δεν προσκυνάει η καρδιά μας προσκυνάν τα γόνατα. Και ο Χριστός απαιτεί: «Υιέ μου δος μοι συ καρδίαν» Εμείς την καρδιά μας την θέλουμε για μας γι αυτό την καταστρέψαμε. Την γεμίσαμε με άτοπες επιθυμίες και γι αυτό ακριβώς δεν είμαστε ευχαριστημένοι με τίποτα.

Δεν είναι δύσκολη η αλήθεια δύσκολοι γίναμε εμείς. Γιατί είμαστε ανίκανοι να τη δούμε και πιο ανίκανοι να την κάνουμε τρόπο της ζωής μας.

Όμως ο Απόστολς Παύλος θα επιμένει: «Εμοί δε, μη γένοιτο καυχάσθε, δηλαδή εγώ δεν έχω άλλο καύχημα παρά το Σταυρό του Χριστού, δια του οποίου ο κόσμος σταυρώθηκε για μένα και εγώ σταυρώθηκα για τον κόσμο».

Να ευχηθούμε αγαπητοί αδελφοί ένα πράγμα. Να πάρουμε το Σταυρό μας. Να ταπεινωθούμε και να πούμε; «Λάλει Κύριε, μίλα Θεέ μου, και είμαι έτοιμος να σε ακούσω.»

Gallery | This entry was posted in Επικαιρότητα. Bookmark the permalink.