Η εορτή του Αγίου Αντωνίου στην πόλη της Σιάτιστας

Πανηγύρισε η Ενορία του Αγίου Νικολάου, την Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2012, για την εορτή του Αγίου Αντωνίου. Εόρτασε με την παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου  Σιατίστης κ. Παύλου. Την παραμονή της εορτής, Δευτέρα 16 Ιανουαρίου, ο πανηγυρικός αρχιερατικός Εσπερινός με αρτοκλασία τελέστηκε στον Ιερό Ναό του Αγίου Αντωνίου, χοροστατούντος του Μητροπολίτου Σιατίστης κ. Παύλου. Ανήμερα της εορτής, η Θεία Λειτουργία, ιερουργούντος του Μητροπολίτου και συλλειτουργούντων των Ιερέων π. Βασιλείου και π. Νέστορος, τελέστηκε στο Ναό της Παναγίας, λόγω του μεγάλου ψύχους, που επικρατεί στην πόλη μας. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, ο Μητροπολίτης κ. Παύλος με τους Ιερείς τέλεσαν μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του μακαριστού πρώην Μητροπολίτου Σιατίστης κυρού Αντωνίου.
Στο κήρυγμά του, μετά τη Θεία Λειτουργία, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στον Άγιο Αντώνιο και είπε ότι, «η Εκκλησία μας γιορτάζει τη γιορτή του Αγίου και μεγάλου Αντωνίου, αυτού που δικαιολογημένα πέρα από τη λέξη Άγιος, έμεινε στη συνείδηση των πιστών ως Μεγάλος. Και έμεινε ως Μεγάλος, γιατί μεγάλα είναι τα κατορθώματα τα οποία επέτυχε, και βέβαια το μεγαλύτερο κατόρθωμά του είναι ότι θεώθηκε. Δηλαδή, έκανε πράξη το λόγο του Θεού.
Ο Άγιος Αντώνιος ήτανε παιδί μιας πλούσιας οικογένειας, αλλά σε πολύ νεαρή ηλικία έχασε τους γονείς του. Ο Άγιος Αντώνιος στηρίχθηκε πρώτον στη δωρεά, που ο Θεός του έδωσε και δεύτερον αξιοποίησε αυτήν τη δωρεά. Ένα από τα τροπάρια ψάλλει: «το κατ’ εικόνα τηρήσας αλώβητον». Αυτήν την «εικόνα» την έχουμε όλοι μας, πλαστήκαμε κατ’ εικόνα Θεού. Ο Θεός έχει αφήσει στον καθένα μας τα στίγματά του. Έχει αφήσει το σημείον της παρουσίας του. Μας έχει δώσει τη χάρη του. Αυτή είναι δεδομένη. Γίναμε άνθρωποι, από τη στιγμή που η πνοή του Θεού εμφυσήθηκε στο πρόσωπό μας. Έτσι πλέον αυτό είναι το δώρο του Θεού, η βάση στην οποία στηρίζεται ο άνθρωπος. Αυτό που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα ζώα. Τα ζώα έχουν ζωή, ο άνθρωπος έχει και ψυχή. Έχει ένα θείο στοιχείο στον εαυτό του. Αυτό τον διακρίνει από τα υπόλοιπα δημιουργήματα. Είναι λοιπόν εικόνα του Θεού. Αυτό το έλαβε υπ’ όψιν του ο άγιος Αντώνιος και θέλησε πάνω σ’ αυτό να στηρίξει όλη του την προσπάθεια και τον αγώνα. Και έστησε τον νου του, τον οφθαλμό της ψυχής του, για να μπορεί να στέκεται απέναντι στα πάθη. Απέναντι, δηλαδή, σε ό, τι προσπαθεί αυτή την εικόνα να την μουτζουρώσει. Και ο άγιος είχε το μάτι της ψυχής του ανοιχτό και καθαρό. Και γιατί το είχε ανοιχτό; Γιατί είχε καθαρή την καρδιά του……
Ο άγιος Αντώνιος κράτησε αναμμένο μέσα στην καρδιά του το Φως του Χριστού, για να μπορεί να βλέπει, γιατί ήθελε να επιτύχει… Είναι σημαντικό να προσέξουμε την κίνηση του μεγάλου Αντωνίου, που χωρίς δισταγμό, γιατί έβλεπε, γιατί ήτανε ελεύθερος άνθρωπος, πήγε και τα πούλησε όλα και τα έδωσε στους φτωχούς. Και έγιναν οι φτωχοί ο πλούτος του. Και εκείνος ακολούθησε το Χριστό. Εμείς σήμερα στη ζωή μας κάνουμε το αντίθετο. Κοιτάμε να μαζέψουμε. Και τρέμουμε μήπως κάποιοι χάσουμε απ’ αυτά που έχουμε μαζέψει. Και είμαστε έτοιμοι να σκοτωθούμε με το διπλανό μας ακόμα και για μια ρίζα ελιάς… Ο Άγιος Αντώνιος, όμως, επέλεξε στη ζωή του να πεθάνει πριν πεθάνει. Και γι’ αυτό δεν φοβήθηκε κανέναν θάνατο. Τι νέκρωσε μέσα του; Ό, τι δεν ήταν του Θεού. Ό, τι ήταν του Θεού, δεν το φοβότανε, γιατί ο Θεός μπήκε στο θάνατο και νίκησε το θάνατο. Και ο άγιος Αντώνιος σκεφτότανε, αν κρατήσω στη ζωή μου αυτό που είναι του Θεού, ο θάνατος θα φοβηθεί εμένα και όχι εγώ το θάνατο. Έτσι έζησε ελεύθερος από το θάνατο. Δυνατός. Πήγε στην έρημο. Δεν είχε ανάγκη όλα αυτά, που εμείς έχουμε ανάγκη. Και εκεί αγωνίστηκε εναντίον των παθών του. Και το τροπάριο σημειώνει: «έφθασε στο καθ’ ομοίωση». Θεώθηκε. Έγινε όμοιος με το Θεό. Γιατί; Γιατί μέσα σε όλο του το είναι κατοικούσε ο Θεός. Πολεμήθηκε από το διάβολο. Και όταν ο διάβολος κατάλαβε ότι ο Άγιος Αντώνιος τον ανεγνώριζε στην παραμικρή κίνησή του, τότε ο διάβολος απέβαλε το προσωπείο και πάλεψε με τον Άγιο Αντώνιο σώμα προς σώμα. Αλλά δεν νίκησε ο διάβολος, νίκησε ο άγιος Αντώνιος, γιατί το σώμα του Αγίου Αντωνίου ήταν ναός του Αγίου Πνεύματος. Γιατί το πνεύμα το Άγιο κατοικούσε σ’ αυτό. Άρα λοιπόν δεν μπορούσε ν’ αντέξει ο διάβολος την παρουσία, γιατί ο Άγιος Αντώνιος ήταν όλος φωτιά. Φωτιά, που έκαιγε το διάβολο, που θέρμαινε την ψυχή, που θέρμαινε τους πιστούς. Στην έρημο πήγε ο Άγιος Αντώνιος και έγινε της ερήμου οικιστής. Κατοίκησε στην έρημο και έκανε την έρημο πόλη, γιατί άρχισαν να τρέχουν κοντά του άνθρωποι, για να μείνουν κοντά του και να ασκηθούν. Και η περιοχή της ερήμου που πήγε ο Άγιος Αντώνιος γέμισε από ασκητήρια. Από τόπους κατοικίας ασκητών. Αλλά και από την άλλη μεριά, από ανθρώπους που έτρεχαν στον Μέγα Αντώνιο, για να πάρουν φως στη ζωή τους…»

This entry was posted in Επικαιρότητα. Bookmark the permalink.