Η Κυριακή της Ορθοδοξίας στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Σιάτιστας

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα γιορτάστηκε κι εφέτος, παρουσία πλήθους πιστών, η Κυριακή της Ορθοδοξίας στην πόλη της Σιάτιστας. Στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου λειτούργησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης  κ.κ. Παύλος μετά του Ιερέως Βασιλείου Βασιλείου και του Διακόνου Γρηγορίου Κεσελόπουλου.

Στη μεγάλη αυτή γιορτή της Ορθοδοξίας μας, παρέστη η Δήμαρχος Βοΐου κ. Παναγιώτα Ορφανίδου με Δημοτικούς Συμβούλους της συμπολιτεύσεως και αντιπολιτεύσεως.

Μετά τη Θεία Λειτουργία πραγματοποιήθηκε η λιτανεία των Ιερών εικόνων κατά την τάξη των Πατριαρχείων Αλεξανδρείας και Ιεροσολύμων. Η λιτανεία έγινε πέριξ του Ιερού Ναού του Αγίου Νικολάου, προπορευομένων των λαμπάδων και εξαπτερύγων, ακολουθούντων του Τιμίου Σταυρού και των εικόνων που κρατούσαν οι πιστοί, του Ιερέως π. Βασιλείου, του Διακόνου Γρηγορίου, του Επισκόπου κ. κ. Παύλου και πλήθους πιστών. Στις τέσσερες στάσεις, ο Επίσκοπος διάβασε περικοπές από το συνοδικό της Ορθοδοξίας και οι ιεροψάλτες έψαλλαν το απολυτίκιο της εορτής: «Την άχραντον εικόνα σου προσκυνούμεν αγαθέ…». Εισερχόμενοι εντός του Ναού, ο Επίσκοπος μετά του Ιερέως και του Διακόνου έψαλλαν το: «Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών…». Από τον σολέα ο Επίσκοπος έκανε την απόλυση και έτσι τελείωσε η πανηγυρική λιτάνευση των αγίων εικόνων.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Παύλος στο κήρυγμά του αναφερόμενος στην εορτή όλων των Ορθοδόξων τόνισε: «…είναι σημαντικό να ζήσουμε και να καταλάβουμε κατ’ αρχήν ότι, όταν λέμε Ορθοδοξία εννοούμε την Ορθόδοξη Εκκλησία. Δεν υπάρχει Ορθοδοξία έξω από την Εκκλησία! Η Ορθοδοξία δεν είναι μία ιδεολογία. Είναι η ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Γι’ αυτό Ορθόδοξος Χριστιανός είναι αυτός που μετέχει στη ζωή της. Αυτός που λειτουργείται, που εξομολογείται, που κοινωνεί. Υπάρχει Χριστιανός αβάπτιστος; Δεν υπάρχει. Άλλο τόσο δεν υπάρχει χριστιανός αλειτούργητος. Έτσι, λοιπόν, ζούμε και κοινωνούμε και μετέχουμε και ευλογούμεθα και αγιαζόμαστε.

Επειδή αυτά, όμως, τα ξεχάσαμε γι’ αυτό και αποτύχαμε στη ζωή μας. Γι’ αυτό και σήμερα βρισκόμαστε στη δύσκολη ώρα που βρισκόμαστε. Από την αλαζονεία μας. Από την πεποίθηση πως θα γίνουμε ευτυχισμένοι, αλλά χωρίς το Θεό. Πώς θα περάσουμε καλά στη ζωή μας, αλλά χωρίς την παρουσία του Θεού. Και εκείνος τραβήχτηκε διακριτικά, αφού δεν τον θέλαμε. Και εμείς δεν φτάσαμε στην ευτυχία, αλλά στην αποτυχία και στην χρεοκοπία.

Σε λίγο θα λιτανεύσουμε τις άγιες εικόνες. Οι εικόνες είναι η βεβαίωση της πίστεως. Και μάλιστα η βεβαίωση δύο καίριων αληθειών. Η πρώτη ότι, ο Θεός έγινε άνθρωπος. Και η δεύτερη ότι, ο άνθρωπος μπορεί να γίνει Θεός. Η εικόνα του Χριστού αυτό θυμίζει ότι, ο Θεός έγινε άνθρωπος. Και επειδή έγινε άνθρωπος γι’ αυτό και μπορεί και να εικονιστεί.

Δεν υπάρχει φωτογραφία κάποιου, που δεν γεννήθηκε ποτέ. Έτσι, λοιπόν, η εικόνα του Χριστού βεβαιώνει ότι, ο Θεός έγινε στ’ αλήθεια άνθρωπος. Και οι εικόνες της Παναγίας και των Αγίων βεβαιώνουν ότι, ο άνθρωπος μπορεί να γίνει όντως θεός. Γιατί, η Παναγία και οι Άγιοι, είναι οι άνθρωποι που θεώθηκαν. Γιατί; Γιατί εμπιστεύθηκαν το Χριστό. Γιατί τον ακολούθησαν στη πορεία της ζωής του. Και ο Θεός τους καταξίωσε με τη χάρη του και την ευλογία του. Και τους ανέδειξε μεγάλους και θαυμαστούς. Και σ’ αυτούς εμείς προσφεύγουμε.

Η λιτανεία η σημερινή, θα ’πρεπε να μας θυμίσει κάτι άλλο: Την ανάγκη να λιτανεύσουμε και να αναστηλώσουμε πάλι μια εικόνα, που έχει γκρεμιστεί. Τον άνθρωπο! Ο άνθρωπος είναι ο κατ’ εικόνα Θεού δημιουργημένος. Είναι εικόνα του Θεού. Κι όμως, αυτόν τον άνθρωπο, στα χρόνια μας, τον περιφρονήσαμε. Εμείς πρώτοι. Τον εαυτό μας. Του αφαιρέσαμε την αξία του ότι, είναι Θεός κεκελευσμένος. Του αφαιρέσαμε και προσπαθούμε να του αφαιρέσουμε το μέτρο της αξίας.  Αν ο άνθρωπος αξίζει, είναι για ένα και μόνο ότι, ο Θεός έγινε άνθρωπος για χάρη του. Και όσοι πολεμούν την πίστη, αυτό θέλουν: Να γκρεμίσουν τον άνθρωπο κι όχι τον Θεό. Και εμείς πολλές φορές αποδεχτήκαμε το γκρέμισμα και δεν καταλάβαμε ότι, πριονίζαμε το κλαδί που καθόμασταν. Σήμερα τι βιώνουμε; Ότι δεν μας υπολογίζει κανείς σαν ανθρώπους. Δεν τους νοιάζει αν θα πεινάσουμε, αν θα φτωχύνουμε, αν τα παιδιά μας δεν θα ’χουν να φάνε, αν, αν, αν… Τι ζητούν; Να ευημερεί η οικονομία. Να ευημερούν οι αριθμοί. Αλλά, για ποιον είναι η οικονομία, αν δεν είναι για τον άνθρωπο; Έτσι, λοιπόν, στη εποχή μας βλέπουμε καλά και τα δύο. Και την αλήθεια και το ψέμα. Την αλήθεια, που την ξεχάσαμε και το ψέμα, που μας κατέστρεψε.

Είναι, λοιπόν, ανάγκη να ξαναβάλουμε τον άνθρωπο στη θέση του! Εμείς πρώτοι.  Και δεύτερον να απαιτήσουμε το σεβασμό από τους άλλους. Να ξαναβάλουμε τον εαυτό μας εκεί που του ανήκει, ξαναγυρίζοντας στο Θεό και την αγάπη του. Τιμώντας πραγματικά τον εαυτό μας, γι’ αυτό που ο Θεός μας χάρισε. Και αγωνιζόμενοι να φτάσουμε στον προορισμό μας. Ο άνθρωπος δεν είναι για το χώμα, αλλά είναι για την Βασιλεία του Θεού! Δεν πλάστηκε, για να πεθάνει, αλλά για να ζήσει. Και ο Θεός έκανε το θάνατό μας, από τοίχο που σπάζαμε τα μούτρα μας, πόρτα που την περνάμε για να εισέλθουμε στη Βασιλεία του Θεού. Εκεί είναι όλοι οι Άγιοι, τους οποίους θα λιτανεύσουμε σε λίγο. Εκεί πηγαίνουμε και ’μεις, κι αυτό μας βεβαιώνουν εκείνοι, ότι μπορούμε σε κάθε στιγμή και σε κάθε εποχή. Όχι κάνοντας υψηλά κατορθώματα, αλλά ταπεινά, αναζητώντας την παρουσία του Θεού στη ζωή μας. Προσευχόμενοι σ’ αυτόν μ’ εμπιστοσύνη. Λειτουργούμενοι με αγάπη. Μετέχοντας στη ζωή του, και έτσι πλέον γινόμαστε δικοί του. Και τότε θα μάθουμε να προσέχουμε κι ο ένας τον άλλον…

Και ο άνθρωπος, είπα, είναι Θεός κεκελευσμένος. Και εδώ κάναμε το μεγάλο μας λάθος. Κλειστήκαμε στον εαυτό μας. Στη βόλεψη μας και στην καλοπέρασή μας. Κάναμε την κοινωνία μας ακοινώνητη. Δεν νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον. Δεν μας νοιάζει η θλίψη, η δοκιμασία, ο πόνος, η φτώχεια του άλλου. Αν όμως νοιώσουμε ότι, ο καθένας έχει την ίδια τιμή με εμάς, και την εικόνα του Θεού, θα νοιαζόμαστε. Δεν θα αφήσουμε κανέναν να υποφέρει. Θα ’χουμε την έννοια και την αγάπη, για να σταθούμε δίπλα στον καθένα.

Έτσι νίκησε η Εκκλησία στο διάβα των χρόνων. Ποια είναι η πληροφορία, που μας δίνουν οι Πράξεις των Αποστόλων, για την πρώτη Εκκλησία; «Ην αυτής άπαντα κοινά.» Ήταν για όλους αυτούς τα πάντα κοινά. Κανείς δεν έλεγε αυτό είναι δικό μου και δεν στο δίνω. Έτσι, λοιπόν, ο καθένας μας δεν είναι ουδενός πράγματος ιδιοκτήτης. Ούτε της ζωής του. Κι αυτή, χάρισμα είναι. Είμαστε διαχειριστές όλων των αγαθών του Θεού, και αυτής της ζωής μας, ακόμα. Άρα, λοιπόν, χρειάζεται να τα διαχειριστούμε με τιμιότητα, που σημαίνει με αγάπη. Και τότε θα ξαναβρούμε και τον εαυτό μας, και ο ένας τον άλλον, και θα γίνουμε ισχυροί…..

Να ευχαριστήσουμε, αγαπητοί αδελφοί, το Θεό, που μας χάρισε αυτή την Εκκλησία. Που μας χάρισε αυτή την πίστη και να προσπαθούμε με ταπεινότητα να ζούμε το ήθος το αληθινό, το αγαπητικό, το θυσιαστικό της Ορθοδόξου πίστεώς μας, και τότε η χάρη του Θεού θα σκηνώνει πλούσια μέσα στη ζωή μας.»

This entry was posted in Επικαιρότητα. Bookmark the permalink.