Από την Ανάσταση του Λαζάρου στην δική μας Ανάσταση

σάρωση0019

Εἰκόνα | Ἀναρτήθηκε στὶς ἀπὸ τὸν/τὴν

«Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα…», Ε΄ Κατανυκτικός Εσπερινός στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας

01Με εκκλησιαστική κατάνυξη τελέστηκε ο τελευταίος Κατανυκτικός Εσπερινός της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.
Τον Εσπερινό τέλεσαν οι Ιερείς π. Στέργιος Μπαχτσιαβάνος, π. Βασίλειος Βασιλείου και π. Νέστορας Γκουρομήσιος.
Επίσημος προσκεκλημένος και ομιλητής ήταν ο αρχιμανδρίτης π. Τιμόθεος από το Τσοτύλι, αλλά ανέβαλε τον ερχομό του γιατί βρισκόταν στο Μοναστήρι της Αγίας Τριάδος Βυθού, και ζήτησε από τον πρωτοπρεσβύτερο π. Βασίλειο Βασιλείου να απασχολήσει πνευματικά το εκκλησίασμα.
03Ο π. Βασίλειος ανέπτυξε το θέμα: «Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα…», μία φράση από το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο της Θείας Λειτουργίας της Ε΄ Κυριακής Νηστειών.
Η ανάλυση του θέματος ήταν θεολογική, μεστή, προσεγμένη αλλά συνάμα κατανοητή και προσιτή, ακόμη και για τους πλέον απλοϊκούς ακροατές.
Μεταξύ άλλων τόνισε «…ότι το μυστήριο και το βάθος της σωτηρίας μας βρίσκεται στη φράση του Αποστόλου Παύλου: «Εἰ δέ ἀπεθάνομεν σύν Χριστῷ, πιστεύομεν ὅτι καί συζήσομεν αὐτῶ». Δηλ. εάν πεθάνομε μαζί με τον Χριστό, πιστεύουμε και ότι θα ζήσουμε μαζί με τον Χριστό. Εδώ, σ’ αυτό το σημείο, είπε, είναι όλος ο μυστικισμός του Χριστιανισμού.
Δηλαδή, πέθανε ὁ Χριστός; Κι εμείς.
Αναστήθηκε ο Χριστός; Κι εμείς.
Αναλήφθηκε ο Χριστός; Κι εμείς.
Εισήλθε ὁ Χριστός στον ουρανό; Κι εμείς.
Ό, τι ο Χριστός κι εμείς.
Είναι βασική προϋπόθεση για την πνευματική ζωή και τη σωτηρία…».
Τελειώνοντας ο π. Βασίλειος ανέφερε:
«…Ότι το πνεύμα του Ευαγγελίου είναι σταυρικό και αναστάσιμο.
Ότι ο Χριστιανισμός είναι μία πορεία, μία ανάβαση, ένα πάθος. Και μετά το πάθος έρχεται η ανάσταση.
Αυτό αποτελεί το βαθύ μυστήριο του Χριστιανισμού. Και ευτυχής είναι εκείνος, που θα μπορέσει να το αντιληφθεί. Γιατί συνιστά αυτή την ίδια τη σωτηρία.
Εάν απορρίψουμε απ’ τη ζωή μας το σταυρικό πνεύμα του Ευαγγελίου, απορρίψαμε πάραυτα και την ανάστασή μας, την σωτηρία μας…».

Ευχήθηκε σε όλους να είναι συναναβάτες με το Χριστό προς το πάθος για να γίνουνε συναναβάτες προς την Ανάστασή του.

Ακολουθεί η ομιλία του π. Βασιλείου «Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα…» που εκφώνησε στον Ε΄ Κατανυκτικό Εσπερινό της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.

???????????????????????????????

«Κυριακή πέμπτη τῶν Νηστειῶν σήμερα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, καί κατά τή Θεία Λειτουργία τό πρωί, ἀκούσαμε μία ὑπέροχη εὐαγγελική περικοπή.
Ἀκούσαμε τόν εὐαγγελιστή Μάρκο νά μᾶς διηγεῖται: «Τῷ καιρῶ ἐκείνω παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τούς δώδεκα μαθητάς αὐτοῦ καί ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τά μέλλοντα αὐτῶ συμβαίνειν, ὅτι ἰδού ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καί ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καί τοῖς γραμματεῦσι καί κατακρινοῦσιν αὐτόν θανάτῳ καί παραδώσουσιν αὐτόν τοῖς ἔθνεσι καί ἐμπαίξουσιν αὐτόν καί μαστιγώσουσιν αὐτόν καί ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καί ἀποκτενοῦσιν αὐτόν. Καί τῇ τρίτη ἡμέρα ἀναστήσεται.» Μάρκ. Ι΄ (32-4)
Καθώς ἀκοῦμε τόν Κύριο νά ὁμιλεῖ στούς μαθητές του τί θά τοῦ συμβεῖ μελλοντικά, ἐρχόμενος στά Ἱεροσόλυμα, παθαίνουμε κι ἐμεῖς ὅ,τι ἔπαθαν καί οἱ μαθητές του.
Ἐκπληττώμαστε μέ τή συμπεριφορά τοῦ Χριστοῦ καί μᾶς πιάνει ἕνας φόβος.
Σημειώνει πάλι ὁ Μάρκος, ὅτι «ἦσαν ἐν τῇ ὁδῷ ἀναβαίνοντες εἰς Ἱεροσόλυμα καί ἦν προάγων αὐτούς ὁ Ἰησοῦς, (ἦταν δηλαδή πιό μπροστά ὁ Ἰησοῦς), καί ἐθαυμβοῦντο καί ἀκολουθοῦντες ἐφοβοῦντο». Μάρκ Ι΄ 32
Ἐκεῖνοι τότε θαμπώνονταν ἀπό θαυμασμό, πού ἔβλεπαν τόν Κύριο νά πηγαίνει πρός τήν πόλη τῆς Ἱερουσαλήμ τόσο θαρρετά καί τόσο ἄφοβα, ἐνῶ ἐπρόκειτο νά πάθει τόσα πολλά, μέχρι θανάτου. Ἀκόμη οἱ μαθητές φοβοῦνταν, διότι θά πάθαιναν καί αὐτοί οἱ ἴδιοι, τά ἴδια, αὐτά πού θά πάθαινε καί ὁ διδάσκαλός τους. Ἀφοῦ στό διδάσκαλό μας θά κάνουν ἔτσι, τί θά πάθουμε ἐμεῖς;
Αὐτό παθαίνουμε κι ἐμεῖς. Θαμπωνόμαστε καί φοβούμαστε.
Ἡ ἀνάβαση τοῦ Χριστοῦ στά Ἱεροσόλυμα ἦταν μία ἀνάβαση, πού προκαλοῦσε σέ ἐκεῖνον μέν τό θάρρος, ὅμως στούς μαθητές τόν φόβο.
Ἀλλά ἐκείνη ἡ ἀνάβαση, πού ἦταν τοπική, διότι τοπογραφικά ἡ Ἱερουσαλήμ ἦταν ψηλότερα ἀπό ἐκεῖ ὅπου βρισκόταν ὁ Ἰησοῦς μέ τούς μαθητές του (ὑπῆρχε ἡ ἔκφραση «ἀναβαίνω εἰς Ἱερουσαλήμ»), αὐτή ἡ τοπική ἀνάβαση τοῦ Χριστοῦ ἔμελλε νά γίνει τροπική ἀνάβαση.
Ἀσφαλῶς ἦταν μία ἀνάβαση αὐτή, τοῦ Κυρίου, μαρτυρική, ἀλλά ἀκριβῶς γι’ αὐτή τήν ἀνάβαση ἦλθε ἀπό τούς οὐρανούς.
Ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ὁ Θεός Λόγος, κατέρχεται ἀπό τούς οὐρανούς, γίνεται ἄνθρωπος, ἀνεβαίνει στά Ἱεροσόλυμα, γιά νά θυσιασθεῖ ὑπέρ τῶν ἀνθρώπων, καί διά τοῦ θανάτου καί τῆς ἀναστάσεως νά ἀνέλθει πάλι στούς οὐρανούς. Ἀφοῦ, βεβαίως, ἐπιτελέσει τό λυτρωτικό του ἔργο, τό ὁποῖο καί ὁλοκλήρωσε.
Ἴσως ὅμως ἡ μαρτυρική αὐτή ἀνάβαση, πού πρέπει κι ἐμεῖς νά ἀνεβοῦμε, νά σκανδαλίζει κάποιους. Πραγματικά μέσα στήν ἀνθρώπινη ἱστορία ἦταν πάμπολλοι ἐκεῖνοι πού σκανδαλίσθηκαν μέ τή ζωή τή μαρτυρική τοῦ Χριστοῦ.
Ὅταν κάποτε, μετά τόν χορτασμό τῶν πεντακισχιλίων, ἀρκετοί ἀπό τόν εὐρύ κύκλο τῶν μαθητῶν σκανδαλίσθηκαν, ἐπειδή ἄκουσαν ἀπό τόν Κύριο νά τούς λέει ὅτι, «ἔπρεπε νά φᾶνε τό σῶμα του καί νά πιοῦν τό αἷμα του», τότε ὁ Κύριος τούς ἀπεκάλυψε τόν ἑξῆς λόγο, τούς εἶπε: «Τοῦτο ὑμᾶς σκανδαλίζει; (νά φᾶτε καί νά πιεῖτε τήν σάρκα μου καί τό αἷμα μου;) Ἐάν οὖν θεωρεῖτε τόν Υἱόν τοῦ ἀνθρώπου ἀναβαίνοντα ὅπου ἦν τό πρότερον;» Ἄν μέ βλέπατε, ἐμένα, τόν Υἱό τοῦ ἀνθρώπου νά ἀνεβαίνω ἐκεῖ ὅπου ἤμουν προτήτερα; (Ποῦ; Στόν οὐρανό.) Τί θά λέγατε; Θά μέ δικαιώνατε, ὅτι ἔπρεπε να φᾶτε καί νά πιεῖτε τήν σάρκα μου καί τό αἷμα μου. Ὅτι εἶμαι ὁ ἀληθινός σωτήρας.
Ἀλλά καί μετά τήν Ἀνάστασή του τί εἶπε; «ἀναβαίνω πρός τόν πατέρα μου». «ἀναβαίνω». Δηλαδή βλέπουμε τόν Χριστό νά ὁμιλεῖ γιά μία διαρκή ἀνάβαση!
Καί τέλος, μετά τήν ἀνάβασή του στούς οὐρανούς, σημειώνει ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς στίς Πράξεις: ὅτι «ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἀνέβη εἰς τούς οὐρανούς». Καί τόν εἶδε ὁ πρωτομάρτυρας Στέφανος νά στέκεται στά δεξιά τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἀπελογεῖτο στό συνέδριο τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι μετά τόν λιθοβόλησαν.
Αὐτή τή διαδρομή τῆς ἀναβάσεως τοῦ Χριστοῦ, ὀφείλει ὁ κάθε πιστός νά τήν ἀκολουθήσει. Νά γίνει συναναβάτης. Συναναβάτης τοῦ Χριστοῦ! «Ἰδού», εἶπε ὁ Κύριος, «αναβαίνομεν». Δέν εἶπε «ἀναβαίνω» ἀλλά «αναβαίνομεν». Καί αὐτό ἔχει μεγάλη σημασία, ἔχει πολύ βάθος. Καί θά πρέπει νά περάσουμε ἀπό τήν τοπικότητα στήν τροπικότητα. Νά γίνει πιά ἕνας τρόπος στάσεως καί ζωῆς.
Ἀλλά, γιατί, ἀγαπητοί μου, ὁ Κύριος θέλει συναναβάτες στό πάθος του; Μᾶς ἔχει ἀνάγκη; Θέλει συμπαράσταση;
Θέλει συναναβάτες στό πάθος του, διότι, γενόμενος ὁ Κύριος ἄνθρωπος, γίνεται ἀρχηγός τῆς σωτηρίας μας. Καί πρέπει νά μετέλθουμε κι ἐμεῖς, τά στάδια ἐκεῖνα, πού κι ἐκεῖνος μετῆλθε, γιά νά μετέχουμε στή σωτηρία μας, ἀφοῦ ἐκεῖνος εἶναι ὁ ἀρχηγός τῆς σωτηρίας μας. Δέν μπορεῖ ὁ ἀρχηγός νά κινεῖται χωρίς τά μέλη του.
Λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν ἐπιστολή του πρός τούς Ρωμαίους, (νά δώσουμε λίγη προσοχή), «ἤ ἀγνοεῖτε ὅτι ὅσοι ἐβαπτίσθημεν εἰς Χριστόν Ἰησοῦν εἰς τόν θάνατον αὐτοῦ ἐβαπτίσθημεν;» (Στ’ 3) Ἀγνοεῖτε ὅτι ὅσοι βαπτισθήκαμε στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, βαπτισθήκαμε στόν θάνατό του; «συνετάφημεν οὖν αὐτῶ διά τοῦ βαπτίσματος εἰς τόν θάνατον».
«Συνετάφημεν». Ὅπως ἐκεῖνος θάφτηκε ὅταν πέθανε, ἔτσι καί ἐμεῖς θαπτόμαστε μαζί μ’ αὐτόν. Μπαίνουμε μαζί του σέ ἕνα μνῆμα. Ποιό εἶναι αὐτό; Εἶναι ἡ κολυμβήθρα.
Ἴσως γνωρίζουμε ὅτι ἡ κολυμβήθρα, πού βαπτιζόμαστε εἶναι τό σύμβολο, εἶναι ἡ μήτρα τῆς ἀναγεννήσεώς μας. Ἀλλά ἴσως δέν ξέρουμε ὅτι εἶναι ὁ τάφος μας, μέσα στόν ὁποῖο μπαίνουμε, ἀποθνήσκοντες μαζί μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό. Αὐτό ἴσως μᾶς ξεφεύγει.
Τό τονίζει, ὅμως, ὅλως ἰδιαιτέρως ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων καί τοῦτο ἀποτελεῖ, ὅπως θά δοῦμε στή συνέχεια, αὐτόν τόν «μυστικισμόν» τοῦ χριστιανισμοῦ. Τόν χάσαμε αὐτόν τόν «μυστικισμό», αὐτή τή μυστική ζωή, αὐτόν τόν «μυστικό» τρόπο νά ζοῦμε μέ τόν Χριστό. Τό χάσαμε αὐτό. Μείναμε μόνο νά τηροῦμε κάποιες ἐντολές, νά κάνουμε κάποιες καλές πράξεις καί τίποτε ἄλλο. Καί ἔτσι ἀπογυμνώσαμε τόν χριστιανισμό ἀπό τό περιεχόμενό του.
Καί συνεχίζει ὁ Ἀπόστολος καί λέγει: «ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστός ἐκ νεκρῶν διά τῆς δόξης τοῦ Πατρός, οὕτω καί ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν». Ἔτσι κι ἐμεῖς νά ζήσουμε μία καινούργια ζωή. Ὅπως ἐκεῖνος ἀναστήθηκε ἀπό τούς νεκρούς, κι ἐμεῖς νά ἀναστηθοῦμε ἀπό τά νεκρά ἔργα. Αὐτό, πού λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, δέν εἶναι ἠθικῆς διαστάσεως ἀλλά ὀντολογικῆς.
Γι’ αὐτό συνεχίζει καί λέγει: «Εἰ γάρ σύμφυτοι γεγόναμεν τῶ ὁμοιώματι τοῦ θανάτου αὐτοῦ». Διότι, λέει, ἄν γίναμε σύμφυτοι, δηλ. φυτευθήκαμε μαζί καί κολλήσαμε, (ὅπως δύο δένδρα πού φυτεύονται μαζί, τό ἕνα δίπλα στό ἄλλο, ὅταν μεγαλώνουν δένουν οἱ κορμοί μεταξύ τους καί γίνονται ἕνα), ἄν, λοιπόν γίναμε σύμφυτοι στό ὁμοίωμα τοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ, «ἀλλά καί τῆς Ἀναστάσεως ἐσόμεθα». Θά ἀναστηθοῦμε μαζί μέ τόν Χριστό, γιατί εἴμαστε κολλημένοι, ἑνωμένοι μαζί του.
Γιατί λέει, στό ὁμοίωμα τοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ; Τό λέει ἔτσι διότι ἐμεῖς δέν μπαίνουμε σέ τάφο, ὅπως πραγματικά μπῆκε ὁ Χριστός, μπαίνουμε στό ὁμοίωμα τοῦ θανάτου του, πού εἶναι ἡ κολυμβήθρα. Ὅμως θά ἀναστηθοῦμε μαζί μέ τόν Χριστό, ἀφοῦ ταφήκαμε μαζί του. «Εἰ δέ ἀπεθάνομεν σύν Χριστῷ, πιστεύομεν ὅτι καί συζήσομεν αὐτῶ». Ἐάν πεθάνομε μαζί μέ τόν Χριστό, πιστεύουμε καί ὅτι θά ζήσουμε μαζί μέ τόν Χριστό. Ἐδῶ, σ’ αὐτό τό σημεῖο, εἶναι ὅλος ὁ μυστικισμός τοῦ Χριστιανισμοῦ.
Δηλαδή, πέθανε ὁ Χριστός; Κι ἐμεῖς.
Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός; Κι ἐμεῖς.
Ἀναλήφθηκε ὁ Χριστός; Κι ἐμεῖς.
Εἰσῆλθε ὁ Χριστός στόν οὐρανό; Κι ἐμεῖς.
Ὅ, τι ὁ Χριστός κι ἐμεῖς.
Ἐδῶ βρίσκεται τό μυστήριο καί τό βάθος τῆς σωτηρίας μας. Ἄν δέν τά συνειδητοποιήσουμε αὐτά, δέν ξέρω ἄν θά μπορέσουμε νά σωθοῦμε. Εἶναι βασική προϋπόθεση γιά τήν πνευματική ζωή καί τή σωτηρία.
Ἀλλά αὐτό πρέπει νά τό μεταφέρουμε καί στήν καθημερινότητα. Εἶναι «ὁ καθ’ ἡμέραν σταυρός», πού λέει ὁ Κύριος στό κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιο (Θ΄ 23). Εἶναι ἡ ταλαιπωρία τῆς ζωῆς, τήν ὁποία πρέπει νά ζήσουμε ἐν ὑπομονῆ Χριστοῦ.
Νήστεψε ὁ Χριστός; Κι ἐμεῖς νά νηστέψουμε. Γι’ αὐτό ἡ τεσσαρακοστή εἶναι μία μικρογραφία τῆς δικῆς του νηστείας ἐπί 40 ἡμέρες στήν ἔρημο.
Πείνασε ἐκεῖνος; Κι ἐμεῖς νά πεινάσουμε. Νά ἀρνηθοῦμε νά φᾶμε κάτι, ἀκόμη κι ἄν ἔχουμε νά φᾶμε. Αὐτό, πού ἡ Ἐκκλησία μας ὀνομάζει νηστεία. Ἔχω νά φάω, ἀλλά δέν τρώω. Μπορῶ νά φάω, ἀλλά δέν τρώω.
Δίψασε ἐκεῖνος; Νά διψάσουμε κι ἐμεῖς. Γιά τό ἔργο του.
Πόνεσε ἐκεῖνος; Νά πονέσουμε κι ἐμεῖς. Γιά τήν ἀγάπη του.
Κουράστηκε; Νά κουραστοῦμε κι ἐμεῖς. Γιά τή διακονία του.
Χλευάσθηκε ἐκεῖνος; Κι ἐμεῖς, σάν δικοί του. «Ἄν ἐμένα μοῦ εἶπαν ὅτι ἔχω τόν Βεελζεβούλ, πόσο μᾶλλον τούς οἰκιακούς μου;» Μάρκ. Γ’ (20-30)
Ἡ ζωή μας, ἀγαπητοί μου, θά πρέπει νά εἶναι πάντα κρυμμένη μέσα στή δική του.
Αὐτό πρέπει νά τό συνειδητοποιήσουμε. Νά τό ζοῦμε. Καθημερινά.
Γι’ αὐτό λέει ὁ Ἀπόστολος (Κολ. Γ’ 3 ) «Ἀπεθάνετε γάρ, καί ἡ ζωή ὑμῶν κέκρυπται σύν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῶ.» Ἀφοῦ ταυτήσαμε τόν ἑαυτό μας μέ τόν Χριστό, καί εἶναι κρυμμένη μέσα στό Χριστό ἡ ζωή μας, ὁ ὁποῖος εἶναι στόν Θεό, «Ὅταν ὁ Χριστός φανερωθῆ (Β’ παρουσία) ἡ ζωή ἡμῶν (ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ζωή μας), τότε καί ὑμεῖς σύν αὐτῶ φανερωθήσεσθε ἐν δόξη».
Ὅλα αὐτά, ἀγαπητοί μου, συνιστοῦν τό βαθύ καί μυστικό, «Ἰδού ἀναβαίνομεν». Σέ πληθυντικό ἀριθμό, ὄχι σέ ἑνικό, «Ἰδού ἀναβαίνω». Ἀλλά, «Ἰδού ἀναβαίνομεν».
Γιατί; Γιατί θέλει νά δείξει συνανάβαση, ὄχι μόνο στό πάθος, ἀλλά καί στήν Ἀνάστασή του. Καί ἀνάβαση σημαίνει αὐτοθυσία. Ἀνάβαση σημαίνει ἄρνηση τοῦ ἑαυτοῦ μας. Ἀνάβαση σημαίνει κόπος. Ἱδρώτας.
Ἀνάβαση, ἀκόμα σημαίνει νά στέκεσαι πιό πάνω ἀπό κάθε μικρότητα τῆς ζωῆς.
Λέει πάλι ὁ ἀπόστολος Παῦλος, (Κολ. Γ΄ 1) «Εἰ οὖν συνηγέρθητε τῷ Χριστῷ, (μαζί μέ τόν Χριστό) τά ἄνω ζητεῖτε, οὗ ὁ Χριστός ἐστίν ἐν δεξιᾶ τοῦ Θεοῦ καθήμενος, τά ἄνω φρονεῖτε (μή μένετε στό φρόνημα τῆς γῆς) μή τά ἐπί τῆς γῆς.»
Ἀνεβεῖτε πάνω ἀπό τίς μικρότητες τῆς καθημερινότητας. (Μοῦ εἶπες, σοῦ εἶπα) (μοῦ ἔκανες, σοῦ ἔκανα) (μέ πᾶς στό δικαστήριο, σέ πάω) (τό χωράφι μου, τό χωράφι σου). Νά μή μένουμε σ’ αὐτές τίς μικρότητες.
Τό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ, σάν ἱστορικές μαρτυρικές ἀναβάσεις, τό ἔζησαν ὅλοι οἱ δίκαιοι τῆς Π. Διαθήκης. Δέν θά μποροῦσαν νά εἶναι δίκαιοι, οὔτε θά μποροῦσαν νά σωθοῦν, ἐάν δέν εἶχαν αὐτές τίς ἱστορικές μαρτυρικές ἀναβάσεις. Ἄς δοῦμε κάποιες.
Παραδείγματος χάριν, Ὁ Ἀβραάμ εἶχε μία μαρτυρική ἀνάβαση στό ὅρος, ὅταν ἀνέβηκε γιά νά θυσιάσει τόν Ἰσαάκ, τό γιό του. Μαρτυρική ἦταν αὐτή ἡ ἀνάβαση. Πήγαινε νά θυσιάσει τό παιδί του, τό μοναχοπαίδι του, τόν Ἰσαάκ. Αὐτό πού τό ἀπέκτησε ὅταν ἦταν 100 χρονῶν. Καί ὁ ὁποῖος Ἰσαάκ εἶναι τύπος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἐπίσης, Ὁ λαός τοῦ Θεοῦ ἀνέβηκε ἀπό τήν Αἴγυπτο, τή χώρα τῆς δουλείας, τῆς σκιᾶς καί τοῦ θανάτου, στή γῆ τῆς ἐπαγγελίας. Περνῶντας ἀπό τή δοκιμασία τῆς ἐρήμου 40 ὁλόκληρα χρόνια. Ἐκεῖ ἀγανάκτησε, κλώτσησε, φώναξε, ἐπιθύμησε νά γυρίσει πίσω. Τελικά μπῆκε στή χώρα τῆς ἐπαγγελίας.
Ἐδῶ βλέπει κανείς τήν περιπέτεια τοῦ ἀνθρώπου νά ἀρνηθεῖ ἐκεῖνο, πού θά τοῦ ἄρεσε. Γιατί, λέει, θυμήθηκαν καί ἐπιθύμησαν τά σκόρδα καί τά κρεμμύδια, πού εἶχαν ἄφθονα στήν Αἴγυπτο καί δέν τά εἶχαν στήν ἔρημο. Καί ἤθελαν νά γυρίσουν πίσω.
Βλέπετε ὅτι πρέπει νά νικήσει κανείς τόν ἑαυτό του. Νά μπεῖ σέ μία περιπέτεια.
Ὁ Θεός ὅμως ἐπέμενε: «Δέν θά γυρίσετε πίσω». Γιατί ἔπρεπε νά μποῦν στή γῆ τῆς ἐπαγγελίας, πού εἶναι ὁ τόπος τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Μωυσῆς ἀκολούθησε τήν πορεία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, κι ὅπως λέει ἐκεῖ στήν πρός Ἑβραίους ΙΑ΄ (25-26) ὁ Ἀπόστολος, «Μᾶλλον ἑλόμενος συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῶ τοῦ Θεοῦ ἤ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν, μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος τῶν Αἰγύπτου θησαυρῶν, τόν ὀνειδισμόν τοῦ Χριστοῦ.»
Ξέρετε τί πλοῦτος ὑπάρχει σ’ αὐτό τό χωρίο; Παρ’ ὅτι μοιάζει ὅτι εἶναι πρωθύστερο.
Τί λέει; Ὁ Μωυσῆς προτίμησε νά συγκακουχεῖται μέ τόν λαό τοῦ Θεοῦ, παρά νά ἔχει πρόσκαιρη ἀπόλαυση ἁμαρτίας, θεωρῶντας τόν ὀνειδισμό τοῦ Χριστοῦ, πλοῦτο περισσότερο καί μεγαλύτερο ἀπό τούς θησαυρούς τῆς Αἰγύπτου. Ἦταν πρίγκηπας ὁ Μωϋσῆς, θά γινόταν κάποτε βασιλιάς – Φαραώ, γιατί ἦταν υἱοθετημένος ἀπό τή θυγατέρα τοῦ Φαραώ.
Ἀλλά τί ἔκανε; Προτίμησε ἀπό τούς θησαυρούς τῆς Αἰγύπτου, τόν ὀνειδισμό τοῦ Χριστοῦ. Σχῆμα προθύστερο. Ποιοῦ Χριστοῦ; Βρισκόμαστε 15 αἰῶνες, 1500 χρόνια πρό Χριστοῦ. Καί ποιός εἶναι ὁ ὀνειδισμός τοῦ Χριστοῦ; Ὁ Σταυρός! Πῶς προτιμάει τόν ὀνειδισμό τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ὁ Σταυρός; Εἶναι αὐτό πού εἶπα προηγουμένως. Ὅλοι οἱ δίκαιοι τῆς Π.Δ. ἔζησαν τόν Χριστό, κι ἀνέβηκαν τήν μαρτυρική ἀνάβαση, πού εἶναι ὁ Σταυρός. Ὅπως ὁ Χριστός τελικά ἀνέβηκε πάνω στό Σταυρό.
Ὅλα αὐτά, ὅπως βλέπουμε, εἶναι θεόπνευστα καί τά γράφει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.
Ἐκεῖνος πάλι ὁ μαρτυρικός προφήτης, ὁ Ἠλίας, ἀνέβηκε στό Καρμήλιον ὅρος, γιά νά δείξει καί νά ἀποδείξει ποιός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός. Πράγμα πού τοῦ κόστισε τή φυγή ἀπό προσώπου Ἰεζάβελ, τῆς βασίλισσας, πού ζήτησε νά τόν φονεύσει. Κι ὅμως, αὐτός ὁ Προφήτης, πρῶτα ἔπρεπε νά ἀνέλθει στό Καρμήλιο ὅρος καί μετά νά ἀναληφθεῖ στόν οὐρανό.
Καί τό πιό καταπληκτικό ξέρετε ποιό εἶναι; Ὅτι θά ξανάρθει μαζί μέ τόν Ἐνώχ τόν δίκαιο, μᾶς τό λέει ἡ Γραφή. Θά ξανάρθει ὁ Ἠλίας, «ὁ μή δοκιμάσας θάνατον», μαζί μέ τόν Ἐνώχ, πού κι αὐτός δέν πέθανε, «γιατί εὐηρέστησε στόν Κύριο», (ὁ Ἐνώχ), «καί οὐχ εὑρέθη». Αὐτοί λοιπόν, θά ἐπανέλθουν. Στίς ἡμέρες τοῦ ἀντιχρίστου. Γιατί ἄραγε;
Μᾶς τό λέει σαφῶς ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης στήν Ἀποκάλυψη ΙΑ΄ κεφάλαιο, ὁμιλῶντας γιά τούς δύο προφῆτες. Σημειώνει ἐκεῖ ὅτι, θά συλληφθοῦν καί θά κρεμαστοῦν στήν κεντρική πλατεία τῆς ἱστορικῆς Ἱερουσαλήμ, τῆς πραγματικῆς, ὄχι τῆς ἐπουρανίου Ἱερουσαλήμ, τῆς ἄνω πόλεως, ἀλλά αὐτῆς τῆς πραγματικῆς. Ἐκεῖ σέ μία πλατεία κεντρική θά τούς κρεμάσουν καί τους δύο, ἐπειδή, θά ἔχουν βασανίσει τούς ἀνθρώπους. Μέ τί; Μέ τό κήρυγμα τῆς μετανοίας, καί θά ἔχουν σταθεῖ δυσάρεστα ἀπέναντι στούς ἀνθρώπους. Ὅπως π.χ. θά ἐλέγχουν τόν ἀντίχριστο, ὅτι δέν εἶναι αὐτός ὁ Μεσσίας, τόν ὁποῖο θά ἔχουν ἀποδεχθεῖ οἱ Ἑβραῖοι, ἀλλά ὁ πραγματικός Μεσσίας εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
Καί μετά τίς τρεῖς καί μισή ἡμέρες, πού θά εἶναι τά πτώματά τους ἐκτεθημένα στήν πλατεία τῆς Ἱερουσαλήμ καί θά τά βλέπει ὁ κόσμος, θά εἰσέλθει σ’ αὐτούς Πνεῦμα Θεοῦ καί θά ἀναστηθοῦν καί θά σταθοῦν στά πόδια τους. Θά ζωντανέψουν.
Καί διαβάζουμε στήν Ἀποκάλυψη: «Καί φόβος μέγας ἐπέπεσεν ἐπί τούς θεωροῦντας αὐτούς». Φοβήθηκαν πάρα πολύ ὅλοι ἐκεῖνοι πού τούς ἔβλεπαν. Καί τούς ἔβλεπε ὅλη ἡ γῆ. Πῶς; Μέσω τῆς τηλεοράσεως. Ἀκατανόητο πρίν ἀπό λίγα χρόνια. Νά βλέπουν οἱ πάντες σ’ ὅλο τόν κόσμο ὅ, τι γίνεται κάπου σέ κάποιο μέρος τῆς γῆς. Πόσο μᾶλλον πρίν 2000 χρόνια, πού γράφηκε τό βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως!
«Καί ἤκουσαν φωνήν μεγάλην ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λέγουσαν αὐτοῖς, ἀνάβητε ὧδε, κι ἀνέβησαν εἰς τόν οὐρανόν ἐν τῆ νεφέλη».
Ἄνοδος κι ἐδῶ, ἀνάβαση.
Ἔπρεπε ὅμως ὁ προφήτης Ἠλίας νά ἀνεβεῖ πρῶτα στό Καρμήλιο ὅρος, ἔπειτα ἔπρεπε νά ἀνεβεῖ στήν κρεμάλα, (τόν θάνατο τό μαρτυρικό), καί μετά νά ἀνεβεῖ στόν οὐρανό.
Ὁ Ἁβραάμ ἔπρεπε νά ἀνεβεῖ στό ὄρος νά θυσιάσει τόν Ἰσαάκ.
Ἔπρεπε ὁ λαός τοῦ Θεοῦ νά παιδαγωγηθεῖ 40 ὁλόκληρα χρόνια στήν ἔρημο.
Ἔπρεπε ὁ Μωϋσῆς νά κακουχηθεῖ μαζί μέ τό λαό τοῦ Θεοῦ στήν ἔρημο.
Ἔπρεπε ὁ προφήτης Ἠλίας νά διωχθεῖ ἀπό τήν Ἰεζάβελ.
Ἡ ζωή ὅλων αὐτῶν ἦταν μία μαρτυρική ἀνάβαση μαζί μέ τόν Χριστό. Γι’ αὐτό καί βρίσκονται τώρα καί αἰωνίως μαζί μέ τόν Χριστό.

Ἀγαπητοί μου, πρέπει νά ζήσουμε αὐτές τίς μυστικές μαρτυρικές ἀναβάσεις, μαζί μέ τόν Χριστό. Νά μετέλθουμε κι ἐμεῖς, τά στάδια ἐκεῖνα πού κι ἐκεῖνος μετῆλθε, γιά νά φθάσουμε στήν τελική ἀνάβαση, στόν οὐρανό.
Ὅταν ὁ Χριστός εἶπε ἐκεῖνο τό: «Ἰδού ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα», ὅπου ἐπρόκειτο νά πάθει, ἔδωσε μία περίληψη, μία ἐπιτομή τοῦ πνεύματος τοῦ Εὐαγγελίου.
Ὅτι τό πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι σταυρικό καί ἀναστάσιμο.
Ὅτι ὁ Χριστιανισμός εἶναι μία πορεία, μία ἀνάβαση, ἕνα πάθος. Καί μετά τό πάθος ἔρχεται ἡ ἀνάσταση.
Αὐτό ἀποτελεῖ τό βαθύ μυστήριο τοῦ Χριστιανισμοῦ. Καί εὐτυχής εἶναι ἐκεῖνος πού θά μπορέσει νά τό ἀντιληφθεῖ. Γιατί συνιστᾶ αὐτή τήν ἴδια τή σωτηρία.
Ἐάν ἀπορρίψουμε ἀπ’ τή ζωή μας τό σταυρικό πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἀπορρίψαμε πάραυτα καί τήν ἀνάστασή μας, τήν σωτηρία μας.
Ἡ ἁγία καί μεγάλη ἑβδομάδα εἶναι μπροστά μας.
Ὁ Χριστός «ἀναβαίνει εἰς Ἱεροσόλυμα».
Ἐμεῖς θά ἀνεβαίνουμε μαζί του;
Εὔχομαι νά εἴμαστε ὅλοι συναναβάτες τοῦ Χριστοῦ πρός τό πάθος, γιά νά γίνουμε συναναβάτες καί στην ἀνάστασή του.

Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα (PDF)

Ἀναρτήθηκε στὸ Επικαιρότητα | Σημειώθηκε ὡς

Πρόγραμμα Θείων Λειτουργιών Απριλίου

Ἀναρτήθηκε στὸ Επικαιρότητα

Ο Ακάθιστος Ύμνος στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας

Την Παρασκευή 27 Μαρτίου 2015, το απόγευμα, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας τελέστηκε η Ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Την ακολουθία έψαλλαν οι Ιερείς της Ενορίας πρωτοπρεσβύτεροι Βασίλειος και Νέστορας. Να αναφερθεί ότι πλήθος πιστών συνέρρευσε στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου, για να αναπέμψει ευχαριστίες και δεήσεις προς τη Θεοτόκο, την τελευταία ημέρα των Χαιρετισμών.
Μετά το πέρας της Ακολουθίας, στο κήρυγμά του προς το εκκλησίασμα, ο π. Βασίλειος, τόνισε ότι, «Ο Θεός αξίωσε την ανθρώπινη φύση να γίνει «Θεοτόκος». Η αξία της Θεοτόκου Μαρίας, συνέχισε, βρίσκεται ακριβώς στο ότι πραγματοποίησε αυτόν τον σκοπό, γέννησε τον Θεό, λέγοντας εκείνο το «ιδού η δούλη Κυρίου». Και το αληθινό μεγαλείο του ανθρώπου έγκειται ακριβώς, στο να πραγματοποιεί τον ύψιστο προορισμό, που του έδωσε ο Θεός, δηλαδή να γίνει θεός κατά χάριν, και ταυτόχρονα να έχει τη συνείδηση ότι, είναι ένας άχρηστος δούλος. Το ότι ο άνθρωπος μπορεί να γίνει θεός, αυτό αποκαλύπτει το μεγαλείο του ανθρώπου! Επίσης, όμως, φανερώνει και το βάθος της φιλανθρωπίας του Θεού. Η αγάπη του Θεού δεν είναι απλός οίκτος ή ελεημοσύνη, αλλά φιλανθρωπία – αληθινή φιλία. (Ιωάνν. ΙΕ΄14)»

Ἀναρτήθηκε στὸ Επικαιρότητα | Σημειώθηκε ὡς

Εκδήλωση για την 25η Μαρτίου 1821 και τα 300 + 1 χρόνια από την γέννηση του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού.

Μέσα σε κατανυκτικό κλίμα πραγματοποιήθηκε, το απόγευμα της Τετάρτης, 25 Μαρτίου 2015, η υποδοχή του αυθεντικού σταυρού του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού και τεμαχίου του ιερού λειψάνου του.
Τα ιερά αυτά θησαυρίσματα μετέφερε ο Πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης ιερομόναχος Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος και τα υποδέχτηκαν οι Ιερείς του Ναού π. Βασίλειος Βασιλείου και π. Νέστορας Γκουρομήσιος καθώς και πολλοί πιστοί.
Αμέσως μετά την υποδοχή το ιερό λείψανο και ο μεταλλικός σταυρός του αγίου Κοσμά, εναποτέθηκαν εντός του Ιερού Ναού, όπου τελέστηκε ο Εσπερινός της ημέρας.
Στο κήρυγμά του, κατά τον εσπερινό, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλος αναφέρθηκε εν ολίγοις στην εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και την εθνική επέτειο του 1821. Στη συνέχεια μίλησε για τον Σταυρό και το Ιερό Λείψανο του Αγίου Κοσμά, αλλά και τον Άγιο Κοσμά, που, όπως είπε, είναι ένας από εκείνους, χάρη στον οποίο εμείς σήμερα δεν φοράμε φέσι, αλλά είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι.
Μετά τον Εσπερινό, παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σιατίστης κ. Παύλου και πλήθους κόσμου, πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση – αφιέρωμα, για τα 300 +1 χρόνια από τη γέννηση του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, μέσα στα πλαίσια της Εθνικής επετείου, της 25ης Μαρτίου 1821.

Ο αγώνας και η προσφορά του Αγίου είναι ταυτισμένα με τους Αγώνες και την προσφορά των ηρωικών προγόνων μας, υπέρ της απελευθερώσεως του Ελληνικού Έθνους μας. Αν δεν υπήρχε ο Αγώνας των Ηρώων του 1821, δεν θα υπήρχε σήμερα ελεύθερη Ελλάδα. Κι αν δεν υπήρχε ο άγιος διδάσκαλος Πατρο-Κοσμάς ο Αιτωλός, δεν θα γνωρίζαμε την πίστη και την γλώσσα και την ιστορία των προγόνων μας. Ο Άγιος Κοσμάς έχτισε τα θεμέλια της Ελευθερίας του Γένους μας κι έδωσε τον εαυτό του, για τους αδελφούς του και την ανάσταση του Γένους.

Την εκδήλωση άνοιξε η Χορωδία Βυζαντινής Μουσικής της Ενορίας με χοράρχη τον πρωτοπρεσβύτερο π. Βασίλειο Βασιλείου. Έψαλλε ύμνους του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου αλλά και ύμνους από την ακολουθία του Εσπερινού και του Όρθρου του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού.

Ενδιάμεσα ακούστηκαν αποσπάσματα από τις διδαχές του Αγίου και ποιήματα αφιερωμένα στον Άγιο αλλά και στην Εθνική γιορτή της 25ης Μαρτίου.

Ο κ. Γεώργιος Φίλιος, θεολόγος και φιλόλογος, ανέπτυξε το θέμα: «Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779) ως Ιεραπόστολος και Διαφωτιστής του Γένους». Παρουσίασε εμπεριστατωμένα, τόσο την αγιασμένη μορφή, όσο και τη μεγάλη προσωπικότητα του εθναποστόλου, ισαποστόλου, διδασκάλου, εθνεγέρτου και αναμορφωτού του Γένους μας, του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού.

Η Χορωδία Παραδοσιακής Μουσικής της Ενορίας του Αγίου Νικολάου, με διευθυντή τον καθηγητή μουσικής κ. Παναγιώτη Αμεξίζογλου τραγούδησε παραδοσιακά τραγούδια, γραμμένα για τον Άγιο Κοσμά.

Την εκδήλωση έκλεισε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Παύλος λέγοντας ότι «Η Ελλάδα θα σηκώσει κεφάλι, όταν οι Έλληνες θα ενωθούν γύρω από την πίστη του Χριστού και θα δώσουν το χέρι ο ένας στον άλλον. Τότε μπορεί να γονατίσουμε όλοι αλλά θα σηκωθούμε όλοι. Και τότε θα είμαστε ελεύθεροι στον τόπο μας και δεν θα ζητιανεύουμε στους ξένους.
Ένας άνθρωπος «ζήλω Θεού πεπυρωμένος» έσωσε ένα λαό ολόκληρο. Μακάρι, λοιπόν, να αναδείξει καινούργιους Άγιους Κοσμάδες, και να εμπνευστούμε από τέτοια παραδείγματα, γιατί μόνον όταν έχεις ιδανικά, η ζωή σου έχει νόημα και όταν δεν έχεις ιδανικά, θα σε φάνε τα σκουπίδια και τα σκουλήκια. Και ακόμα, θα προσπαθείς να δώσεις νόημα στα χαπάκια, στις σύριγγες, στις ενέσεις, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να ζήσεις, ενώ στην πραγματικότητα είσαι νεκρός. Ο Άγιος Κοσμάς ήταν νεκρός, το ακούσαμε, το σκαμνί του ήταν ο τάφος του, γι’ αυτό μπορούσε να είναι αυθεντικός, γι’ αυτό μπορούσε να μιλάει μ’ ένα λόγο καίριο και γι’ αυτό μπορούσε ο λόγος του να ανασταίνει. Χρόνια πολλά και ευλογημένα.»
Ο π. Βασίλειος ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο, για τα όσα είπε επιγραμματικά για τον Άγιο Κοσμά, ευχαρίστησε και τον κύριο Φίλιο ιδιαίτερα, διότι με την ομιλία του μας αναβάπτισε και εθνικά ελληνικά και ορθόδοξα. Ευχαρίστησε και τις δύο χορωδίες, που κοπίασαν για να παρουσιάσουν τους ύμνους και τα τραγούδια και ζήτησε από όλους τους παρευρισκομένους στον Ναό, να περάσουν από το Σεβασμιώτατο να πάρουν από μία μικρή πλαστική εικόνα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού.
Η όλη εκδήλωση έκλεισε με τον εθνικό ύμνο της εκκλησίας μας, «Τη υπερμάχω…» και τον εθνικό ύμνο της πατρίδος μας, «Σε γνωρίζω από την όψη…», τους οποίους έψαλλαν όλοι μαζί.
Η Ενορία του Αγίου Νικολάου πρόσφερε, σε όλους όσοι συμμετείχαν στις χορωδίες, το βιβλίο της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας «ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ, Ο ΕΘΝΑΠΟΣΤΟΛΟΣ», ως ένα μικρό ευχαριστώ, για την προθυμία και τον κόπο τους.

Ἀναρτήθηκε στὸ Επικαιρότητα | Σημειώθηκε ὡς

Πανηγυρικά εορτάστηκε η εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και η Εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου 1821 στην Σιάτιστα.

Πανηγυρικά και με την πρέπουσα λαμπρότητα εορτάστηκε η μεγάλη Δεσποτική και Θεομητορική εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και η επέτειος της Εθνικής Παλιγγενεσίας του 1821 στην πόλη της Σιάτιστας.
Ανήμερα της μεγάλης εορτής της Πίστεως και της Πατρίδος μας, τελέστηκε πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλου. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ακολούθησε πανηγυρική Δοξολογία, για την επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Στη δοξολογία παρέστησαν μεταξύ άλλων οι δημοτικοί άρχοντες της πόλεως, εκπρόσωποι της Αστυνομίας και εκπρόσωποι των εκπαιδευτηρίων της πόλης, με τις Ελληνικές σημαίες. Τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο Διευθυντής του 1ου Δημοτικού Σχολείου Σιάτιστας κ. Γεώργιος Φυτάκης.
Ακολούθησε, στον χώρο του Ηρώου των πεσόντων, η επιμνημόσυνη δέηση και η κατάθεση στεφάνων, χωρίς την παρουσία σχολείων και της φιλαρμονικής. Στεφάνια κατέθεσαν, ο Δήμαρχος Σιάτιστας κ. Δημήτριος Λαμπρόπουλος, ο Περιφερειακός σύμβουλος και εντεταλμένος για το ΕΣΠΑ κ. Κυριάκος Ιωαννίδης, ο Διοικητής της Τροχαίας κ. Σπύρος Διόγκαρης, ο Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας κ. Στέλιος Δίκος, ο Διοικητής του Αστυνομικού Τμήματος Σιάτιστας και εκπρόσωπος της Εθνικής Αντίστασης.
Στο τέλος της δέησης, τον Εθνικό Ύμνο έψαλλαν οι επίσημοι μαζί με τον Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλο, τον πρωτοσύγκελο π. Εφραίμ τους Ιερείς π. Βασίλειο και π. Νέστορα και τον λιγοστό κόσμο που παραβρέθηκε στη δέηση λόγω απουσίας της Φιλαρμονικής Σιάτιστας.
Η μαθητική παρέλαση δεν πραγματοποιήθηκε λόγω βροχής.
Στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου τελέστηκε πανηγυρική Θεία Λειτουργία από τους Ιερείς π. Βασίλειο και π. Νέστορα.

Ἀναρτήθηκε στὸ Επικαιρότητα

Εκδήλωση για την 25η Μαρτίου 1821

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Εἰκόνα | Ἀναρτήθηκε στὶς ἀπὸ τὸν/τὴν